Mundial 18: Οι αφελείς υποστηρικτές της Βραζιλίας

ΑΠΟΨΗ /ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Η βραζιλιανή αδίστακτη ολιγαρχία επέβαλε επίσης από το 2014 πάγωμα των δαπανών, με εξαίρεση το πρότζεκτ του Μουντιάλ του 2014, για 20 χρόνια

Η Βραζιλία έχει έναν πληθυσμό, με στοιχεία του 2017, γύρω στα 208 εκατ. Είναι η έκτη μεγαλύτερη γεωγραφικά χώρα στον κόσμο και η 8η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Αυτό που χαρακτηρίζει τη χώρα αυτή είναι η ύπαρξη μιας σκληρής και αδυσώπητης άρχουσας τάξης, όπου μέσα από τις υπάρχουσες πολιτικοοικονομικές δομές έχουμε τα ακόλουθα κοινωνικά παράγωγα: Το 2018, 50 εκατομμύρια Βραζιλιάνοι ζουν με λιγότερο από 5,5 δολάρια την ημέρα ως οικογενειακό εισόδημα. Το πλουσιότερο 1% ελέγχει το 50% του εισοδήματος, γύρω στα 1,6 τρισεκατομύρια δολάρια, σε αντίθεση με το φτωχότερο 50% που το μερίδιό του είναι γύρω στο 10%. Οι έξι μεγαλύτεροι δισεκατομμυριούχοι της έχουν τον ίδιο πλούτο με τα φτωχότερα 100 εκατομμύρια Βραζιλιάνων. Ο δείκτης Gini που μετράει την κοινωνική ανισότητα, στη Βραζιλία καταγράφει 0,55, με το 1,00 να αντιπροσωπεύει την απόλυτη ανισότητα. Η τιμή αυτή είναι διπλάσια του μέσου όρου του πυρήνα των κρατών μελών της ΕΕ και από τους υψηλότερους στον κόσμο.

Ένα μεγάλο ποσοστό του αστικού πληθυσμού (80% επί του συνόλου) διαμένει στις φαβέλες (τις γνωστές παραγκουπόλεις), που δεν διαθέτουν ούτε πόσιμο νερό, ούτε αποχετευτικά συστήματα, ούτε δίκτυα και υπηρεσίες υγείας και παιδείας. Για παράδειγμα, το 20% των παγκόσμιων υδάτινων πόρων βρίσκονται στη Βραζιλία, εντούτοις η πλειονότητα των Βραζιλιάνων δεν έχει παροχή, καθότι το νερό χρησιμοποιείται ως ενεργειακός πόρος (60% της ενέργειας) για τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και όχι για τις ανάγκες των μη προνομιούχων, έστω κι αν είναι μεγάλη πετρελαιοπαραγωγός χώρα. 72% χρησιμοποιείται για την εξαγωγική αγροτοβιομηχανία, ενώ το φτωχότερο 40% δεν διαθέτει αποχέτευση.

Η βραζιλιανή αδίστακτη ολιγαρχία επέβαλε επίσης από το 2014 πάγωμα των δαπανών, με εξαίρεση το πρότζεκτ του Μουντιάλ του 2014, για 20 χρόνια, ενώ ο εγκάθετός της Πρόεδρος Τέμερ επανέφερε με νέα νομοθεσία την εν δυνάμει επαναφορά της δουλείας. Δηλαδή, αν κάποιος ζει και εργάζεται σε συνθήκες δουλείας, αλλά «οικοιοθελώς» παραμένει στις συνθήκες αυτές, δεν είναι δούλος! Με λίγα λόγια, καθίστασαι αυτοβούλως φυλακισμένος στον δεσμώτη σου εργοδότη. Ένας στους τέσσερις Βραζιλιάνους δεν έχει πρόσβαση στις πιο πάνω στοιχειώδεις υπηρεσίες! Διαθέτουν όμως έγχρωμη τηλεόραση για να παρακολουθούν το ποδόσφαιρο (και το καρναβάλι με τις ακριβοφτιαγμένες σαπουνόπερες). Χειρότερα δε, η ύπαρξη συμμοριών εμπορίας ναρκωτικών στις φαβέλες εμπλέκει και μικρά παιδιά, οι θάνατοι των οποίων αρκετές φορές ξεπερνούν και εμπόλεμες ζώνες. Οι προνομιούχες τάξεις στηρίζουν νεοναζιστικές ομάδες εκτελεστών (ιδιαίτερα στο Sao Paolo, πλούσια νοτιοανατολική περιφέρεια), οι οποίες περιπολούν τα βράδια προς αναζήτηση παιδιών των πεζοδρομίων, ηλικίας 5-18 ετών, και που ο αριθμός τους υπολογίζεται στα 8 εκατομμύρια, καθώς και «Nordestinos», πένητες που προέρχονται από τις πτωχές βορειοανατολικές περιοχές της χώρας, και τους οποίους εκτελούν για αποκατάσταση της αστεακής ευπρέπειας. Δεν είναι επίσης ασυνήθιστες οι δολοφονίες ακτιβιστών για τα δικαιώματα κατοχής γης. Οι ακτιβιστές αυτοί συνήθως δολοφονούνται από ομάδες των μεγαλογαιοκτημόνων, των οποίων οι πράξεις δεν υπόκεινται σε ποινική δίωξη. Για παράδειγμα, η βόρεια Αμαζόνεια, πολιτεία Παρά, έχει το υψηλότερο ποσοστό φόνων που σχετίζονται με τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων γης.

Στα τροπικά δάση του Αμαζονίου, που θεωρούνται οι πνεύμονες του πλανήτη μας, εκτιμάται ότι μεταξύ του 2000-2005 έχουν αποψιλωθεί περισσότερα από 133.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μια περιοχή περίπου ίση με την επικράτεια της Ελλάδας. Από το 1970, περισσότερα από 600.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα του οικοσυστήματος του Αμαζονίου έχουν καταστραφεί. Η επιστημονική μαρτυρία αναδεικνύει τη σχέση της αποψίλωσης του οικοσυστήματος αυτού με τις δραματικές κλιματολογικές αλλαγές που παρατηρούνται στη Γη κι επηρεάζουν τη ζωή όλων μας. Η παράνομη λατόμευση και η δημιουργία νέων βιομηχανικών ζωνών εντός του Αμαζονίου έχει ως αποτέλεσμα, εκτός των άλλων που έχω αναφέρει, και τον βίαιο ξεριζωμό 20 εκατομμυρίων ανθρώπων, ιδιαίτερα ιθαγενών, των οποίων η σχέση με το περιβάλλον χαρακτηρίζεται από την αειφορία και τον σεβασμό τους προς αυτό. Έτσι, μεγάλα συμφέροντα, στον βωμό του άμεσου και υπερβολικού κέρδους, καταστρέφουν τον τρόπο ζωής και ιδιαίτερα τον πολιτισμό των ανθρώπων αυτών.

Έτσι, το ποδόσφαιρο, που το έμψυχο υλικό του προέρχεται ουσιαστικά από τους φτωχούς, αναδεικνύεται ως η άκρως περιοριστική αλλά ουσιαστική λεωφόρος εξόδου από την κοινωνική ανέχεια. Επομένως, αποτελεί δομικό συστατικό στοιχείο της ευρύτερης πολιτικής διαχείρισης της φτώχειας, της ένδειας και της καταπίεσης από τη μια, και της ιδεολογικής προστασίας μιας άκρως διεφθαρμένης κι επικίνδυνης άρχουσας τάξης από την άλλη. Μιας άρχουσας τάξης της οποίας η πολιτική βουλιμία ξεπερνά τα γεωγραφικά όρια της Βραζιλίας και η οποία αποτελεί πραγματικό κίνδυνο για την ποιότητα ζωής στον πλανήτη μας.

Με αυτό τον τρόπο η αδίστακτη άρχουσα τάξη της Βραζιλίας κατάφερε να καταστήσει το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο (αλλά και το καρναβάλι) ως ένα πολιτισμικό-ιδεολογικό προϊόν, όχι μόνο εσωτερικής αλλά παγκόσμιας ηγεμονικής εμβέλειας, με αποτέλεσμα να αποπροσανατολίζει την παγκόσμια κοινή γνώμη από την καθημερινή, εγκληματική και αδηφάγο συμπεριφορά της απέναντι σε όλους μας.

Γι' αυτό και η αβάστακτη ελαφρότητα με την οποία κοινωνικοποιούνται μάζες και φορείς στις διάφορες χώρες του κόσμου και ακυρώνουν βασικές ανθρώπινες αξίες, όπως την κοινωνική αλληλεγγύη και κοινωνική δικαιοσύνη και πάνω απ’ όλα την αξία της παγκόσμιας οικολογικής ισορροπίας την οποία ανατρέπει η καπιταλιστική κλίκα της Βραζιλίας, με όλες τις επικίνδυνες συνέπειες για την κλιματική αλλαγή.

 

 


Επιστροφή
στην αρχή