Μόνο εάν το θέλεις... (Του Γιώργου Κασκάνη)

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Σχεδόν μηχανικά έβαζε τα ξύλα στο τζάκι. Κι είχε την εντύπωση πως μόνο αυτό του προσφέρει λίγη ζεστασιά. Μόνος. Κατ’ επιλογή όμως.

Καθόταν βυθισμένος στις σκέψεις του. Οι φωταψίες και ο πανζουρλισμός στους δρόμους ούτε που τον άγγιζαν. Είχε τόσα να σκεφτεί που δεν κατάφερνε ούτε και να συγκινηθεί. Σχεδόν μηχανικά έβαζε τα ξύλα στο τζάκι. Κι είχε την εντύπωση πως μόνο αυτό του προσφέρει λίγη ζεστασιά. Μόνος. Κατ’ επιλογή όμως. Θα μπορούσε να κάνει πολλά μια τέτοια μέρα. Δεν το θέλησε. Προτίμησε να μένει καρφωμένος στην καρέκλα μέχρι να βαρέσουν τα βλέφαρα και να πάει για ύπνο. Όπως κάθε μέρα, όπως ολόκληρο τον χρόνο που πέρασε. Το ρολόι λες και σταμάτησε. Δεν περνούσαν τα λεπτά, οι ώρες. Κι αυτός ο ύπνος που πάντα θεωρούσε πως αποτελεί τη λύτρωσή του, δεν ερχόταν με τίποτε. Λες και διασκέδαζε κι αυτός κάπου με τους άλλους...


Άπλωσε απρόθυμα το χέρι να πάρει ένα βιβλίο. «Να διαβάσω λίγο για να νυστάξω», σκέφθηκε. Το άνοιξε τυχαία σε μια σελίδα. «Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν ’αξίες’, σαν ’ανάγκες’, σαν ’ηθική’, σαν ’πολιτισμό’. Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών...». Τι διάολο; Κούνησε το κεφάλι και τότε αντιλήφθηκε πως αυτό που διάβαζε δεν τον κοίμιζε, μάλλον τον ξυπνούσε. Έκανε να το αφήσει αλλά, πάλι, κάτι τον τραβούσε να συνεχίσει. Επιφυλακτικά συνέχισε. «Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας...».


Κάτι ανακατεύτηκε μέσα του. Με την άκρη του ματιού κατάφερε να διαβάσει μια ακόμα πρόταση. «Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο. Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε!».


Αυτό ήταν! Ξύπνησε. Από αυτά που διάβασε ή από το κουδούνι της πόρτας που κτύπησε; Πήγε με γρήγορα βήματα να ανοίξει. Μια παρέα παιδιών έλεγε τα κάλαντα. Χαμογέλασε αυθόρμητα. Κι αμέσως συνειδητοποίησε πως ήταν η πρώτη φορά που χαμογελούσε εδώ και κάμποσο καιρό. Έριξε χρήματα στο κουτί και χάιδεψε το ένα παιδί στο κεφάλι. Με άλλη διάθεση έκανε να κλείσει την πόρτα. «Κύριε, να σας πω κάτι;», ρώτησε το παιδί. «Να ξέρεις πάντα πως τα πράγματα αύριο θα είναι καλύτερα μόνο εάν το θέλεις»... Έμεινε κόκαλο. Κατάφερε μόνο να ψελλίσει «Καλά Χριστούγεννα»...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή