Μια ομηρία στα χέρια των λίγων

ΑΠΟΨΗ /ΣHMEIΩΣΕΙΣ

Ας ξεκινήσουμε από την παραδοχή ότι το παρόν σύστημα υγείας που έχουμε, εκτός του ότι είναι πάνω από 80 χρονών, καταρρέει.

Ας ξεκινήσουμε από την παραδοχή ότι το παρόν σύστημα υγείας που έχουμε, εκτός του ότι είναι πάνω από 80 χρονών, καταρρέει. Αμέτρητες ουρές καθημερινώς, λίστες αναμονής που σε καταδικάζουν σε περαιτέρω χειροτέρευση και επιβάρυνση της υγείας, κάποιες φορές ακόμα και σε θάνατο. Αυτό λοιπόν το σύστημα υγείας που κληρονομήσαμε από τη βρετανική αποικιοκρατική κυβέρνηση καταρρέει και η υγεία του λαού πρέπει να πάψει να είναι σε ομηρία στα χέρια των λίγων με τα μεγάλα συμφέροντα. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε εκ νέου ένα σύστημα υγείας που θα σέβεται τον καθένα από εμάς και θα του παρέχει ίσες ευκαιρίες για πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Δεν επιτρέπεται να αφήνουμε ανθρώπους να πεθαίνουν για να εξυπηρετούμε τις ανάγκες και τα συμφέροντα μιας μικρής μερίδας της κοινωνίας μας. Κατανοώ ότι οι κλινικές, όπως και πολλοί επαγγελματίες υγείας, έχουν δημιουργήσει στη βάση των αμοιβών τους έναν τρόπο ζωής που δεν συμβαδίζει με τις πληρωμές που ο Οργανισμός Ασφάλισης Υγείας τους πρότεινε μετά από αμέτρητες μελέτες και διαβουλεύσεις. Όμως, δεν μπορεί ένα σύστημα υγείας να λειτουργήσει στη βάση της αισχροκέρδειας. Ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν γίνεται να εξασφαλίζει στους επαγγελματίες υγείας κότερα, αυτοκίνητα πολυτελείας, εξωτικά ταξίδια και άλλα πολλά. Ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας οφείλει να εξασφαλίζει αμοιβές που ενισχύουν την ποιότητα ζωής των επαγγελματιών υγείας μέσα σε λογικά πλαίσια χωρίς να τους σπρώχνει στην εξαθλίωση αλλά την ίδια ώρα να διασφαλίζει και την ποιότητα της παρεχομένης φροντίδας στον ασθενή.

Συνεπώς, ένα σύστημα υγείας δεν πρέπει να βασιστεί στην αισχροκέρδεια κρατώντας σε ομηρία την υγεία του λαού. Οι αντιδράσεις είναι δεδομένες, καθώς και οι διαστρεβλώσεις που έχουν ήδη δημιουργηθεί για το σύστημα υγείας. Ας μην ξεχνάμε ότι στις χώρες που υπήρξαν ριζοσπαστικές αλλαγές αναπόφευκτα υπήρξαν και τεράστιες αντιδράσεις, πολλές από αυτές, βέβαια, αδικαιολόγητες. Κατανοώ ότι οι σπουδές στις Επιστήμες Υγείας και κυρίως στην Ιατρική επιβάλλουν πολλές θυσίες, όχι μόνο οικονομικές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θεραπεύουμε εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη στην οποία βρίσκεται ο ασθενής «γδέρνοντάς τον οικονομικά» και ρίχνοντας στον κάλαθο των αχρήστων τον όρκο του Ιπποκράτη. Δεν γίνεται, για παράδειγμα, μια ένεση που κοστίζει εννέα ευρώ, να την αποζημιώνει ο Οργανισμός Ασφάλισης Υγείας με 15 ευρώ ενώ οι ασφαλιστικές εταιρείες με 90 ευρώ. Πόσο πρέπει να είναι το κέρδος για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι; Πρέπει η αποζημίωση μιας ένεσης να εξασφαλίζει μερικώς το ενοίκιο του ιατρείου, τη νοσηλεύτρια και τη γραμματέα; Είναι αυτό λογικό; Ποιο είναι το λογικό;

Το λογικό είναι η θεραπεία του δικού μου παιδιού να μην διαφέρει από τη θεραπεία που θα λάβει το εγγόνι του Προέδρου ή του όποιου αξιωματούχου. Η ζωή, θα μου πείτε, είναι γεμάτη ανισότητες και όπως αναπτυσσόμαστε εδώ στην Κύπρο, δυστυχώς, αυτές οι ανισότητες όλο και αυξάνονται. Επομένως, αντί να συζητάμε για την εξάλειψή τους, που θεωρώ ότι δεν είναι πλέον εφικτό, ας συζητήσουμε σε ποιο βαθμό αυτές δικαιούνται να υφίστανται και σε ποιους τομείς. Αυτό τον βαθμό τον χάσαμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια στον τομέα της υγείας. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε γωνιά έχει και ένα φαρμακείο που κερδίζει πολλά, και κάθε επαρχία τεράστιες ιδιωτικές ιατρικές μονάδες που πλουτίζουν. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας έρχεται να αποκαταστήσει το μέτρο που χάσαμε, γιατί όντως έχουμε ξεφύγει στην κυριολεξία. Αυτή είναι η λογική που θα πρέπει όλοι να χωνέψουμε και να συμβάλουμε με θετικό τρόπο στην υλοποίησή της. Δεν λέω ότι θα ξεκινήσει χωρίς προβλήματα, είναι όμως μια καλή αρχή γιατί η υγεία του καθενός από εμάς πρέπει να πάψει να είναι πηγή αισχροκέρδειας και, βέβαια, δεν πρέπει να είναι όμηρος στα χέρια κανενός.

 


Επιστροφή
στην αρχή