Να μιλάς σε δύσκολους καιρούς

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Οι Ρωσίδες μάνες.Εκείνες τις ημέρες χαράχθηκαν στη μνήμη μου κατά τρόπο που δεν θα τις ξεχάσω ποτέ.Είχαν ξεσηκωθεί εναντίον του πολέμου..

Από τη μια σκέφτομαι την Τουρκάλα μάνα που κέρδισε τα εγκώμια του Ταγίπ Ερντογάν επειδή ο γιος της περιλήφθηκε στους πεσόντες και από την άλλη τις Ρωσίδες μάνες που γνώρισα πριν χρόνια. Τότε που στην Τσετσενία μαινόταν ένας πολύ αιματηρός πόλεμος. Και ήμουν στη Μόσχα. Παρακολουθούσα τον πόλεμο αυτόν βήμα με βήμα. Άλλωστε λίγο πριν την έναρξη του πολέμου είχα πάει στην Τσετσενία και επέστρεψα μένοντας στο Γκρόζνι για μερικές μέρες. Είχε μετατραπεί εντελώς σε ερείπιο το κτήριο της Βουλής στο Γκρόζνι που είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ. Οι Ρωσίδες μάνες. Εκείνες τις ημέρες χαράχθηκαν στη μνήμη μου κατά τρόπο που δεν θα τις ξεχάσω ποτέ. Είχαν ξεσηκωθεί εναντίον του πολέμου σε όλα τα μέρη της Ρωσίας. Όταν δεν μπόρεσαν να περάσουν αυτό που ήθελαν στην κυβέρνηση για να σταματήσει ο πόλεμος, άρχισαν να πηγαίνουν στην Τσετσενία, να μαζεύουν τους γιους τους που πολεμούσαν εκεί και να τους φυγαδεύουν από τον πόλεμο. Ήταν κάτι τρομερό. Μια από τις ενέργειες που με είχαν χαροποιήσει στη Μόσχα. Τώρα σκέφτομαι αυτές τις Ρωσίδες μάνες και από την άλλη τις Τουρκάλες μάνες που περηφανεύονται επειδή ο γιος τους θυσιάστηκε. Υπάρχουν βεβαίως και κάποιες που δεν περηφανεύονται και ζητούν λογοδοσία, αλλά είναι πολύ λίγες. Είδα και κάποιες που έστειλαν τους γιους τους μέσα σε αυτή τη θάλασσα αίματος με νταούλια και ζουρνάδες σαν να τους έστελλαν σε γάμο. Και σκέφτηκα: «Τι είδους έθνος είναι αυτό;». Ο άνθρωπος ζώνεται ευχαρίστως τα όπλα για να προστατεύσει τη χώρα του όταν δεχθεί επίθεση. Τρέχει στα φυλάκια, στο μέτωπο. Ακριβώς όπως τους αγωνιστές στο Στάλινγκραντ και στο Κουρσκ. Αλλά τώρα δεν υπάρχει μια τέτοια κατάσταση στην Τουρκία. Η τουρκική πλευρά είναι αυτή που επιτίθεται και η κουρδική αυτή που αμύνεται. Ο στρατιώτης που επιτίθεται ποτέ δεν μπορεί να είναι τόσο δυνατός όσο εκείνος που υπερασπίζεται τα εδάφη του. Διότι οι επιτιθέμενοι δεν έχουν την πίστη που έχουν οι αμυνόμενοι. Οι ορδές του Χίτλερ, που έκαψαν την Ευρώπη, προσέκρουσαν σε βράχο στο Στάλινγκραντ. Ο Χίτλερ, που επιτέθηκε στο Στάλινγκραντ με τις πιο ισχυρές του μονάδες και τους πιο έμπειρους στρατηγούς και στρατάρχες του, υπέστη μεγάλη απογοήτευση. Ηττήθηκαν. Αυτή η μάχη που έγινε το 1942 αποτέλεσε σημείο καμπής στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Καθόρισε την τύχη του πολέμου. Το Στάλινγκραντ έγινε ο τάφος 850 χιλιάδων Γερμανών στρατιωτών. Και 107 χιλιάδες Γερμανοί στρατιώτες πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Οι δε Σοβιετικοί είχαν πέραν του ενός εκατομμυρίου νεκρούς.
Η Τουρκία είχε στείλει στρατό και στην Κορέα στο πλευρό των Αμερικανών το 1950. Τούρκοι στρατιώτες είχαν δώσει τη ζωή τους και τότε σε μια χώρα που δεν ήταν πατρίδα τους. Και εκεί δεν πολεμούσαν για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους. Και η Κορέα έγινε ο τάφος Τούρκων στρατιωτών που πήγαν εκεί. Ο Ναζίμ Χικμέτ φώναζε το εξής τότε:
«Η χώρα έμεινε πέρα από εφτά θάλασσες / Ποιον πας να σκοτώσεις Μεμέτ;».


Αυτό το ποίημα δεν έχασε καθόλου από την αξία του, όπως και τα άλλα ποιήματα του Ναζίμ. Πάρτε το και διαβάστε το για τον στρατιώτη που πάει στο Αφρίν τώρα. Και ρωτήστε τον: «Ποιον πας να σκοτώσεις Μεμέτ;». Οι στρατιώτες που πάνε σε αυτόν τον πόλεμο μήπως πιστεύουν πράγματι ότι πάνε να πολεμήσουν για την πατρίδα τους; Μήπως κανείς δεν ρωτά «γιατί δεν υπάρχει ανάμεσά μας παιδί κάποιου κρατικού αξιωματούχου;».


Ναι, αντιτίθεμαι πιο πολύ από ό,τι στο παρελθόν στην επιχείρηση του 1974 επειδή αυτός ο πόλεμος μου θυμίζει το 1974. Ειδικά εκείνα τα κομμένα αφτιά που είδα στα χέρια ενός Τούρκου στρατιώτη μού θύμισαν πιο πολύ την Κύπρο. Δεν ξέχασα τον στρατιώτη που έκοψε τα αφτιά των Ελληνοκυπρίων τους οποίους είχε σκοτώσει και ετοιμαζόταν να καυχηθεί για τον ηρωισμό του παίρνοντας στη μητέρα του στην Τουρκία εκείνα τα αφτιά. Υπάρχουν και άλλα πολλά που δεν έχω ξεχάσει. Το χειρότερο από όλα που μπορούν να συμβούν είναι ο πόλεμος. Εσείς. Αγαπητά μου αδέλφια. Πώς γίνεται και υπερασπίζεστε αυτό τον πόλεμο παρουσιάζοντας δικαιολογημένη τη σοφιστεία περί «ασφάλειας των συνόρων»; Δυσκολεύομαι πραγματικά να το καταλάβω αυτό. Δεν σας νοιάζει καθόλου αυτή η θηριωδία, αυτό το αίμα που χύνεται, αυτά τα παιδιά με το αγγελικό πρόσωπο που ξεψυχούν;


Όμως, θα περάσουν και αυτές οι μέρες. Αφήνοντας πίσω τους χιλιάδες ματωμένους νεκρούς. Θα ξεχαστεί και ο δικτάτορας τον οποίο λατρεύετε, όπως όλοι οι δικτάτορες που πέρασαν. Μια μέρα θα βρίζετε αυτό τον δικτάτορα. Δεν θα πετροβολάτε εμάς, αλλά αυτόν. Οι δημοσιογράφοι και οι συγγραφείς θα γράφουν τότε όσα δεν μπορούν να γράψουν τώρα. Θα λένε τότε όσα βλέπουν και δεν μπορούν να πουν σήμερα. Θα διηγούνται τότε όσα ξέρουν και δεν μπορούν να διηγηθούν τώρα.


Μόνο να μιλάς μπορείς σε έναν δύσκολο καιρό, καθώς η τυραννία και ο πόλεμος συνεχίζονται με όλη τους τη δύναμη. Και όταν διαλυθούν τα μαύρα σύννεφα. Εμείς ποτέ δεν ήμασταν από εκείνους που δεν μιλούν σε δύσκολους καιρούς. Και δεν θα είμαστε!

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 18:05 (τελευταία ενημέρωση 18:05)

ΑΠΟΨΗ

Οι «εσωτερικοί εχθροί» μας...Του Γιώργου Κουμουλλή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ, 16:47 (τελευταία ενημέρωση 16:47)

ΑΠΟΨΗ

Γιατρέ, τι είναι η ψυχή;...Του Γιώργου Τζίβα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 14:53 (τελευταία ενημέρωση 14:53)

Επιστροφή
στην αρχή