Να σου χρωστώ ένα λυρικό ερωτικό ποίημα...

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Σίγουρα θα έγραφε ένα ποίημα στις Ιρανές γυναίκες ο Ναζίμ Χικμέτ, που ήταν ερωτευμένος με μια γυναίκα με κατάξανθα μαλλιά και γαλάζιες βλεφαρίδες..

«Σήμερα γράψε ένα λυρικό άρθρο», μου είπε η γυναίκα τα μαλλιά της οποίας ανέμιζαν στον αέρα. Η οποία μου μιλάει συχνά για τις Ιρανές γυναίκες σήμερα. «Έβγαλαν το κάλυμμα της κεφαλής, το τουρμπάνι», λέει, «κοίτα τι ωραία μαύρα μαλλιά έχουν». Σίγουρα θα έγραφε ένα ποίημα στις Ιρανές γυναίκες ο Ναζίμ Χικμέτ, που ήταν ερωτευμένος με μια γυναίκα με κατάξανθα μαλλιά και γαλάζιες βλεφαρίδες, αν έβλεπε ότι ξαφνικά αποκάλυψαν τα μαλλιά τους για πείσμα των μουλάδων. Λυρικό παρήγγειλες άγγελε; Κοίτα τα τζάμια μας που είναι κομμάτια. Τα παράθυρα σπασμένα. Τα πόδια του τραπεζιού κομμένα. Και χαμένα τα άρθρα που περιμένουν να σελιδωθούν που γράφτηκαν για την ελπίδα και την απελπισία και που μυρίζουν ξεσηκωμό. Πόσο λυρικά είναι όλα. Δεν φαίνεται πλέον ο ουρανός από τα ξύλα που καρφώθηκαν στη θέση των σπασμένων τζαμιών. Χάθηκαν τα δέντρα στο απέναντι πάρκο. Τα πουλιά; Και αυτά είναι χαμένα. Ο ουρανός. Τα δέντρα. Τα πουλιά. Πόσο λυρικά είναι όλα. Αν δεν μπορώ να αντιληφθώ τη βροχή που πέφτει, δεν θα ωφελήσει ένα άρθρο που θα γράψω για τη δικαιοσύνη. Από το παράθυρο πρώτα κοιτάζω τον ουρανό, όχι τους δρόμους. Τα σύννεφα. Θέλω να βρέξει. Πόσο λυρικές είναι οι βροχές. Είμαστε Μεσογειακοί, όχι Σκανδιναβοί. Δεν έχουν τελειωμό οι μέρες τις οποίες περάσαμε νοσταλγώντας βροχή. Να σου διαβάσω ένα ποίημα. Να μην υπάρχει φυλάκιση μέσα σε αυτό. Να υπάρχει βροχή. Να υπάρχουν οι σταγόνες της βροχής στα φύλλα που βρίσκονται στα κλαδιά των δέντρων. Ξέρω ότι αγαπάς τις πόλεις που διασχίζονται από ποτάμια, τα ψηλοτάβανα σπίτια με ξύλινα παντζούρια και τα μπαλκόνια στα οποία θα στολίσεις τις γλάστρες σου. Και θυμάμαι που μου είπες «πόσο κινηματογραφικό είναι αυτό εδώ το μέρος», καθώς περνούσες ένα απόβραδο από τη νεκρή ζώνη και έβλεπες τις τρύπες από σφαίρες στους τοίχους σαν να τις είχες αντιληφθεί πρώτη φορά. Η πατρίδα μας είναι δύο μισά. Πόσο λυρικό είναι. Λυρικό είναι το τσάι που πίνουν οι φρουροί αστυνομικοί ανάβοντας σόμπες. Είμαστε ακριβώς στο μέσον του λυρισμού. Περνάμε από τα σοκάκια που είδαμε στις παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Και φτάνει στα αφτιά μας ένα τραγούδι από ένα ανοικτό παράθυρο στον δεύτερο όροφο ενός σπιτιού εκατό χρόνων. Σ’ αγαπώ. Τα τραγούδια είναι λυρικά. Λυρικά είναι ακόμα και τα εμβατήρια της κατάκτησης που έπαιζε στο Κρεμλίνο στη Μόσχα η στρατιωτική μπάντα. Καθώς έπεφταν πάνω μας βροχή οι πέτρες, δεν θα μπορούσα να θυμηθώ το όνομα εκείνου του δρόμου στην εντός των τειχών περιοχή αν με ρωτούσες, διότι ήμουν στο Σίβας και όχι στη Λευκωσία. Στο ξενοδοχεία «Μαντιμάκ». Και συνομιλούσα με τον Αζίζ Νεσίν, ο οποίος μετά από αυτή την πυρκαγιά θα έλεγε «το εξήντα τοις εκατό στην Τουρκία είναι ανόητοι». Ευτυχώς που δεν ζει πλέον. Ευτυχώς που πέθανε και δεν είδε το σήμερα. Μήπως λυρικά είναι μόνο όσα διαδραματίζονται; Το αύριο δεν είναι λυρικό; Υπάρχει μια γυναίκα που βρίσκεται στη φυλακή ενώ είναι αθώα. Θλίψη είναι η κάθε μέρα στους τέσσερις τοίχους. Δεν υπάρχουν σύννεφα. Δεν υπάρχει βροχή. Δεν υπάρχουν δέντρα. Δεν υπάρχουν τα αξιαγάπητα πουλιά που χορταίνουν το μικροσκοπικό τους στομαχάκι με ψίχουλα στο περβάζι του παραθύρου. Αθωότητα και μη ενοχή. Πόσο λυρικό είναι αγαπημένη. Πιο πολύ απ’ όλα σου αρέσει το πώς έγραφε ποιήματα τυλιγμένος το παλτό του σε ένα παγωμένο δωμάτιο ο Δόκτωρ Ζιβάγκο. Σε μια κωμόπολη της Σιβηρίας που λέγεται Γιουριάτινα. Σε ένα απόμερο σπίτι μέσα στα χιόνια. Άντε, γέμισε την κούπα σου με κρασί. Να διαβάσουμε μαζί το ποίημα «Μαρία». Το ποίημα που αρχίζει λέγοντας «σώπασε το καζίνο another life». Πόσο λυρικά είναι τα ποιήματα του Μπορίς Παστέρνακ, της Άννας Αχμάτοβα, του Σεργκέι Γιεσένιν. Ύστερα να περιδιαβάσουμε στο «Λιβάδι που Δακρύζει» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Να πιούμε στην υγειά των θαρραλέων Ιρανών γυναικών οι οποίες πέταξαν το τουρμπάνι και άφησαν πλέον ελεύθερα τα ωραία τους μαλλιά. Η μητέρα μου πέρασε τα νιάτα της φορώντας τσαντόρ. Έμεινε στις αναμνήσεις μου περισσότερο φορώντας τσαντόρ. Είχε μαύρα και μακριά μαλλιά πριν ασπρίσουν. Αυτή η θλίψη. Αυτή η λύπη. Είναι πολύ λυρική. Αυτές οι βρισιές; Οι εισαγόμενες βρισιές. Βρισιές που εισέρχονται με ταυτότητα. Δεν έχει θέση καμία από αυτές στην εγκυκλοπαίδεια του λυρισμού, έτσι δεν είναι;
Εκείνοι που διψούν για το αίμα μας. Εκείνοι που κάνουν σχέδια για να μας σκοτώσουν. Εκείνοι που ακόμα πιστεύουν ότι χίλια κεφάλια γκιαούρηδων δεν ξεπληρώνουν ένα μίσος. Και εκείνοι που λένε το ισλαμικό «Πιστεύω» για να μην κάνουν αμαρτία την ώρα που έχουν οργασμό. Αυτές οι φωνές ο Αλλάχ είναι μεγάλος. Αυτές οι προσευχές της κατάκτησης που διαβάζονται στα τζαμιά. Ούτε λυρισμό μας άφησαν, ούτε συνθήματα έρωτα. «Στο μέρος που κιτρινίζουν τα χόρτα έμεινε ο ήλιος, στο δέρμα που άγγιξε η σφαίρα ο ενθουσιασμός». Τέλειωσε η μέρα. Σου χρωστώ ένα βροχερό ερωτικό ποίημα…

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Από τις μεγάλες αγάπες γεννιούνται τα μεγάλα μίση

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 17:38 (τελευταία ενημέρωση 17:38)

ΑΠΟΨΗ

Θα μας πείσει άραγε η διοίκηση της cyta;

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 15:04 (τελευταία ενημέρωση 15:04)

ΑΠΟΨΗ

Στέκεσαι μακριά και φωνάζεις: «κλείστε τα οδοφράγματα»

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 09:30 (τελευταία ενημέρωση 09:30)

Επιστροφή
στην αρχή