Nα μας ζήσει!... Θα μας ζήσει;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
«Habemus ΓεΣΥ!». Τόσο πανηγυρικός ήταν ο τόνος της εξαγγελίας στον Self-important Πελλόροτσο, δυτικά της Λατάκειας. Πάπας δεν εξελέγη βεβαίως...

«Habemus ΓεΣΥ!».

Τόσο πανηγυρικός ήταν ο τόνος της εξαγγελίας στον Self-important Πελλόροτσο, δυτικά της Λατάκειας.

Πάπας δεν εξελέγη βεβαίως, ούτε και κονκλάβιο υπήρξε αλλά ένας λαός κουτοπόνηρος ο οποίος από το 1968 (!) συζητούσε για Σχέδιο Υγείας αλλά οι πονηροί (σκέτο) ανάμεσά του δεν το άφηναν να γίνει ώστε να τρώνε με χρυσά κουτάλια, αυτός λοιπόν ο αξιολύπητος λαός είχε κάθε λόγο να πανηγυρίσει την… κατάκτησή του. Στο κάτω – κάτω, πόσο του πήρε; Σαράντα εννέα χρόνια. Ταχύτητα ράλι.

Το μόνο βέβαιο μ’ αυτή την ιστορία, το μόνο όμως και έχει σημασία, είναι πως η επιτυχία πρέπει να πιστωθεί στον Παμπορίδη. Ο τσαμπουκάς που επέδειξε σε διάφορες κρίσιμες στιγμές –τσαμπουκάς για το κοινό καλό, όχι για το καλό του τσαμπουκαλή μόνο, ως είθισται- έφερε αποτέλεσμα.

Δεν μας είπε βεβαίως εάν «ο Ιούδας» του tweet του, αυτού που έκρινε τα πράγματα στην πιο κρίσιμη τελική καμπή, ήταν ο Σιζόπουλος ή ο Νικόλας ή και οι δύο. Αλλά όποια και εάν είναι η απάντηση, δεν έχουν και διαφορά. Σε επίπεδο; Ταλέντο στο ψέμα και την παραπλάνηση; Χυδαιότητα; Λαϊκισμό; Tale quale. Άρα, ας κρατήσουμε το μυστήριο.

Όμως επιτρέψτε μου να πάω μια παράγραφο πιο πάνω. Το μόνο βέβαιο μ’ αυτή την ιστορία, είναι πως η επιτυχία πρέπει να πιστωθεί στον Παμπορίδη. Και εδώ δεν έχει να κάνει με τον Παμπορίδη αλλά με το «μόνο».

Έλεγα και χθες στο ραδιόφωνο πως η ιστορία αυτή με το ΓΕΣΥ μου θυμίζει ζευγάρι το οποίο μετά από πολλά χρόνια καταφέρνει να συλλάβει. Είναι τραγικό όμως το ζευγάρι να νομίζει πως είναι το έμβρυο το οποίο φυσικά δεν είναι παιδί -έξω από μυαλά ταλιμπάν- έγινε ήδη τέτοιο.

Ειδικά όταν ο περίγυρος ο οποίος έκανε τα πάντα μέχρι την τελευταία στιγμή για να αποτρέψει την εξέλιξη, έχει κάθε μα κάθε συμφέρον σκοτεινό αλλά και πρόθεση ακόμα χειρότερη να μην το αφήσει να γεννηθεί ποτέ. Και εάν γεννηθεί, να μην μεγαλώσει.

Με το ΓεΣΥ τα πράγματα είναι ακόμα πιο εύθραυστα. Και εκείνοι που θα ήθελαν να το δουν να βραχυκυκλώνεται και να γίνεται μπουρλότο στη φωτιά από τις ίδιες του τις σπίθες είναι και πολλοί και ισχυροί αλλά και κυρίως εμπλεκόμενοι. Μέσα στα πράγματα.

Και εδώ, θυμόμαστε το βασικό: Ζούμε στην Κύπρο. Όπου αυτά δεν συμβαίνουν αραιά και πού. Αυτά είναι ο κανόνας εκεί όπου τα συμφέροντα θίγονται. Δοκίμασαν ό,τι μπορούσαν και όταν είδαν πως δεν τους έβγαινε και πως το πράγμα έπαιρνε διαστάσεις δημοσίως, προσπάθησαν να το σαμποτάρουν δι’ αντιπρόσωπων. Δεν τα κατάφεραν. Δημοσίως. Τώρα η μπάλα πηγαίνει υπογείως.

Τι λείπει από την εξίσωση; Λείπει η λογοδοσία. Λείπει ένας λαός ο οποίος να αντιδρά -όχι να φωνάζει, άλλο πράγμα αυτό- και να ζητά εξηγήσεις. Να ενδιαφέρεται. Να είναι ττόππουζος, αφού του αρέσει, αλλά να μπορεί να διαχωρίσει τα πράγματα εκείνα που τον επηρεάζουν και είναι καθοριστικά για τη ζωή του.

Εάν λ.χ. αύριο το ΓΕΣΥ δεν αφεθεί να λειτουργήσει, να μην πει «ε, ολάν σιγά που ήταν να κάμουμε εμείς ΓΕΣΥ!». Διότι αυτό θα πει. Να μην το δεχτεί μοιρολατρικά ή άλλως πώς αλλά να απαιτήσει να μάθει.

Δεν λειτουργεί; Τι είναι αυτό που δεν λειτουργεί; Να ζητήσει δημόσιες ακροάσεις, να απαιτήσει από τα ΜΜΕ να τις καλύψουν και αντί να βάζει χαριτωμενιές ή ξιτιμασιές απλώς στο FB, ψύχραιμα να απαιτήσει να διορθωθεί και να λειτουργήσει. Αυτό λείπει.

Εάν αύριο οι γνωστοί -γιατί ξέρουμε όλοι στον Πελλόροτσο ποιοι είναι και γιατί δεν θέλουν το ΓΕΣΥ- αρχίσουν να δημιουργούν προβλήματα, η κοινωνία πρέπει υπεύθυνα και σοβαρά να πιέσει μέχρι που να μην υπάρχει άλλο περιθώριο.

Διότι εγώ τουλάχιστον, πιστεύω πως τώρα αρχίζει η μεγάλη μάχη η οποία πια δεν θα δίδεται σε κοινοβουλευτικές Επιτροπές με αναμμένες κάμερες αλλά σε αμέτρητα χαρακώματα διαφθοράς που θα φτιάχνουν τα οργανωμένα συμφέροντα. Οικονομικά, εργασιακά και άλλα. Και όσοι θα είναι πρόθυμοι να τα εξυπηρετήσουν.

Είναι τραγικό πως αυτό το βουνό το οποίο πρέπει να ανεβούμε στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι κανόνας αυτονόητος ο οποίος, αναλόγως και της σοβαρότητας του κάθε λαού ξεχωριστά, λειτουργεί ενίοτε και με ζηλευτά αποτελέσματα. Αλλά και στη χειρότερη περίπτωση με περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη από ό,τι εδώ.

Σε μια χώρα η οποία άφησε τα βοσκοτόπια αλλά δεν έφυγε ποτέ από αυτά πολιτισμικά. Και δεν θέλει να φύγει. Μια χώρα η οποία κατοικείται από μονίμως ξεγελασμένους και σταθερά κουτοπόνηρους ανθρώπους οι οποίοι άγονται και φέρονται εφιαλτικά εύκολα αλλά απλά δεν το καταλαβαίνουν.

Όπως ποτέ δεν το καταλάβαιναν μέσα στη μέθη της κατά φαντασίαν εξυπνάδας τους, της ξιπασιάς τους. Και οι οποίοι χρειάζονται πάντα κάποιον Παμπορίδη για να τον δοξάσουν ή να του φορτώσουν την αποτυχία ή και τα δύο μαζί.

Γιατί μην αποκλείετε καθόλου εάν κάποιοι καταφέρουν τον στραγγαλισμό του ΓΕΣΥ στο μέλλον, να φταίξει ο Παμπορίδης! Προσωπικά, το ‘χω σιγουράκι.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Όταν το «Ξεκινάμε» έγινε πιο scary από ποτέ

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 19.09.2017

ΑΠΟΨΗ

Χαλάλι σε όσους τα έφαγαν; (Του Σενέρ Λεβέντ)

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 19.09.2017

ΑΠΟΨΗ

Θα διακοπούν οι διαπραγματεύσεις με την Τουρκία;

ΤΑΚΗΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ, 18.09.2017

Επιστροφή
στην αρχή