Μετακομίζουν μόνιμα στην Κυπερούντα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Πώς ένα νεαρό ζευγάρι με τρία παιδιά πήρε τη μεγάλη απόφαση κόντρα στο ρεύμα και μετακόμισε μόνιμα σε ένα οικογενειακό αγρόκτήμα στο χωριό Δύμες

Την επάνοδο στις ρίζες του στην περιοχή της Πιτσιλιάς προετοιμάζει τα τελευταία δύο χρόνια ένα νεαρό ζευγάρι με τρία παιδιά. Κόντρα στο ρεύμα, η Δάφνη και ο Μιχάλης Σάββα, έλαβαν συνειδητά τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψουν τη ζωή της πόλης, να αφήσουν δουλειές και καριέρες και να μετακομίσουν μόνιμα στα ορεινά και συγκεκριμένα στην Κυπερούντα.

Η νέα τους ζωή τοποθετείται γύρω από ένα μεγάλο οικογενειακό αγρόκτήμα στο χωριό Δύμες (δίπλα από την Κυπερούντα), έκτασης 60 σκαλών, το κτήμα Δυμάτου, το οποίο ανέλαβαν εξ ολοκλήρου πριν από τρία χρόνια. Πέρα από την πρωτογενή παραγωγή δημιούργησαν κι εργαστήρι μεταποίησης με βάση το μήλο όπου παράγουν φρέσκο χυμό, μηλόξυδο και μαρμελάδες.

Με υποδέχονται στο καταπράσινο τοπίο, μια εύφορη γη με περιβόλια από οπωροφόρα δέντρα. Απ' την πρώτη στιγμή είναι εμφανής η μεταξύ μας διαφορά στην ιδιοσυγκρασία. Εγώ επιρρεπής στο άγχος και την υπερένταση. Αυτοί έχουν κόψει «ταχύτητα» εκπέμποντας μια ηρεμία. Το σχολιάζω. Γελάμε.

Έφυγαν απ' το '70

Καταγωγή από τις Δύμες έχει ο Μιχάλης. Οι γονείς του και οι δύο από την Πιτσιλιά, παντρεύτηκαν αρχές του '70 και μετακόμισαν στη Λευκωσία όπως πολύς κόσμος εκείνη την εποχή. Άλλωστε η επικρατούσα αντίληψη ήταν πως οι ευκαιρίες και οι προοπτικές ευημερίας ήταν στα αστικά κέντρα. Οι νέοι του Τροόδους αρνούνταν να «χαραμίσουν» τα νιάτα τους μέσα στα περιβόλια και να ζήσουν την ταλαιπωρία και τις στερήσεις που είδαν να βιώνουν οι γονείς και οι παππούδες τους. Μία νοοτροπία που ουδέποτε αναχαιτίστηκε από τις ανύπαρκτες κυβερνητικές πολιτικές τις τελευταίες πέντε δεκαετίες. Αποτέλεσμα να έχουν σχεδόν αφανιστεί ολόκληρα χωριά και να έχουν ερημώσει μεγάλες εκτάσεις γεωργικής γης.

Η μεγάλη απόφαση

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Λευκωσία. Επειδή όμως οι γονείς μου διατηρούσαν κάποια κτήματα που είχαν κληρονομήσει, δεν σταμάτησαν ποτέ να έχουν επαφή με το χωριό. Έτσι εμείς από παιδιά ερχόμασταν και βοηθούσαμε. Φροντίζαμε τα περιβόλια και παίρναμε ένα έξτρα οικογενειακό εισόδημα. Οι γονείς μου επένδυσαν σε αυτό. Αγόρασαν περισσότερη γη και έβαλαν νέες καλλιέργειες. Γύρω στο 2014 αναλάβαμε τη διαχείριση η Δάφνη κι εγώ»…

   Διαβάστε επίσης: Οι τολμηροί επενδυτές του Τροόδους

Επιρροές από την Ιταλία

Ο Μιχάλης σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων. Πριν αναλάβει το κτήμα ασχολείτο επαγγελματικά με το εμπόριο. Εισαγωγές κυρίως από Ιταλία. Οι επιρροές απ' τα ταξίδια στη χώρα τούς έκαναν να δουν τον ορεινό όγκο του Τροόδους εντελώς διαφορετικά.

«Ο πληθυσμός στη Ιταλία είναι σκορπισμένος σε όλη την επικράτεια κι αυτό μας έκανε τρομερή εντύπωση γιατί εμείς είμαστε στοιβαγμένοι στις πόλεις. Απορούσαμε που μεγάλες πόλεις όπως η Ρώμη και το Μιλάνο έχουν 1-2 εκατ. πληθυσμό σε μια χώρα των 60 εκατομμυρίων. Μας εντυπωσίασε επίσης η περηφάνια των Ιταλών για τον τόπο τους και για τα προϊόντα που παράγουν. Το πόσο πιστεύουν σ' αυτά».

Ζητείται αυθεντικότητα

«Αυτό το όμορφο κι αυθεντικό του τόπου μας εμείς δεν το εκμεταλλευτήκαμε ακόμα», συμπληρώνει η Δάφνη, που είναι κοινωνική λειτουργός και παραιτήθηκε από μία θέση συμβολαίου σε δήμο πάνω στο αντικείμενό της.

«Αυτό που μας κέρδισε δεν είναι τόσο το χωριό, γιατί η διαβίωση εδώ έχει προβλήματα όπως υπάρχουν και στην πόλη», προσθέτει ο Μιχάλης. «Αλλά τα πλεονεκτήματα της περιοχής και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Αυτό το ανάγλυφο, τα κτήματα πάνω στις πλαγιές, το υψόμετρο (σ.σ. μέχρι τα 1.300 μέτρα), ένα τερουάρ από τα πιο ιδανικά για καλλιέργεια για την παραγωγή των σταφυλιών και των μήλων».

Διαφορετικότητα

Στην αρχή ασχολήθηκαν με την εμπορία των φρούτων. «Θέλαμε να αξιοποιήσουμε τα θετικά της περιοχής και της πρώτης ύλης που παράγουμε στο αγρόκτημα για να δώσουμε ταυτότητα στο προϊόν μας. Σε έναν χρόνο θα παράγουμε και βιολογικά μήλα. Είναι κι αυτό ένα είδος διαφοροποίησης αλλά και μια μέθοδος που διασφαλίζει ότι οι διαδικασίες που ακολουθεί ο γεωργός γίνονται με απόλυτο σεβασμό στο περιβάλλον. Για μας αυτό είναι πολύ σημαντικό. Γιατί εμάς ως νέοι γονείς μας ενδιαφέρει η ασφάλεια και η ποιότητα των τροφίμων που δίνουμε στα παιδιά μας».

Δεν βρίσκουν εργάτες

Η πλήρης επαγγελματική ενασχόλησή τους με τη γεωργία θεωρούν πως ήταν το μεγαλύτερο ρίσκο τους, λόγω της αφοσίωσης που απαιτεί. Μεγαλύτερο κι από τη μετοίκηση στο χωριό που προετοιμάζουν τον Ιούλιο, χωρίς να παύει κι αυτό να παραμένει μία ακόμα μεγάλη αλλαγή στη ζωή τους.

«Δεν υπάρχουν απλά και εύκολα στη διαχείριση ενός κτήματος. Απλώς εμείς προσπαθούμε με υιοθετήσουμε νέα φιλοσοφία και αυτοματισμούς για να κάνουμε τη δουλειά πιο εύκολη και να μειώσουμε τα εργατικά», εξηγεί ο Μιχάλης.

«Εγκαταστήσαμε αυτόματο σύστημα ποτίσματος, το οποίο μας ελευθερώνει αφάνταστα τα χέρια. Κάθε τι προσπαθούμε να το βάλουμε σε ένα πρόγραμμα αυτοματοποίησης», συμπληρώνει η Δάφνη.

Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, όπως και όλες τις ορεινές κοινότητες του Τροόδους, είναι το εργατικό δυναμικό. Δύσκολα βρίσκει κανείς εργάτες στα ορεινά.

Χορηγία και γραφειοκρατία

Πέραν από τα φρέσκα φρούτα, τα οποία έχουν τη δική τους ετικέτα στην αγορά, στα πλάνα ήταν και η μεταποίηση. Εκμεταλλευόμενοι ένα κρατικό πρόγραμμα χορηγιών, κατάφεραν να μπουν και στην αγορά μεταποιημένων προϊόντων τέλη του 2016.

«Οι χορηγίες είναι μια μεγάλη βοήθεια νοουμένου ότι θέλεις να επενδύσεις. Όμως η γραφειοκρατία, για τις άδειες που πρέπει να εκδοθούν για να γίνει μία επιχείρηση, δεν βοηθά. Μια διαδικασία που κανονικά έπρεπε να διαρκεί το πολύ 2-3 βδομάδες μπορεί να πάρει έναν ολόκληρο χρόνο. Εμείς πήραμε τις άδειές μας αφού πηγαίναμε μόνοι μας από υπηρεσία σε υπηρεσία για να μεταφέρουμε φακέλους… Η γραφειοκρατία είναι κάτι που λειτουργεί αποτρεπτικά για τους νέους επιχειρηματίες».

Ποιότητα και ασφάλεια

Στο Κτήμα Δυμάτου παράγουν μηλόξυδο, με μία μέθοδο όπου η ζύμωση γίνεται αργά έως και οκτώ μήνες.

«Η αξία της επιχείρησής μας είναι να προάγουμε την ποιότητα. Τα προϊόντα μας είναι φυσικά, δεν έχουν συντηρητικά και βλέπουμε πως αυτό εκτιμάται. Εάν το ανταγωνιστικό σου πλεονέκτημα είναι μόνο η τιμή είναι πολύ εύκολο να βρεθεί κάποιος άλλος να σε ανταγωνιστεί. Ενώ εάν κοιτάξεις κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά και ειδικά κάποια μοναδικά χαρακτηριστικά που τα έχει μόνο η περιοχή σου, δημιουργείς ένα πιο σοβαρό πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό».

Παράγουν επίσης φρέσκο, αφιλτράριστο και ελαφρά παστεριωμένο χυμό μήλου με κρύα πίεση, παραδοσιακό χυμό ντομάτας όπως τον έφτιαχναν οι γιαγιάδες μας και χειροποίητες μαρμελάδες. Όλα σε μικρές ποσότητες για να διατηρούν τη φρεσκάδα και τα αρώματά τους. Τόσο το μηλόξυδο όσο και η μαρμελάδα μήλο με κυδώνι βραβεύτηκαν με το βρετανικό βραβείο grade taste.

Και εξαγωγές

Στην γκάμα των προϊόντων τους θέλουν να προσθέσουν προσεχώς νέες γεύσεις στον χυμό, όπως μήλο με καρότο και μήλο με σμέουρο, καθώς επίσης η παραγωγή μηλίτη. Κάτι άλλο πάνω στο οποίο δουλεύουν είναι οι εξαγωγές.

«Πλεονέκτημα για τα παιδιά μας η ζωή στην ύπαιθρο»

Η Δάφνη εργαζόταν σε δήμο όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει την πόλη. «Παρότι με συμβόλαιο είναι μια δουλειά που δίνει μια ασφάλεια, μια άνεση κι ένα σίγουρο περιβάλλον εργασίας και είναι μεγάλη απόφαση να την αφήσεις. Αναλαμβάνεις ένα ρίσκο που δεν ξέρεις ακριβώς πού θα σε οδηγήσει… Από την άλλη ξεκινάς κάτι πολύ δημιουργικό από το μηδέν, με φαντασία και με έμπνευση κι αυτό σε εξιτάρει και σου δίνει τη δύναμη να αλλάξεις πορεία».

Η μετακόμιση

Το ζευγάρι με τα τρία του παιδιά, το μικρότερο δέκα μηνών και το μεγαλύτερο τεσσεράμισι ετών, μετακομίζει αρχές Ιουλίου στην Κυπερούντα, το κεφαλοχώρι της περιοχής κοντά στις Δύμες. Μελλοντικά θα φτιάξουν το δικό τους σπίτι μέσα στο κτήμα, αλλά επειδή η μετακόμιση έπρεπε να γίνει άμεσα, νοίκιασαν ένα σπίτι στην Κυπερούντα. Θεωρούν πως η κοινότητα διαθέτει ό,τι χρειάζεται κανείς για να ζήσει. Τα παιδιά θα πηγαίνουν σχολείο στην Κυπερούντα.

«Η απόφαση πήρε αρκετό καιρό για να παρθεί. Όταν κάνεις κάτι κόντρα στο ρεύμα, πας μπρος και πίσω μέχρι να αποφασίσεις», λέει η Δάφνη και προσθέτει ο Μιχάλης:

«Για να πιστέψει ο άλλος το προϊόν σου πρέπει πρώτα να το πιστέψεις εσύ. Δεν μπορείς να διαφημίζεις το κτήμα σου, την περιοχή σου και εσύ να σκέφτεσαι να ζήσεις εκεί».

«Αυτά που μας απασχολούσαν περισσότερο», συνεχίζει η Δάφνη, ήταν ό,τι είχε σχέση με τα παιδιά μας. Το σχολείο, ο γιατρός, οι δραστηριότητες…».

Μιχάλης: «Φαινομενικά ένα παιδί που ζει στην ύπαιθρο έχει λιγότερες επιλογές. Αλλά οι εμπειρίες, τα βιώματα που θα έχει, και η προσωπικότητα που θα αναπτύξει μέσα από όλη αυτή την εμπλοκή με τη φύση, πιστεύουμε ότι θα δημιουργήσει έναν καλό χαρακτήρα. Τη ζωή της πόλης θα τη γνωρίσει ούτως ή άλλως όταν θα πάει να σπουδάσει. Αλλά αυτή η ζωή εδώ θα είναι ένα πλεονέκτημα που θα το κουβαλά σε όλη τη ζωή του».

Οι δυσκολίες

Είναι πάντως αρκετά αισιόδοξοι. Δεν πιστεύουν ότι στο νέο τους ξεκίνημα θα βρουν τεράστιες δυσκολίες προσαρμογής.

«Οι αποστάσεις δεν είναι τραγικές. Σε άλλες χώρες οι άνθρωποι κάνουν μία ώρα να πάνε στη δουλειά τους. Το βασικότερο πρόβλημα είναι το οδικό δίκτυο. Εάν υπήρχε αυτοκινητόδρομος μέχρι ένα σημείο τα πράγματα θα ήταν ευκολότερα. Σίγουρα ξέρουμε ότι η ζωή σε μια κλειστή κοινωνία είναι διαφορετική, αλλά όταν είσαι συνειδητοποιημένος δεν το αφήνεις να σε επηρεάσει».

 

 


Επιστροφή
στην αρχή