Να μείνει ένα έπος ανταρσίας μετά από εμάς

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Από το σπασμένο παντζούρι διείσδυε ένα χλομό φως. Άλλαξαν προ πολλού οι διευθύνσεις τους μαζί με τον κόσμο του σπιτιού που άλλαξε.

Πέρασα από την οδό Γενί Τζαμί στην εντός των τειχών Λευκωσία. Ήταν βράδυ. Σε μια πανσιόν τραγουδούσε ένας Κούρδος. Στο παράθυρο προς τη νύκτα. Από το σπασμένο παντζούρι διείσδυε ένα χλομό φως. Άλλαξαν προ πολλού οι διευθύνσεις τους μαζί με τον κόσμο του σπιτιού που άλλαξε. Δεν είχατε κανέναν. Ούτε τον Χατιτζαμπά, ούτε τη θεία Μουνεβέρ, ούτε τον θείο Τζεμάλ. Ούτε εκείνο το άτακτο παιδί με το οποίο ήμασταν αδελφοποιτοί. Αυτό το βράδυ δεν θυμηθήκαμε ακόμα και να πάρουμε νερό με τενεκέδες από τη βρύση. Απουσιάζατε, αλλά σας είδα. Ο πατέρας μου άπλωσε τα κουρασμένα του πόδια στο μαγκάλι. Η μητέρα μου μαζεύει την μπουγάδα που έπλυνε με αλισίβα. Σε μια γωνιά του σπιτιού ένας πλάστης, ένας τσέστος. Και στον τοίχο μια λάμπα φανού. Ένας Κούρδος από το Ντιγιάρμπακιρ σιγοτραγουδούσε στη βραδιά. Στην πανσιόν στην οδό Γενί Τζαμί. Δεν τον ακούσατε. Πού να τον ακούσετε σε εκείνα τα μέρη στα οποία μεταναστεύσατε. Θυμήθηκα έναν Χουσεΐν στη Μελβούρνη. Θυμήθηκα έναν Χασάν στο Λονδίνο. Θυμήθηκα έναν Γιασιάρ στη Γερμανία. Θυμήθηκα έναν Σαλίχ στον Καναδά. Θυμήθηκα έναν Οσμάν σε ένα κοιμητήριο στη Νέα Ζηλανδία. Τα περιστέρια πέταξαν και έφυγαν.


Άρχισαν να πέφτουν τα φύλλα των δέντρων στη Μόσχα χωρίς να το καταλάβω. Η αγάπη μου για το φθινόπωρο επανεμφανίστηκε πιο πολύ τότε. Περπατούσα στις Κορυφές του Λένιν χτυπώντας τα πόδια στα κόκκινα, κίτρινα και πράσινα φύλλα. Οι επιβάτες των καραβιών που έπλεαν στον ποταμό της Μόσχας χαιρετούσαν τους ευρισκόμενους στην όχθη του. Πέρα από τον ποταμό υπήρχε το κοιμητήριο Νοβοτέβιτσι. Σε αυτό κειτόταν ο Ναζίμ Χικμέτ. Περνούσα μπροστά από τους απόμαχους του Αφγανιστάν με τα κομμένα πόδια και χέρια στις υπόγειες διαβάσεις των μετρό και από τα παιδιά που πωλούσαν εφημερίδες. Κάθε βράδυ πήγαινα στην Κόκκινη Πλατεία και έβλεπα κατά πόσον υποστελλόταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο στο Κρεμλίνο. Σάστιζα με τους εορτασμούς νίκης που γίνονταν στη μακρινή πατρίδα μου, η οποία βγήκε βαριά πληγωμένη από έναν πόλεμο.


Τώρα ανασαίνω τη μυρωδιά από σκολύμπρι. Πατρίδα μου. Σε κοιτάζω από ψηλά. Τους απόμαχους, τους πεσόντες, τους αγνοούμενους. Ένα σκουριασμένο κουτί «Blue Band» που βρήκα κοντά στη Λουρουτζίνα μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία. Ύστερα σκέφτομαι εσένα. Διοργανώνεις τουριστικές επισκέψεις στην Πάφο. Στο Τρόοδος. Στην Κακοπετριά και στο Όμοδος. Δεν σταματάς να περιγράφεις τα Λεύκαρα. Είσαι Λεμεσιανός. Αν κόψεις τις φλέβες σου θα τρέξει από μέσα η Λεμεσός. Αλλά περνάει η ζωή σου στην Κερύνεια. Όπως περνάει στη Λεμεσό η ζωή της Μαρίας από την Κερύνεια, η δική σου ζωή περνάει στην Κερύνεια. Πηγαινοέρχεσαι στη Γιορτή του Κρασιού σαν τουρίστας. Λούζεσαι σαν τουρίστας στο Lady’s Mile. Σε αυτό τον ψεύτη ντουνιά, σου έλαχε η ατυχία να είσαι τουρίστας στη δική σου πατρίδα. Στη δική σου και της Μαρίας. Και πρέπει να προσθέσω σε αυτό και την ξανθομαλλούσα Αννίτα, η οποία μελαγχολεί με ένα θλιμμένο αρμένικο τραγούδι. Και τον Γιώργο που χάσαμε στον Κορμακίτη.


Στο Πάρκο Αλεξαντρόφσκι στη Μόσχα υπάρχει μια άσβεστη φωτιά. Δεν σβήνει καθόλου στη βροχή και στο χιόνι. Μια φωτιά που δεν σβήνει στη μνήμη των τέκνων του στρατού που ξεψύχησαν σε εκείνο τον μεγάλο πόλεμο οδήγησε τους ναζί μέχρι το Βερολίνο και ύψωσε τη σημαία στο Ράιχσταγκ. Ρώσων, Καζάκων, Αζέρων, Γεωργιανών, Ουζμπέκων, Τουρκομάνων, Κιργίσιων, Τατζίκων και Ουκρανών. Στη μνήμη όλων αυτών. Ονειρεύομαι ένα τέτοιο μνημείο και στην Κύπρο. Όχι τουρκικό μνημείο. Όχι ελληνικό μνημείο. Κυπριακό μνημείο. Στη μνήμη όλων των θυμάτων. Ένα βράδυ κάθισα σε ένα χιονισμένο ξύλινο παγκάκι στο Πάρκο Αλεξαντρόφσκι. Το ρολόι στο Κρεμλίνο χτυπούσε εννιά. Ένας ηλικιωμένος Ρώσος με πλησίασε και άρχισε την κουβέντα. «Τι θα γίνει αυτή η χώρα;» είπε. «Χρεωκόπησε η Ρωσία», είπε. «Προδώσαμε τον Λένιν», είπε. Ήταν σαν να επρόκειτο να κλάψει. «Μην ανησυχείς», είπα, «αν εσείς προδώσατε τον Λένιν, εμείς προδώσαμε τον εαυτό μας. Εσείς καταλάβατε ότι ο κατακτητής δεν ήταν απελευθερωτής, εμείς δεν το καταλάβαμε».


Δεν πέρασα ξανά από την οδό Γενί Τζαμί. Δεν ξέρω αν τραγουδούσε εκεί ακόμα εκείνος ο Κούρδος από το Ντιγιάρμπακιρ. Περνούν τα χρόνια. Τη θέση κάποιου από την Αλεξανδρέττα παίρνει κάποιος άλλος από την Αλεξανδρέττα, τη θέση κάποιου από τα Άδανα κάποιος άλλος από τα Άδανα. Πληθαίνουν εκείνοι που έρχονται και μειώνονται εκείνοι που μένουν. Βρισκόμαστε στις τελετές περιτομής, γάμου και κηδειών. Και υπάρχουν και οι συναντήσεις στο Μπουγιούκ Χαν. Βγάλτε φωτογραφίες να μείνουν για το αύριο. Τουλάχιστον να τις δει κάποιος αν μια μέρα ρωτήσει «ποιοι ζούσαν εδώ πριν από εμάς;» Ποιοι πέρασαν από αυτό το χάνι. Μετά από τις καμήλες! Μόνο ένα τίποτα απομένει. Αφού δεν θα μας μείνει καν ένα έπος όπως ένα έπος ανταρσίας!

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Μας έστειλαν κι άλλα F-16. Έξι κιόλας!

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 16.11.2017

ΑΠΟΨΗ

Οι Κύπριοι δεν θέλουν. Οι εγγυήτριες;

Πολίτης News, 15.11.2017

ΑΠΟΨΗ

Οι «επικοινωνιακοί» σύντροφοι σαγηνεύουν και γέροντες!

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 15.11.2017

Επιστροφή
στην αρχή