Μόνο γι' αυτήν! (Του Γ. Κασκάνη)

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Είχαμε καιρό να βρεθούμε. Και έτυχε να γίνει στο δεύτερο Μοντ Πελεράν. Μετά την πρώτη χαρά, τα φιλιά και τις φιλοφρονήσεις κάτσαμε να τα πούμε.

Είχαμε καιρό να βρεθούμε. Και έτυχε να γίνει στο δεύτερο Μοντ Πελεράν. Μετά την πρώτη χαρά, τα φιλιά και τις φιλοφρονήσεις κάτσαμε να τα πούμε. Την είδα να τρέμει. Δεν το σχολίασα μέχρι που άνοιξε εκείνη την καρδιά της. «Ανησυχώ πάρα πολύ. Φοβάμαι». Προσπάθησα να την ηρεμήσω. Ήταν δύσκολο. «Φοβάμαι πως αν δεν γίνει κάτι αυτήν τη φορά, όλα θα γκρεμιστούν. Δεν ξέρω αν εσείς αντιλαμβάνεστε τι θα σημαίνει αυτό. Για εμάς τα πράγματα θα είναι πλέον τραγικά. Δεν θα έχουμε πατρίδα, δεν θα έχουμε λόγο σε αυτήν, θα ψάξουμε να φύγουμε μακριά». Μιλούσε και έτρεμε η φωνή της. Ήταν αληθινή όλη αυτή η ανησυχία. Ξεχείλιζε από τα λόγια, αλλά και από τη στάση του σώματός της, η οποία έκρυβε αυτό το σφίξιμο της κακής διάθεσης.
Τη συγκεκριμένη στιγμή ένιωθα πιο αισιόδοξος. «Δεν μπορεί να έφθασαν τόσο κοντά την προηγούμενη φορά και να τα καταστρέψουν όλα τώρα», αντέτεινα. «Και να σου πω και κάτι; Αν μετά από τόση δουλειά τα ανατρέψουμε όλα, είμαστε άξιοι της τύχης μας». Ξέρω πως δεν την καθησύχασα επί της ουσίας. Προς στιγμήν όμως χαμογέλασε. «Ίσιαλλαχ», είπε και αλλάξαμε λίγο κουβέντα μέχρι να μας καλέσει και τους δυο το δημοσιογραφικό καθήκον.
Πέρασαν αρκετές ώρες αναμονής. Και όταν έμεινα μόνος, σκεφτόμουν αυτήν την κοπέλα. Στην πραγματικότητα σκεφτόμουν τον εαυτό μου. Μπορεί να λέω και να γράφω όλη μέρα ένα σωρό πράγματα, αλλά αυτό το αίσθημα της αγωνίας, της απόγνωσης, της τόσης βιασύνης, δεν το ένιωσα ποτέ. Ούτε και αυτό το τρέμουλο της ακραίας ανησυχίας. Τελικά όλοι, λίγο-πολύ, βολευτήκαμε σε αυτήν τη στασιμότητα των δεκαετιών. Κάποιοι άλλοι όμως όχι. Αυτοί μετρούν μέρες, μήνες, χρόνια. Και αισθάνονται να τελειώνει ο αέρας που αναπνέουν. Βλέπουν στον ορίζοντα τα μαύρα σύννεφα και τρομοκρατούνται. Κοιτούν τα παιδιά τους και μελαγχολούν γιατί δεν θέλουν να ζήσουν και αυτά όσα οι ίδιοι έζησαν. Και καμιά φορά θυμώνουν που μας είναι τόσο δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε, πως οι αντοχές και οι ελπίδες τους έχουν ημερομηνία λήξης.
Το δεύτερο Μοντ Πελεράν δεν πήγε καλά, όλοι το ξέρουμε πια. Και όσο έφθαναν οι αρνητικές πληροφορίες, τόσο περισσότερο σκεφτόμουν τη φίλη. Θα γύριζε στα παιδιά της με το ίδιο ύφος της αγωνίας και της ακραίας ανησυχίας. Και δεν θα τους έπαιρνε τα «δώρα» που τους είχε υποσχεθεί. Γιατί, υπάρχει καλύτερο δώρο σ’ ένα παιδί από το μέλλον;
Γι’ αυτήν και μόνο την Τουρκοκύπρια φίλη και συνάδελφο αξίζει κανείς να παλεύει μέχρι το τέλος. Για να τη δει να γαληνεύει μέσα στην ειρήνη που τόσο πολύ ποθεί...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Α λα καρτ παρανομίες (Της Κάτιας Σάββα)

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 25.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Τράπουλα δεν βλέπει, αλλά την ανακατεύει κιόλας!

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 25.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνταγή σταδιακής διχοτόμησης…

Πολίτης News, 25.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή