Να κάθεσαι σε μια βεράντα και να ατενίζεις τη θάλασσα

ΑΠΟΨΗ /ΣΤΗΛΕΣ
Πήγαμε στο ίδιο σχολείο. Καθίσαμε στις ίδιες τάξεις με τον Χασάν που γεννήθηκε 15 μέρες πριν από εμένα. Πήγε στην Αγγλία εδώ και 48 χρόνια.

Ξεκινήσαμε νωρίς στο Λονδίνο για να δούμε τα ανίψια μου τα οποία είχα να δω 48 χρόνια. Είχαμε μακρύ δρόμο να κάνουμε. Φτάσαμε στον προορισμό μας μόνο μετά από τέσσερις ώρες. Στο νησάκι του Πόρτλαντ. Αν δεν ήταν τα ανίψια μου τα οποία είχα νοσταλγήσει πολύ, μήπως θα σκεφτόμουν ποτέ να πάω εκεί; Μεγαλώσαμε σαν αδέλφια στο ίδιο σπίτι. Πήγαμε στο ίδιο σχολείο. Καθίσαμε στις ίδιες τάξεις με τον Χασάν που γεννήθηκε 15 μέρες πριν από εμένα. Πήγε στην Αγγλία εδώ και 48 χρόνια. Από τότε δεν τους ξανάδαμε. Δεν πάτησαν ποτέ ξανά το πόδι τους στην Κύπρο. Έχουν και τα δύο ανίψια μου ποιητικό πνεύμα. Και κατά τη γνώμη μου δεν θα μπορούσαν να μείνουν τόσο μακριά από το χώμα που γεννήθηκαν. Εγώ δεν θα μπορούσα να έμενα. Εκπλήσσομαι πώς έμειναν εκείνοι.


Καθώς περνούσα από τους θαυμάσιους δρόμους που είχαν μπόλικα δέντρα και στις δύο τους πλευρές, θυμήθηκα τις συνομιλίες μας στο λόμπι του ξενοδοχείου ψες με την Άννα. Η Άννα Θεολόγου. Είναι ανεξάρτητη και η πιο νεαρή βουλευτής στη Βουλή της Κύπρου. Συμμετείχε και εκείνη και μίλησε στη διάσκεψη στο Λονδίνο, όπως εγώ. «Μήπως υπάρχει στην Κύπρο κάποιο κόμμα που αγωνίζεται πραγματικά;» τη ρώτησα. «Δεν υπάρχει», είπε. Άλλωστε γι’ αυτό και η ίδια επέλεξε να παραμείνει ανεξάρτητη. «Τότε ποιος θα σώσει την Κύπρο Άννα; Εσύ είσαι μόνη και εμείς είμαστε μόνοι. Οι δυο μας;» της είπα. Αχ τούτη η κωμική κατάστασή μας. Η Άννα είναι οικονομολόγος και ξέρει πολύ καλά τι έκαναν οι τράπεζες εναντίον του λαού. Αλλά επειδή τα αποκαλύπτει αυτά, εκείνοι που δεν την υποφέρουν είναι τόσοι πολλοί όσοι και εκείνοι που την αγαπούν. Δέχεται άδικες επιθέσεις στον Τύπο.


Κοιτάζω με θαυμασμό τους δρόμους από τους οποίους περνούμε. Στο τιμόνι είναι ο παλιός μου φίλος Ματζίτ. Έβαλε σε λειτουργία το έξυπνό του μηχάνημα, το οποίο μας δείχνει τον δρόμο. Το μηχάνημα μας μιλάει. Ο Ματζίτ είναι στο Λονδίνο εδώ και 22 χρόνια. Μου διηγείται πολλά. Από τη μια επανεμφανίζονται οι αναμνήσεις του από την Κύπρο και από την άλλη τα χρόνια που πέρασε στο Λονδίνο. «Περπάτησα βήμα βήμα το κέντρο του Λονδίνου και δεν είδα καθόλου Αστυνομία στον δρόμο», του λέω. «Ούτως ή άλλως δεν μπορείς να δεις», λέει. «Τι χρειάζεται η Αστυνομία αφού υπάρχουν κάμερες παντού; Αν συμβεί κάτι στον δρόμο, αν δεχθείς επίθεση και τηλεφωνήσεις στην Αστυνομία, σου πληρώνει αποζημίωση αν δεν έρθει σε τρία λεπτά. Κοίτα, τηλεφώνησε στην Αστυνομία κάποιος που δέχθηκε επίθεση εδώ, η Αστυνομία δεν ήρθε σε τρία λεπτά και οι δράστες της επίθεσης τραυμάτισαν τον άνδρα στο πόδι. Ξέρεις πόση αποζημίωση του πλήρωσε το κράτος; Ενάμισι εκατομμύριο στερλίνες!»


Ο Ματζίτ παρακολούθησε από την τηλεόραση στο Λονδίνο την επίθεση κατά της εφημερίδας μας, λέει. «Καθώς την παρακολουθούσα έτρεμα από τα νεύρα», είπε, «σε τι χάλι περιήλθε η χώρα. Αν ήμουν ανάμεσά σας εκείνη την ημέρα, δεν θα τους άφηνα χωρίς ανταπόδοση!». Κάναμε στάση σε μια στοά στη δασώδη περιοχή και ήπιαμε καφέ. Σβήσαμε τα τσιγάρα μας στο τασάκι του αυτοκινήτου. Το πρόστιμο άμα το πετάξεις έξω είναι 100 στερλίνες.


Το πρωί ο καιρός ήταν συννεφιασμένος, ύστερα διαλύθηκαν τα σύννεφα και βγήκε ήλιος. Δεν έβρεξε. Φούντωσε τόσο πολύ η κουβέντα μας που δεν καταλάβαμε πώς φτάσαμε στο Πόρτλαντ. Το έξυπνό μας μηχάνημα μας οδήγησε στη διεύθυνση, μπροστά στην πόρτα. «Φτάσατε στον προορισμό σας», είπε. Τι ωραία κουβέντα αυτή! Να φτάνεις στον στόχο! Μόλις κατέβηκα από το αυτοκίνητο βρήκα μπροστά μου τον Οζκάν. Ο δε Χασάν ερχόταν προς το μέρος μας ανεβαίνοντας τον μικρό ανήφορο. Τούτα τα χρόνια. Πόσο γρήγορα πέρασαν. Από πού πρέπει να αρχίσει η κουβέντα, τι πρέπει να λεχθεί. Ακριβώς απέναντί μας η θάλασσα και το λιμάνι του Πόρτλαντ. Μια ήσυχη, ήρεμη εικόνα που εμφανιζόταν πάνω από τις στέγες των σπιτιών που κυλούσαν προς τα κάτω από την κορυφή. Ο Χασάν άρχισε αμέσως να απαγγέλλει. Ένα ποίημα που ξέραμε και οι δυο απ’ έξω. Αρχίζει λέγοντας «φαινόταν το λιμάνι από το παράθυρο που κοίταζε προς τις στέγες». Ήρθαν ποτά στο τραπέζι που βρισκόταν στη βεράντα. Να γελάσουμε;

Να κλάψουμε; Να σωπάσουμε; «Συναντηθήκαμε πριν 48 χρόνια στην Κύπρο για τελευταία φορά», είπα στον Οζκάν. «Στην Αμμόχωστο. Είχαμε ανέβει πάνω στα τείχη και εσύ μου φώναξες ένα τραγούδι. Τι ήταν εκείνο το τραγούδι; Στο πέλαγος αργά αργά, το σμάλτο της μέρας μαράθηκε, το ντέρτι μου είναι δικό μου φίλε, βράδιασε και σήμερα». Πέρασαν τα χρόνια, γεράσαμε, αλλά το πνεύμα μας έμεινε πάντα παιδί. Τα αισθήματά μας είναι τα ίδια ρομαντικά αισθήματα. «Μην με ρωτάτε για κανέναν, πέθαναν πολλοί», είπα. Για όποιον με ρώτησαν, τους είπα ότι είχε πεθάνει. Αν πάτε στην πατρίδα, θα είσαι πιο ξένοι από εδώ πλέον. Μην περάσετε καθόλου από το σοκάκι στο οποίο γεννηθήκατε. Μην πάτε καθόλου στη Γαληνόπωρνη.

Απευθυνόμενος στον Χασάν είπα: «Θα σου κάνω μιαν ερώτηση, αλλά θέλω σωστή απάντηση. Γιατί δεν επέστρεψες έστω και μια φορά στην Κύπρο τόσα χρόνια μετά που έφυγες;». Σίγουρα ήταν πολύ δραματική αυτή η ερώτηση. Έστρεψε σε μια μεριά το κεφάλι του. Αφαιρέθηκε. Απάντησε σαν να μουρμούριζε: «Φοβήθηκα ότι αν ερχόμουν εκεί δεν θα μπορούσα να επέστρεφα εδώ ξανά». Θέλαμε να μην τελειώσει ποτέ η σημερινή μέρα. Να γυρίσουμε πάλι στα παλιά, να πάμε στα σινεμά, στους καφενέδες, στις ταβέρνες. Τα μεσάνυχτα να φάμε σούπα, να διαβάσουμε ο ένας στον άλλον τα ποιήματα που γράψαμε. Τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας. «Να πιούμε», είπε ο Χασάν, «διότι μια μέρα κάποιος από εμάς μπορεί να μην είναι εδώ για να πιούμε». Ατενίσαμε τη θάλασσα. Καθισμένοι σε μια βεράντα να ατενίζουμε τη θάλασσα σε ένα αγγλικό νησί. Μήπως αυτή είναι η τελευταία χαρά της ζωής. Όχι Ναζίμ, όχι αυτό το τραγούδι δεν είναι απλή μελωδία. Είναι κλασική τουρκική μελωδία. Πάντα.

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Μπράβο στους ΑΚΕΛ και Μαρκίδη

Πολίτης News, 13:36 (τελευταία ενημέρωση 13:36)

ΑΠΟΨΗ

Μην τον αφήσετε μόνο του... Του Χρύσανθου Μανώλη

ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΜΑΝΩΛΗ, 10:34 (τελευταία ενημέρωση 10:34)

ΑΠΟΨΗ

Η απόδοση ευθυνών δεν λύνει το πρόβλημα

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ, 14.12.2018

Επιστροφή
στην αρχή