Μονό δεν φτάνει και διπλό περισσεύει!

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Από τη... διακήρυξη έλειπαν δύο πράγματα. Τα δύο που θα αρκούσαν. Έλειπαν βέβαια και άλλα. Αλλά αυτά, αυτοί δεν ευτύχησαν να τα γνωρίσουν ποτέ!

Από μόνη της η εικόνα ήταν φοητσιάρικη, δεν λέω. Αλλά, το όλο συμβάν ήταν κωμικό περισσότερο. Από πολιτικής και όχι μόνο απόψεως.

Ένα πορτρέτο του Λυσσαρίδη και, από κάτω, ο Παυλής, ο Γιώρκος, ο Μαρίνος, η Ελενάρα Φόκο και φυσικά ο Νικ Γιονγκ-ουν, ο διά βοής. Οι εκπρόσωποι των κομμάτων του ακροδεξιόκεντρου συναντήθηκαν επιτέλους χθες και εξέδωσαν και διακήρυξη, λέει. Για το μέλλον μας.

Ποιος από αυτούς, πλην του Γιώρκου, απομένει με κάτι που μπορεί κανείς να αποκαλέσει κόμμα, είναι φυσικά ένα μυστήριο. Η Ελένη είχε κάτι σαν κόμμα, αλλά δεν το έχει πλέον, ο Παυλής δεν έχει κόμμα, απλώς μετονόμασε σε τέτοιο την έδρα που πήρε από τον Λιλλήκα, ο Σιζόπουλος επισήμως έχει κόμμα αλλά πόσο είναι ουδείς γνωρίζει και, φυσικά, ο Νικόλας όπως πάει σύντομα θα τους έχει διαγράψει όλους. Αφού κανείς δεν δικαιούται, εκεί στο Φωτεινό ΔΗΚΟ, να διαφωνήσει πλέον με τον διάδοχο των ιδιοκτητών.

Ο «ενδιάμεσος» χώρος, ένα συνονθύλευμα ακραίων κομματιδίων, προσπάθησε χθες να δώσει την εικόνα της ενότητας, όταν και οι πέτρες πια γνωρίζουν πως οι πιο πάνω συμφωνούν σε όλα, πλην του βασικότερου: τις προσωπικές ατζέντες των bash πατριωτών ηγετών του.

Εξ ου και δεν πρόκειται ποτέ να δεχτούν οι συγκεκριμένοι να τεθούν υπό την ηγεσία του οιουδήποτε ή της οιασδήποτε από αυτούς. Για να μην αδικήσω τον Γιώρκο, εκείνος απλώς προσπαθεί να παίξει τον παράγοντα και να πάρει μια κάποια σημασία, προσωπικά πάντα.

Χωρίς βεβαίως να απαντήσει ποτέ εάν θα τηρήσει τη δέσμευσή του να παραδώσει την έδρα στην Έφη Ξάνθου στο τέλος αυτού του έτους και να κάνει μισή θητεία στη Βουλή. Προκλήθηκε πολλάκις να το πει. Αλλά δεν.

Το κωμικό του πράγματος είναι πως τέσσερα «κόμματα» και μια αποσχισθείσα… έδρα, τα οποία για πρώτη φορά συναντήθηκαν μετά τις εκλογές, δεν είπαν λέξη στη διακήρυξή τους για όσα περίμενε να ακούσει ο κόσμος από αυτούς. Και κυρίως οι οπαδοί τους.

Με πρώτο, όχι σημαντικότερο σίγουρα, αλλά εξαιρετικά σημαντικό για πολιτικούς και για το ερώτημα πόσο πολιτικό κριτήριο -και ποια πολιτική ευθιξία- διαθέτουν, το πώς κατέληξαν στο Βατερλώ του πρώτου γύρου των εκλογών το οποίο, πέρα από την αποτυχία της υποψηφιότητας Παπαδόπουλου, κατέγραψε τεράστιες απώλειες στη συσπείρωσή τους και οδηγεί, μαζί με τα ελλείμματα του «πρίγκιπα», στη διάσπαση του ΔΗΚΟ.

Εκτός φυσικά και εάν επιμένουν στην προ πολλού καταρριφθείσα με τα απλούστερα των μαθηματικών και την καταγέλαστη πλέον εκείνη θεωρία των πριμοδοτήσεων ως εξήγηση τουλάχιστον για τη δική τους αποτυχία. Για την οποία ουδείς εξ αυτών όχι μόνο ανέλαβε την ευθύνη, αλλά ούτε βρήκε το θάρρος να ψελλίσει μισή λέξη αυτοκριτικής.

Το δεύτερο, όμως, είναι σημαντικότερο ειδικά για τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών. Αυτούς που δεν τους ακολουθούν. Και αφορά τον β’ γύρο. Με εξαίρεση τους Οικολόγους και τον Γιώρκο, οι ηγέτες του ακροδεξιόκεντρου, οι οποίοι έχουν και άποψη και (ουτοπικές) λύσεις για όλα, (ξανα)βαρύνονται με μια πρωτοφανή ενέργεια πολιτικής ανευθυνότητας και άκρατου μικροκομματικού καιροσκοπισμού.

Για την οποία επίσης δεν είχαν τίποτα χθες να πουν, πόσω μάλλον να απολογηθούν κιόλας για το τι έκαναν. Ήταν οι άνθρωποι οι οποίοι, ενώ για χρόνια κατακεραύνωναν την αδιαφορία των πολιτών για τις εκλογές, έδωσαν στον κόσμο τους την εντολή να επιλέξει τον… κανέναν στον δεύτερο γύρο, φιλοδοξώντας ότι θα κατέγραφαν έτσι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό αποχής, άκυρων και λευκών, προκειμένου να το κεφαλαιοποιήσουν μετά για δικό τους κομματικό όφελος.

Κάλεσαν στην ουσία τον κόσμο που τους ψήφισε να σαμποτάρει τον β’ γύρο και, παρότι εισέπραξαν ως απάντηση σ’ αυτήν την προσβολή για τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων τους ένα άνευ προηγουμένου χαστούκι, δεν βρήκαν ποτέ, ούτε και χθες, το ήθος να απολογηθούν σε όλους αυτούς που αντιμετώπισαν ως άβουλα όντα, αλλά και στους υπόλοιπους πολίτες.

Είχαν όμως, όπως πάντα έχουν, το θράσος να βγάλουν διακήρυξη για τη… μελλοντική τους πορεία και να παραδώσουν, όπως πάντοτε το κάνουν, μαθήματα, θεωρώντας ότι είναι οι μεγάλοι πατριώτες σε μια χώρα όπου η πλειονότητα υπολείπεται του δικού τους πατριωτισμού και κάνει άλλες επιλογές.

Αυτό που στ’ αλήθεια διακρίνει αυτούς τους τύπους, πέρα από τον καιροσκοπισμό, είναι η έλλειψη σοβαρότητας, συναίσθησης, αλλά και ορίων. Όχι μόνο για το πιο πάνω με την κίνησή τους στον β’ γύρο και την πριμοδότηση ως αιτία αλλά και για πολλά και άλλα που θα μπορούσα να παραθέσω και θα ήθελα σελίδες ολάκερες για να το κάνω.

Από τις… αποκλειστικές πληροφορίες της Ελενάρας από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ περί μη εκλογής Αναστασιάδη, τους χάρτες που έδωσε στη Γενεύη και τελικά τους απέδωσε σε κάτι ψηφοφόρους της που της τους έδωσαν, λέει, σε μια ταβέρνα στην Πάφο, τα ψέματα του Νικόλα περί της «μη ενημέρωσής» του στις συνομιλίες και το σαμποτάζ που για μήνες έκανε στον Πρόεδρο της χώρας εν μέσω κρίσιμης διαπραγμάτευσης…

… μέχρι και τα αποσπασματικά και παραποιημένα ως προς τη μεγάλη εικόνα πρακτικά του Εθνικού που έδινε ο Σιζόπουλος σε συνεντεύξεις Τύπου και συνάξεις με το αλήστου μνήμης σύνθημα «Ελάτε να σας πούμε εμείς αυτά που δεν σας λένε οι άλλοι». Αναγκάζοντας ακόμα και τον διαπραγματευτή μας να παρέμβει δημόσια και να καταγγείλει το γεγονός. Και τόσα άλλα.

Αυτό που τους διακρίνει είναι ο λαϊκισμός, η φαιδρότητα, η διαστρέβλωση και κυρίως το ότι τίποτα μα τίποτα δεν είναι άξιο να τους συγκρατήσει εάν νιώθουν πως μπορούν οι ίδιοι να έχουν το όποιο όφελος μέσα από τέτοιες αθλιότητες, όποιες και εάν είναι οι συνέπειές τους για τον τόπο.

Εσχάτως και η παντελής έλλειψη τσίπας για κάποιου είδους αυτοκριτική όταν εισπράττουν την πρέπουσα απάντηση από τον κόσμο, ο οποίος πλέον τους έχει πάρει χαμπάρι.

Κατά τα άλλα εκδίδουν -τρομάρα τους- και διακηρύξεις!


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή