Μια αυτοκτονία, κάτι ψευταράδες και αμέτρητοι παρτάκηδες

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Η τραγική υπόθεση της Έλενας Φραντζή δεν είναι δύσκολη στην κατανόηση. Υπάρχει απόφαση του Ανωτάτου. Και δυστυχώς, λέει, πολλά. Καθόλου ευχάριστα.

Η τραγική υπόθεση της Έλενας Φραντζή δεν είναι δύσκολη στην κατανόηση. Υπάρχει απόφαση του Ανωτάτου. Και δυστυχώς, λέει, πολλά για όλους μας.

«Ως Εκκλησία δεν έχουμε τα μέσα που διαθέτει το κράτος και δεν έχουμε τα δεδομένα που έχει ενώπιόν του το δικαστήριο. Αρχή μας είναι να περιμένουμε τα πολιτικά δικαστήρια και να πάρουμε την απόφασή μας», δήλωσε μεταξύ άλλων χθες ο Αρχιεπίσκοπος ο οποίος, μετά και την τραγική κατάληξη της υπόθεσης της Έλενας Φραντζή, έσπευσε να ρίξει την ευθύνη στον Ταμασού και Ορεινής.

Και έλεγε, βεβαίως, ψέματα για χιλιοστή φορά.

Διότι όπως αποκάλυψε και στη συνέχεια ο Ταμασού και Ορεινής, όχι μόνο έπαιξαν κανονικά τους δικαστές –όλοι οι αρχιτράγοι εν απαρτία– αλλά έφεραν και... ψυχιάτρους από την Ελλάδα, προκειμένου λέει να εξετάσουν τη μαρτυρία της Έλενας Φραντζή. Αυτά ενόσω συνεχιζόταν η δίκη. Εννοώ η νόμιμη δίκη στο δικαστήριο. Την οποία φυσικά και δεν περίμεναν, κατά τον ισχυρισμό του Ψευτόστομου Β’, αφού η αθωωτική τους απόφαση προηγήθηκε της ετυμηγορίας του δικαστηρίου!

Ο δε Ταμασού και Ορεινής παρά τη φιλότιμή του προσπάθεια να πείσει τον κόσμο ότι… εκείνος ήταν που επέμενε περίπου στη δίωξη του ιερέα –μετά βεβαίως από την αυτοκτονία της κοπέλας και κυρίως τη δημοσιοποίηση του βίντεο με τον ιερέα να επιστρέφει στα καθήκοντά του και τον Ταμασού να χαριεντίζεται δίπλα του– παραμένει πολλαπλά εκτεθειμένος, ίσως και περισσότερο από τον Αρχιψεύτη Β’.

Η μεγάλη μου απορία είναι πού στέκει η κοινωνία σ’ αυτή την ιστορία, ειδικά ως προς το πώς μπορεί να ανέχεται ένα τσούρμο με μαυροφούστανα να λειτουργούν ως κράτος εν κράτει και να διεξάγουν παράλληλες «διαδικασίες» με τη Δικαιοσύνη βγάζοντας μάλιστα, στην προκειμένη περίπτωση, και «απόφαση» αθωωτική σε μια ποινική υπόθεση ΠΡΙΝ βγει καν η απόφαση του δικαστηρίου!

Είμαστε σοβαροί;

Μετακάλεσαν ψυχιάτρους λέει ο Ταμασού χωρίς να μας αποκαλύπτει τι ψήφισε και ο ίδιος τελικά στη Σύνοδο τη μέρα που υποδύθηκαν τους δικαστές καταργώντας ουσιαστικά τη Δικαιοσύνη και προλαμβάνοντας με μεγάλη ασέβεια την απόφασή της.

Εάν αυτά είχαν συμβεί από οποιοδήποτε άλλο Σώμα, οποιασδήποτε οργάνωσης την ώρα που ένα μέλος της δικαζόταν σε ποινική υπόθεση θα είχε δημιουργηθεί μείζον θέμα. Και πολύ σωστά. Εδώ δεν ίδρωσε το αφτί κανενός και οι τράγοι επιχείρησαν να προκαταλάβουν την απόφαση και να εκφυλίσουν τη διαδικασία με ψυχιάτρους που κάλεσαν και οι οποίοι, λέει ακόμη και τώρα ο Ταμασού χωρίς να ντρέπεται, είχαν «αμφιβολίες περί της αληθοφάνειας της κατάθεσης» του θύματος!

Είναι που είναι και αγράμματοι οι πλείστοι, δεν ανοίγουν και κάνα λεξικό να δουν τι σημαίνει αληθοφάνεια, για να μην εκτίθενται…

Όμως το Δικαστήριο είχε άλλη άποψη. Και πρωτόδικα αλλά και το Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο όχι μόνο διατήρησε την καταδικαστική απόφαση για τον ιερέα αλλά προχώρησε και είπε και άλλα, πολλά. Και όλοι ξέρουμε, ειδικά με το δικό μας σύστημα, πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθεί μια απόφαση φυλάκισης στο Ανώτατο εάν υπάρχουν όντως ισχυρές αμφιβολίες. Εδώ υπήρχαν βέβαια. Αλλά για την κατάθεση του δράστη τον οποίο το τραγοσίναφο ξέπλυνε κανονικά.

Το Ανώτατο έκρινε ότι ο δράστης έλεγε ψέματα και περιέπεσε σε αντιφάσεις. Σημείωσε, δε, ότι ενώ έλεγε ότι αγαπούσε την παραπονούμενη ως παιδί του, είπε στο Δικαστήριο ότι ήθελε να την «ξεφορτωθεί» για να ησύχαζε από τους γονείς της.

Αρνείτο να απαντήσει, απαντούσε με υπεκφυγές, δεν θυμόταν το όνομα της κοινωνικής λειτουργού που κατά τα άλλα, όπως ο ίδιος είπε, επισκεπτόταν την παραπονούμενη συχνά και πολλά άλλα.

Είπε και το εξής το Ανώτατο: «Το Εφετείο δεν μπορεί να μην σχολιάσει αρνητικά τη μη δίωξη και της συζύγου του εφεσείοντος για τη συμπεριφορά της έναντι της παραπονούμενης». Κρίνοντας πως υπήρχαν επαρκή στοιχεία για να διωχθεί και εκείνη για τη βάναυση συμπεριφορά της έναντι του θύματος, μια συμπεριφορά την οποία παραδέχθηκε στο δικαστήριο και η υπεράσπιση, όπως τόνισε το Εφετείο.

Παρά την αποδοχή, υπογράμμισε, ο ιερέας αρχικά δέχθηκε ότι μόνο μια φορά την είδε να κτυπά την παραπονούμενη, ενώ αργότερα απέφευγε να απαντά ότι η συμπεριφορά αυτή άγγιζε τα όρια της βαναυσότητας, αρνούμενος, με σχετική επίκληση των δικαιωμάτων του, να τοποθετείται.

Αυτοί λοιπόν οι τράγοι, οι οποίοι έσπευσαν πριν καν βγει η πρωτόδικη απόφαση να απαλλάξουν με συνοπτικές διαδικασίες τον καταδικασθέντα στη συνέχεια, δεν ασχολήθηκαν να δουν τι είπε το Εφετείο, επανέφεραν τον δράστη και του είπαν απλώς να μην πηγαίνει σε ενορίες και, τώρα, μετά την αυτοκτονία, προσπαθούν απλώς ο ένας να μεταφέρουν στον άλλο την ευθύνη για το ανοσιούργημα που διέπραξαν.

Αυτά όλα θα πρέπει να προβληματίσουν όλους εκείνους με τις ευλογίες των οποίων οι τύποι αυτοί, οι τάχα μου ιεράρχες, είδαν την πρόσβασή τους στον δημόσιο βίο και την εκπαίδευση να αυξάνεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Αλλά και τις νοσηρές τους εμμονές να τίθενται ως... κριτήριο για αναφαίρετα δικαιώματα των πολιτών στη ζωή τους, την αξιοπρέπειά τους και στο σώμα τους, εν μέσω ρατσιστικών δηλώσεων τις οποίες δεν τολμά να αγγίξει κανείς.

Όμως και εμείς, ως πολίτες, έχουμε ευθύνη. Τη μεγαλύτερη. Όσο βλέπουμε αυτό το σκοτεινό τσούρμο των παραδόπιστων τσαρλατάνων να υποκαθιστά ή να διαβρώνει πράγματα που θα έπρεπε να ήταν ιερά για κάθε σοβαρό άνθρωπο –από τη Δικαιοσύνη μέχρι τα σχολεία ή την ιατρική πρόσβαση σε εγκύους και τόσα άλλα– αλλά σιωπούμε, είμαστε απλά συνένοχοι στα όσα συμβαίνουν.

Αν ούτε οι αυτοκτονίες μπορούν να μας συνεφέρουν και να μας κάνουν να αντιδράσουμε, τότε απλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να παραδεχθούμε με ειλικρίνεια ότι δεν αξίζουμε αυτά τα δικαιώματα. Διότι είμαστε απλά άβουλα, αμπάλατα και αθεράπευτα αστοιχείωτα ανθρωπάκια, ανίκανα ή καλύτερα αδιάφορα να ασχοληθούν με το τι συμβαίνει πέρα από τη μύτη τους και τα συμφέροντά τους.

Και πως το κράτος εν κράτει αυτού του μεσαιωνικού βόθρου με τους ψεύτες και τους παραδόπιστους τράγους, ίσως μας πέφτει και πολύ τελικά. Τείνω να πιστέψω πως μάλλον αυτό ισχύει. Εσείς;


Επιστροφή
στην αρχή