«Μεστους καφενέες σαν τους σκίλλους». Η (επαν)ένωση

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Όσο κι αν συμφέροντα και φιλοδοξίες των αρχηγών τους τούς χώρισαν κατα καιρούς, το κοινό τους «όραμα» βρικολακιάζει και πάλι. Τίποτα δεν είναι τυχαίο

Κόλαση δεν υπάρχει. Αλλά, εάν υπήρχε, το σκηνικό θα ήταν κάπως έτσι…

Ο Γιωρκάτζης και ο Γρίβας, περνώντας για πρώτη φορά την αιώνια τιμωρία τους σε διπλανά καζάνια, θα αγκαλιάζονταν και θα έκλαιγαν σαν μαλωμένες συμπεθέρες που έβαλαν νερό στο κρασί τους μετά από χρόνια. Και τα ξαναβρήκαν.

Σαν σκηνή από το «Πάμε Πακέτο» θα ήταν. «Πάτε στον Διάολο», ένα πράγμα.

Πήγαν βεβαίως, αλλά, ειδικά για τον Γρίβα, ο «διάολος» μας… εκδικήθηκε σκληρά καθυστερώντας να τον πάρει και αφήνοντάς τον να ξεκινήσει το κακό που μας βρήκε στη συνέχεια.

Όμως, πέρα από το φανταστικό σενάριο, η ουσία είναι σημαντική και δεν πρέπει να τη χάσουμε. Ακόμη κι αν προέκυψε επειδή ένα παλιόπαιδο προσπαθεί να πάρει το εισιτήριο για τον β’ γύρο των προεδρικών με ακροδεξιές ψήφους, η ουσία είναι εκεί: το συναπάντημα όλων αυτών είναι γεγονός.

Όσο κι αν τους χώρισαν για πολλά χρόνια οι φιλοδοξίες των αρχηγών τους, κι όσο κι αν βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα όλοι αυτοί που βαθιά στο DNA τους βρίσκει κανείς όχι μόνο την ακρότητα και τον σωβινισμό, αλλά κυρίως τη μάχη για να διατηρήσουν τα όσα –πολλά– κέρδισαν λόγω της διαιώνισης του Κυπριακού και τα οποία εμείς τα πληρώσαμε, ένας χώρος είναι. Μην γελιόμαστε.

Μια ευρύτερη φαμίλια η οποία σιγά-σιγά μαζεύεται και πάλι, μπροστά στον κίνδυνο της λύσης και της απώλειας όλων αυτών που εκείνη, όπως βέβαια και η αντίστοιχη τ/κ απέναντι, έμαθε να απολαμβάνει.

Αυτό –μαζί με την αποκάλυψη του πόσο λίγο σέβονται τη δημοκρατία– είναι ίσως και το μοναδικό καλό το οποίο προέκυψε από τις αθλιότητές τους στη Βουλή: Το ότι, για πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρα, απέδειξαν ότι τίποτα πια δεν τους χωρίζει από τα εδώ τσιράκια της νεοναζιστικής συμμορίας της Αθήνας. Αυτό επέλεξαν.

Τίποτα. Τόσο που, ενώ λοιδορούσαν την ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ των βουλευτών και ένωναν τη φωνή τους με τους νέους του συμμάχους, τους φασίστες τραμπούκους του «ΕΛΑΜ» και τον εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής που καθόταν πίσω τους, μέσα στη Βουλή ΜΑΣ, καθόλου δεν έδειξαν να ενοχλούνται από τις ύβρεις έξω από τη Βουλή.

Και καθόλου δεν ενοχλήθηκαν όταν ο ένας από τους εκπροσώπους των τραμπούκων στη Βουλή εκθείαζε σε σχόλιό του στο facebook έναν άθλιο ο οποίος του είχε γράψει (κρατώ την «ορθογραφία» του) «τούτι θέλουν ΕΟΚΑ Β που τους επέζαν μεστους καφενέες όπως τους σκίλλους». Για να πει μετά ότι το σχόλιό του αφορούσε το ότι ο τύπος είναι ανάπηρος κ.τ.λ.

Το σχόλιο. Όχι η σιωπηρή αποδοχή της τοποθέτησης από έναν βουλευτή. Μιας υποκίνησης σε βία. Αυτό δεν τον και δεν τους ενόχλησε. Όπως τίποτα πια δεν τους ενοχλεί με τους νέους τους φίλους. Γιατί όσα κι αν τους χώρισαν λόγω συμφερόντων, όλες αυτές οι φατρίες ποτέ δεν είχαν άλλο ιδεολογικό στίγμα.

Ειδικά εάν μιλάμε για το Κυπριακό, η φαμίλια ήταν μία. Όραμά της ήταν να μην το αφήσει ποτέ να λυθεί.

Τα εγκλήματα του Γιωρκάτζη, το Σχέδιο Ακρίτας, το Εθνικό Μέτωπο, η ΕΟΚΑ Β’ και όλες οι άλλες πράξεις μελών και συσπειρώσεων της φαμίλιας σ’ αυτό είναι που απέβλεπαν και σ’ αυτό αποβλέπουν. Γιατί ξέρουν πως χωρίς Κυπριακό η εποχή τους θα κλείσει μια και καλή.

Και πρέπει να κλείσει.

Το σημαντικό είναι πως όλος ο υπόλοιπος κόσμος, η μεγάλη πλειονότητα, συμφέρον της οποίας είναι το μέλλον της χώρας μας, θα πρέπει να σταθεί ξεκάθαρα απέναντι και μακριά από αυτό το συναπάντημα.

Η μεγάλη υγιής Δεξιά, η Αριστερά, το πραγματικό Κέντρο, και όχι το μασκάρεμα των ακραίων, πρέπει να δουν πως η γραμμή είναι ανάμεσα σε όλους τους και σε εκείνους. Το χτες και το αύριο.

Και πως δεν πρέπει να αφεθούν οι ακραίοι να καταστρέψουν την Κύπρο και πάλι.

Μαζί δε με όσους απορρίπτουν την ακρότητα επιβάλλεται να είναι και εκείνοι που πολιτικά ταυτίζονται στα μικρότερα κόμματα με όσους οι... ήρωες των νέων φίλων των ηγετών τους τους «επέζαν μεστους καφενέες όπως τους σκίλλους».

Αυτοί που βρέθηκαν στα κόμματα του «κέντρου», όχι για να γίνονται υπηρέτες και βαποράκια του κάθε Μιχαλολιάκου και των εδώ τσογλανιών του προκειμένου ο όποιος Νικόλας να καταφέρει να γίνει Πρόεδρος, αλλά γιατί τιμούσαν αυτούς που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν υπερασπιζόμενοι τη δημοκρατία.

Απέναντι σε όλους αυτούς τους ακραίους ακριβώς.

Σήμερα το πρωί πέρασα από το μνημείο Δώρου Λοΐζου. Πολύ θα ήθελα να ήξερα τι θα σκεφτόταν για την εποχή Σιζόπουλου και για τα όργια με τους νεοφασίστες, χάριν της εξουσίας, μέσα στη Βουλή.

Η φαμίλια ενώθηκε και πάλι και μαζί με διάφορους άλλους αδίστακτους αριβίστες επιδιώκει να ξυπνήσει τα σκοτάδια άλλων εποχών.

Υποχρέωση της μεγάλης πλειοψηφίας που αποστρέφεται την ακρότητα και εκείνους που πάνω από το μέλλον μας βάζουν τα συμφέροντά τους είναι να μην το επιτρέψει.

Και να στείλει αυτό το σκοτάδι εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκεται.

Στο χθες και ακόμα πιο κάτω.

Υστερόγραφο: Στη φωτό ένα από τα περί ων ο λόγος κατορθώματα της ΕΟΚΑ Β’. Στο καφενείο του (κατεχόμενου πια...) χωριού Συγχαρί. Το θύμα ονομαζόταν Μενοίκου. Κάντε ένα κλικ πάνω στη φωτογραφία... 


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Τ’ αστέρια, οι μάππες και τα χτηνά

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 19.10.2017

ΑΠΟΨΗ

Μόνο του Μακαρίου βρέθηκε το σεξουαλικό αδύνατο σημείο;

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 19.10.2017

ΑΠΟΨΗ

Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση: Η πραγματικότητα πίσω από το επίμαχο θέμα

Πολίτης News, 18.10.2017

Επιστροφή
στην αρχή