Να είσαι ρεαλιστής, να ζητάς το αδύνατο

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
«Κάποιος σε αποκάλεσε τον ‘τελευταίο Μοϊκανό’ στα σχόλια που έκανε στο άρθρο σου». «Ναι, έτσι είμαι», είπα.«Κάποτε αποκάλεσαν και εμένα έτσι»,μου είπε

Χθες ήμουν στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος». Για μια συνέντευξη. Πήγαμε μαζί με τον Ιμπραχίμ Αζίζ και τον αγαπητό μου φίλο Χασάν Γκαζί. Ήμασταν εκεί ακριβώς στην ώρα που συμφωνήσαμε με τη νεαρή και δυναμική δημοσιογράφο της εφημερίδας Τόνια. Στον δρόμο καθώς πηγαίναμε ο Ιμπραχίμ με πείραξε λέγοντας το εξής: «Κάποιος σε αποκάλεσε τον ‘τελευταίο Μοϊκανό’ στα σχόλια που έκανε στο άρθρο σου». «Ναι, έτσι είμαι», είπα. «Κάποτε αποκάλεσαν και εμένα έτσι», μου είπε, «και ξέρεις ποιος το έκανε;» «Ποιος;» «Ο βοηθός του γ.γ. του ΟΗΕ Γκουστάβ Φεϊσέλ. Και εγώ του είπα ‘θα έρθουν, θα έρθουν και θα πληθύνουμε’». Ύστερα μού διάβασε το άρθρο του σε σχέση με μια ανάμνησή του. Δικαιώθηκε ο Ιμπραχίμ. Άνοιξαν τα οδοφράγματα. Και είδε ότι δεν ήταν μόνος.


Θυμήθηκα και εγώ την περίοδο πριν πολλά χρόνια. Μερικές παλαιότερες αναμνήσεις από αυτές του Ιμπραχίμ σε σχέση με τον «Φιλελεύθερο». Ήμουν ακόμα στα θρανία του γυμνασίου. Και ο μεγάλος μου αδελφός Κεμάλ Ακιντζί άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «Ακίν». Η εφημερίδα, που αρχικά ήταν εβδομαδιαία, αργότερα έγινε καθημερινή, έκλεισε για ορισμένο χρονικό διάστημα κατόπιν πιέσεων από την οργάνωση και αργότερα επανεκδόθηκε ως βραδινή. Την τύπωνε σε μια παλιά τυπογραφική μηχανή που πήρε από τον Ζαβαλλή. Τα χαρτιά τοποθετούνταν ένα-ένα με το χέρι στη μηχανή. Είχε μια λινοτυπική. Σε εκείνη τη μηχανή έμαθα να στοιχειοθετώ τα γράμματα από μολύβι. Η «Ακίν» ήταν μια εφημερίδα η οποία εκδιδόταν με τεχνικές δυσκολίες και οικονομικές δυσχέρειες. Δεν διέθετε μηχανή κλισέ και γι’ αυτό αντιμετώπιζε πρόβλημα με τις φωτογραφίες στις σελίδες της. Ο αδελφός μου, που ήξερε πολύ καλά ελληνικά, μίλησε με αρμόδιους της εφημερίδας «Φιλελεύθερος». Και κατάφερε να μας δίδει ο «Φιλελεύθερος» τα δικά του κλισέ που χρησιμοποιούσε ειδικά σε σχέση με τις διεθνείς ειδήσεις. Ήταν μια ωραία συνεργασία. Εκείνη την εποχή ήταν η πρώτη φορά που πήγα στον «Φιλελεύθερο».


Ο Άριστος Μιχαηλίδης. Είναι διευθυντής σύνταξης του «Φιλελευθέρου» για χρόνια. Πέρασαν πάνω από δέκα χρόνια από τότε που συναντηθήκαμε για τελευταία φορά. Τον θυμάμαι τελευταία φορά στην αποχαιρετιστήριά του βραδιά από τον «Πολίτη». Εκείνο το βράδυ είχε χορέψει και συρτάκι, κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ήταν στον «Πολίτη» τότε που άρχισα να γράφω και εγώ στην εφημερίδα. Μαζί με τον Ανδρέα Παράσχο. Πρώτα έφυγε ο Άριστος από τον «Πολίτη» και ύστερα ο Ανδρέας. Ο Ανδρέας τώρα είναι επικεφαλής της «Καθημερινής». Ο δε Άριστος του «Φιλελευθέρου». Όταν συναντηθήκαμε χθες για πρώτη φορά μετά από χρόνια, μιλήσαμε για τα παλιά. Τα χρόνια που δεν συναντιόμασταν, αλλά πάντα ενημερωνόμασταν ο ένας για τον άλλον, η Κύπρος δεν πήγε προς το καλύτερο. Προς το χειρότερο πήγε. Και κατά τη γνώμη μου τώρα περνάει μια από τις χειρότερες περιόδους της. Δεν υπάρχει πλέον το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Και σκορπιστήκαμε ο καθένας σε μια μεριά. Αποκοπήκαμε περισσότερο μεταξύ μας. Η απαισιοδοξία αντικατέστησε εντελώς την ελπίδα. Σημαίνει τελικά πως δεν αρκούσε μόνο η ελπίδα, χρειαζόταν και αγώνας ρισκάροντας την καταβολή τιμήματος. Και ο Άριστος επιθυμεί μια εδαφικά ακέραιη Κύπρο χωρίς σύνορα. Αλλά, όπως εγώ, δεν αντιτίθεται στην ομόσπονδη Κύπρο.
Ανάμεσα στις ερωτήσεις που μου υπέβαλε η αγαπητή Τόνια υπήρχε και η εξής: Μια ενιαία Κύπρος; Ή μια δικοινοτική διζωνική Κύπρος; Της είπα το εξής: Όσοι επιθυμούν μια διζωνική δικοινοτική λύση δεν πιστεύουν ότι οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι θα μπορούσαν να ζήσουν μαζί. Θεωρούν ότι αυτό είναι αδύνατον μετά τα όσα έγιναν. Αλλά οι ιστορικές πραγματικότητες μάς λένε το αντίθετο. Αν ήταν σωστές οι δικές τους απόψεις, δεν θα έπρεπε να συγχωρέσουμε ποτέ τη Γερμανία. Ειδικά η Πολωνία και η Ρωσία δεν έπρεπε να αφήνουν κανέναν Γερμανό πλέον να μπαίνει στα εδάφη τους. Ο Βίλλυ Μπραντ πήγε στην Πολωνία. Γονάτισε μπροστά στο μνημείο των θυμάτων του Άουσβιτς. Έκλαψε. Απολογήθηκε. Εμείς ακόμα δεν μπορέσαμε να το κάνουμε αυτό. Ξέρετε ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε εκείνους που θέλουν μια ομοσπονδιακή Κύπρο και σε εκείνους που θέλουν μια ενιαία Κύπρο; Εκείνοι που θέλουν μια ενιαία Κύπρο δεν αντιτίθενται στην ομοσπονδιακή λύση. Ενώ εκείνοι που θέλουν μια ομοσπονδιακή Κύπρο αντιτίθενται σε μια ενιαία Κύπρο! Δηλαδή, έστω και αν τους πούμε να σας δώσουμε μια ενιαία Κύπρο, προτιμούν την ομοσπονδία και δεν τη δέχονται.
Όταν επέστρεψα στην εφημερίδα, τους βρήκα όλους εύθυμους. Μου έδωσαν μια χαρμόσυνη είδηση. «Φεύγει ο Ταγίπ», μου είπαν. «Δεν το πιστεύω». «Πίστεψέ το. Αυτή είναι η τελευταία δημοσκόπηση. Πηγαίνει στον δεύτερο γύρο. Και η πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο περνάει στα χέρια της αντιπολίτευση». Τι λέτε; Να το πιστέψω;

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Οι «εσωτερικοί εχθροί» μας...Του Γιώργου Κουμουλλή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Γιατρέ, τι είναι η ψυχή;...Του Γιώργου Τζίβα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 20.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή