Μυαλά πραγματικά εγκλωβισμένα. Και άλλα εις -μενα.

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Πολλά μπορούν να αποδοθούν στα κουσούρια από τις αιμομιξίες των προγόνων μας. Υπάρχουν όμως και άλλα που είναι επιλογή μας. Και είναι τα χειρότερα

Πόσοι σε ένα τόσο δα νησί; Πόσοι;

«Στηρίζουμε την ομάδα της Κύπρου στους αγώνες της, αλλά το έθνος πάνω από όλα!», από τον επίσημο λογαριασμό του ΑΠΟΕΛ, αν και το θέμα μου δεν είναι το εν λόγω σωματείο ή το ποδοσφαιρικό IQ εν γένει.

Η απύθμενη βλακεία της ανάρτησης είναι.

Ειδικά από ένα σωματείο το οποίο επιδοτείται και κακώς επιδοτείται, όπως και όλα τα άλλα κακώς, από τους φόρους των πολιτών αυτής της χώρας.

Η αλλεργία κάποιων με το κράτος μας και τη σημαία μας είναι γνωστή. Αλλά, το να παίζει η χώρα σου με μια άλλη χώρα, ακόμα και την Ελλάδα και να βγαίνεις να γράφεις αυτή την απίστευτη ξεφτίλα, υποβιβάζοντας την εθνική σου ομάδα σε «ομάδα της Κύπρου» και στηρίζοντας δημόσια τον αντίπαλό της, αυτό πια το κόμπλεξ κατωτερότητας είναι κλινικό.

Είναι σαν να παίζει το Βέλγιο με την Ολλανδία και το μεγαλύτερο φλαμανδικό σωματείο να λέει δημόσια πως δεν υπάρχει Εθνική Βελγίου, διότι οι Βέλγοι δεν είναι έθνος και πως εθνική της χώρας είναι η Εθνική Ολλανδίας.

Ή να λένε παίζει το Βέλγιο με τη Γαλλία και να λέμε το ίδιο οι Βαλόνοι για την Εθνική Γαλλίας.

Ναι, εκεί θα γινόταν της μουρλής. Αλλά εκεί υπάρχει και κράτος. Και το κράτος δεν θα επέτρεπε λ.χ. να καταστρέφεται σε μόνιμη βάση σχολική περιουσία απέναντι από το σωματείο για να εκτονώνεται ο κάθε μαστουρωμένος ανάγωγος γράφοντας βρισιές μια φορά τον μήνα τουλάχιστον και κάνοντας το σχολείο αγνώριστο.

Ούτε βέβαια και θα επέτρεπε το οίκημα να μετατρέπεται σε γιάφκα για να διενεργούνται ρατσιστικές επιθέσεις με πέτρες εναντίον αυτοκινήτων. Αυτή είναι η διαφορά.

Κι αν είχε το θάρρος το σωματείο να τα χειριστεί όλα αυτά αποφασιστικά, αντί αυτό να γίνεται ο νταβατζής του φανατισμού, ίσως να το βλέπαμε με μια κάποια συγκατάβαση και εμείς όλο αυτό το καταγέλαστο... εθνικό παραλήρημα εις βάρος της εθνικής ομάδας της Κύπρου. Αλλά, μέχρι στιγμής, δεν είναι αστείο.

Πόσοι σε ένα τόσο δα νησί; Πόσοι;

Από την άλλη βρίσκω υπέροχο και το κλασικό στο κυπριακό του άππωμα επιχείρημα για την ανάγκη, λέει, να κάνουμε σικέ αγώνα με τη Ελλάδα. Εμείς που διαμαρτυρόμαστε νυχθημερόν για τη διαφθορά και όλα τα άλλα. Αρκεί να αγγίζουν άλλους, όχι εμάς…!

Και το λέω, διότι άκουσα τόσους πολλούς να εξηγούν γιατί η ΕΘΝΙΚΗ Κύπρου (σ. σ. σόρι για τα κεφαλαία αλλά σήμερα θα έχουμε και αρκετούς Ούγκανους αναγνώστες εκ των πραγμάτων) έπρεπε να χαρίσει στην Ελλάδα για να προκριθεί. Και το έλεγαν με ένα ύφος τόσο… large, ωσάν να ήταν Βραζιλιάνοι πριν τον αγώνα της Εθνικής Βραζιλίας με το Τόγκο, το Λάος ή τα Νησιά Φαρόε.

Τόση αυτοπεποίθηση! Αφού θα κερδίζαμε σίγουρα!

Πόσοι, λοιπόν, σε ένα τόσο δα νησί; Πόσοι;

Έλεγα για το κράτος πριν. Σε οποιοδήποτε σοβαρό κράτος εάν είχε συμβεί αυτό που θα σας γράψω πιο κάτω, ο υπουργός Παιδείας θα είχε πάει σπίτι του και, εάν δεν είχε πάει, πράγμα δύσκολο, θα είχε απολογηθεί δημόσια και θα είχε φροντίσει να αποσυρθεί.

Στην Κύπρο όμως, όπου το κράτος βαράει διάλυση εθελουσίως στην προσπάθεια διαφόρων να πουλήσουν εκδούλευση στους κρίσιμους για το αποτέλεσμα των επικείμενων προεδρικών εκλογών, εθνόκαβλους ούγκανους, όχι μόνο δεν υπήρξε παραίτηση ή απόσυρση αλλά το περί ου ο λόγος διανέμεται ακόμα. Είναι η φόρμα που βλέπετε και στην οποία τα παιδιά ή καλύτερα οι γονείς τους καλούνται να δηλώσουν εάν ανήκουν σε μια «εθνική μειονότητα»: Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Μαρωνίτες ή Λατίνοι!

Η άλλη κοινότητα, δηλαδή, οι Τουρκοκύπριοι, αλλά και οι τρεις θρησκευτικές ομάδες οι οποίες εντάχθηκαν μετά από το δημοψήφισμά του στην ε/κ κοινότητα, υποβιβάστηκαν, κατά παράβαση του ίδιου του Συντάγματος της χώρας μας σε… μειονότητες, μάλλον της Ελληνοκυπριακής Δημοκρατίας της νοτίου Κύπρου, όπως την οραματίζονται πολλοί ανάμεσά μας.

Και παρ’ ότι το θέμα είχε δημοσιοποιηθεί προ δεκαημέρου, το έγγραφο αυτό όχι μόνο δεν αποσύρθηκε αμέσως, αλλά εξακολουθεί να διανέμεται στους γονείς και των παιδιών των... άλλων οι οποίοι ξαφνικά μαθαίνουν ότι δεν είναι ισότιμοι πολίτες αλλά… μειονοτικοί.

Ο υπουργός είναι σε μόνιμη αφασία. Η σιωπή της κυβέρνησης όμως και του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος γνωρίζει πόσο σοβαρό είναι το ζήτημα, με προβληματίζει πολύ.

Πόσοι σε ένα τόσο δα νησί; Πόσοι;

Σοκ έπαθαν πολλοί από τα όσα είπαν οι εγκλωβισμένοι στο ΡΙΚ την Κυριακή. Δεν θα έπρεπε όμως.

Διότι και το «ναι κόρη μου τζιαι που τα πλάσματα τούτα που ήρταν που την Τουρκίαν εμείς περνούμεν σαν τα αέρκια τζιαι να μεν ακούετε όποιος έρτει τζιαι πει κουβέντες παραπάνω ποτζιεί» (!), το «εσείς είσαστεν οι εγκλωβισμένοι» και όλα τα άλλα που ακούστηκαν, περιγράφουν μια εικόνα που η επίσημη προπαγάνδα εδώ δεν θέλει να δει.

Οι εγκλωβισμένοι, παρά τις φοβερές δυσκολίες, έχουν χτίσει γέφυρες και ζουν αρμονικά με όλους. Όποιος πάει στην Καρπασία και μιλήσει μαζί τους το ξέρει αυτό καλά. Όποιος λοιπόν νοιάζεται, ας τους αφήσει ήσυχους.

Το να επιχειρούν κάποιοι να τους χρησιμοποιήσουν, όπως έκαναν με την Ελένη Φωκά μέχρι που την έδιωξαν και από εκείνη τη μέρα κανείς δεν κοίταξε να δει εάν ζει ή εάν πέθανε στην τρώγλη του συνοικισμού που την πέταξαν, είναι τουλάχιστον εγκληματικό.

Το τι μαρτύρησαν, δε, οι εγκλωβισμένοι για την ποιότητα των τροφίμων που τους έστελναν από εδώ είναι απίστευτα ντροπιαστικό για όλους μας.

Και εδώ δεν κολλάει το «Πόσοι…;». Γιατί εδώ πλάκα δεν μπορεί και δεν δικαιούται να κάνει κανείς.

Για το πόσο σκάρτος είναι ένας λαός δεν φταίει η φύση. Μόνο ο ίδιος φταίει.

Που θέλουμε έθνος για να ταυτιζόμαστε και με την... αρχαία Ελλάδα, τρομάρα μας!

Οι αππωμένοι, οι αμπάλατοι, οι παρτάκηδες, οι απαίδευτοι και οι κομπλεξικοί νεόπλουτοι (και εσχάτως νεόπτωχοι) πελλοχώρκατοι.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ζητούνται ήρωες (Του Γ. Κασκάνη)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ, 11:27 (τελευταία ενημέρωση 11:27)

ΑΠΟΨΗ

Ως οδηγός, κάκιστος. Ως loser, ακόμα χειρότερος!

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:10 (τελευταία ενημέρωση 10:10)

ΑΠΟΨΗ

«Εκλογές» μακαρόνια με πουλί..

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 20.10.2017

Επιστροφή
στην αρχή