Μην βαριέστε, λοιπόν! Πιάστε δουλειά να διχοτομηθούμε!

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Μανία κι αυτή να ενωθούμε, την ώρα που «όλοι» θέλουν να χωριστούν! Δεν το λέει η Βολκάν, ούτε οι Λύκοι. Οι Γκρίζοι τουλάχιστον. Διαβάστε και θαυμάστε!

«Θα πρέπει να είμαστε οι μοναδικοί παγκοσμίως που επιζητούν επανένωση αντί χωρισμό, την τελευταία τουλάχιστον 30ετία. Οι τελευταίοι ήταν οι Γερμανοί όταν κατεδάφιζαν το τείχος του Βερολίνου».

Έτσι άρχιζε μια στήλη τις προάλλες. Και αφού περνούσε από την Καταλωνία, τη βόρειο Ιταλία, την Κορσική, τη Φλάνδρα, τη Σκωτία και ένα τραγικό ατύχημα ιστορικών –και άλλων- γνώσεων για τη Β. Ιρλανδία, ως συνέχεια και του ως άνω που διαβάσατε μόλις, κατέληγε στο πιο κάτω.

 «Βλέποντας όλο αυτό το ντουρντουλούκι, είναι να απορεί κανείς με τη μανία μας να επανενωθούμε ντε και καλά. Τελικά, τι συμβαίνει με μας; Είμαστε οι τελευταίοι των ρομαντικών; Ξέρουμε κάτι που δεν ξέρουν όλοι οι άλλοι; Απλώς βαριόμαστε να αλλάξουμε ψηφίσματα, αποφάσεις και προτάσεις τόσων δεκαετιών και να ξαναρχίσουμε από την αρχή μια νέα πορεία; Άβυσσος η ψυχή των Κυπρίων».

Εάν το κείμενο είχε δημοσιευτεί σε κάποια προσκείμενη στο τουρκοκυπριακό «κέντρο» εφημερίδα των κατεχομένων, τη «Βολκάν» λ.χ., αν κυκλοφορούσε ακόμα στο χαρτί, θα μπορούσα να το καταλάβω. Και δεν θα με εξέπληττε. Έτσι απορούν άλλωστε οι Γκρίζοι Λύκοι και οι εστίες της ΤΜΤ με τη «μανία» τόσων Τουρκοκυπρίων «να επανενωθούμε ντε και καλά». Ωστόσο, δημοσιεύτηκε σε ε/κ εφημερίδα. Και εδώ είναι το ενδιαφέρον.

Αφήνοντας στην άκρη την τρικυμιώδη λεπτομέρεια, το γεγονός δηλαδή πως όλα τα αυτονομιστικά κινήματα που ανέφερε ο συνάδελφος, αλλά και όλα τα άλλα που δεν ανέφερε, επιδιώκουν απόσχιση από κάποιο κράτος, ενώ εμείς, οι Ε/Κ εννοώ όχι οι Τ/Κ, δεν μπορώ να καταλάβω, όχι μόνο πώς, αλλά και… γιατί να θέλουμε να αποσχιστούμε από την Κυπριακή Δημοκρατία (!), το άρθρο αυτό είναι πολύ σημαντικό. Θλιβερό μεν, αλλά σημαντικό.

Διότι είναι το πρώτο ξεκάθαρο φλερτ με τη διχοτόμηση στον κυπριακό Τύπο. Με τη «νέα πορεία» που δεν ακολουθούμε επειδή –άραγε;- «βαριόμαστε να ξαναρχίσουμε», κατά το ερώτημα ή καλύτερα το επιχείρημα εάν προσμετρήσει κανείς και τα άλλα που λέει ο συνάδελφος.

Θα μου πείτε, δεν δικαιούται να γράφει κανείς ό,τι θέλει; Και δικαιούται και διαβάζοντας το συγκεκριμένο, το κάνει άλλωστε. Κάθε δικαίωμα έχει. Και την προηγούμενη φορά που ένας άλλος συνάδελφος είχε γλυκοκοιτάξει τότε τον κίνδυνο προσάρτησης των κατεχομένων από την Τουρκία, διότι, λέει, θα ήταν περίπου το εφαλτήριο ενός νέου Ανένδοτου, τα ίδια έλεγα. Ο καθένας γράφει αυτό που θέλει και κρίνεται για αυτό.

Το θέμα είναι πως και τότε όπως και σήμερα, μιλάμε για τα δύο πιο…bas(h) «πατριωτικά» ΜΜΕ του τόπου, στη δική μας κοινότητα τουλάχιστον.  Τότε ήταν η «Σημερινή» και το τελευταίο ήταν –ω, ναι- ο «Φιλελεύθερος».

Κι αν μιλάμε για τον τελευταίο, η πώληση πατριωτισμού με την οκά και η επιμέτρηση πάντα με αρνητικό πρόσημο του πατριωτισμού όσων έχουν άλλη άποψη από εκείνη της διεύθυνσής του, είναι εδώ και καιρό πολιτική της καθημερινής του έκδοσης.

Είναι εκεί όπου τα σκίτσα του ΠΙΝ, λοιδορούν μονίμως ανθρώπους οι οποίοι ζητούν την επανένωση ως πράκτορες των Τούρκων, ή ηλίθιους στην «καλύτερη» περίπτωση, εκεί όπου οι αισχρές επιθέσεις σε όποιον τολμά να μιλά για λύση είναι η μόνιμη πρακτική.

Και οι πιο πάνω, αυτοί που δεν σηκώνουν την όποια άλλη άποψη στο Κυπριακό, είναι οι ίδιοι οι οποίοι, εάν όντως πίστευαν αυτά που έλεγαν επιστρατεύοντας κάθε λίγο και λιγάκι τον… Πενταδάκτυλο και τα αντάρτικα των «πατριωτικών» εξατμίσεων και του χύδην λαϊκισμού, θα ανέμενε κανείς, όχι ότι θα λίντσαραν το συνάδελφό τους, όπως κάνουν με όσους θέλουν λύση στο Κυπριακό…

… και ούτε αυτόν θα έπρεπε να τον χειριστούν τόσο άθλια, αλλά ότι τουλάχιστον θα έγραφαν δύο γραμμές για να διαχωρίσουν τη θέση τους και από ένα άρθρο Ελληνοκύπριου το οποίο, για πρώτη φορά στα χρονικά του ε/κ Τύπου περιγράφει ως παρωχημένο ζόρι την επιθυμία για λύση του Κυπριακού. Μαζί και οι ομοϊδεάτες τους αλλού.

Τα πολιτικά ινδάλματα όλων αυτών επίσης.

Και πως ο υπερμεγέθης –στην αντίληψή τους- πατριωτισμός τους θα είχε ενοχληθεί και από αυτό το πρώτο φλερτ, μέσα από τα παραδείγματα αυτονομιστών, με… νέες πορείες μακριά από τη «μανία μας να επανενωθούμε ντε και καλά» (!).

Έξαλλοι θα ανέμενα να γίνουν όλοι αυτοί οι μεγάλοι επιμετρητές της ελληνοπρέπειας και του πατριωτισμού. Για αυτούς όλους τους ενισχυμένους φιλοπάτριδες, το συγκεκριμένο κείμενο θα ήταν λογικά κόκκινο πανί.

Το γιατί δεν είναι, το αφήνω στην κρίση σας.

Το κείμενο του συναδέλφου καταλήγει με ένα υστερόγραφο: «Εξυπακούεται ότι το σημερινό θέμα πρέπει να αντιμετωπισθεί με σκωπτική διάθεση. Το διευκρινίζω για να αποφύγω κλαυθμούς, οδυρμούς και αναθέματα από τους ζηλωτές της ειρηνικής συνύπαρξης με το σύνοικο στοιχείο, καθώς και μπούλινγκ από τα πολιτικά τζάκια για την «μη αντίληψη περί των διαφορών της οικείας θελήσεως ενός λαού και της έξωθεν βίαιης επιβολής του διαχωρισμού που προέκυψε στην περίπτωση της Κύπρου».

Το πώς θα αντιμετωπιστεί φυσικά δεν είναι άποψη αυτού που το γράφει αλλά αυτών που το διαβάζουν.

Σκωπτική διάθεση, ώστε; Χμ... Ε, σκωπτικά και εμείς τότε, αφού έτσι πάει! Και ελπίζω, πως τα όποια διχοτομημένα με χαρά και από άποψη μυαλά, λέμε τώρα, δεν θα το πάρουν προσωπικά!

Διότι μπορεί να είμαστε «ζηλωτές της ειρηνικής συνύπαρξης με το σύνοικο στοιχείο» (!), αλλά όσο δεν γινόμαστε γενίτσαροι, λέμε τώρα, για να χαρίσουμε τη μισή μας χώρα αυτοβούλως στην Τουρκία, μήπως και μας κατηγορήσουν ότι θέλουμε να ζήσουμε με τους Τ/Κ με τους οποίους κάποιοι βγάζουν εξανθήματα, ένα χιούμορ το διατηρούμε. Και το δικαιούμαστε!


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ένας μαξιμαλισμός της πλάκας...

ΘΕΑΝΩ ΚΑΛΑΒΑΝΑ, 09:39 (τελευταία ενημέρωση 09:39)

ΑΠΟΨΗ

«Το κρασί των δειλών» - Του Παύλου Μ. Παύλου

ΠΑΥΛΟΣ Μ. ΠΑΥΛΟΥ, 09:17 (τελευταία ενημέρωση 09:17)

ΑΠΟΨΗ

Οι ΗΠΑ του Τραμπ δείχνουν τον δρόμο

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ, 09:03 (τελευταία ενημέρωση 09:03)

Επιστροφή
στην αρχή