Ποια η σχέση των κυπριακών κομμάτων με τη Δημοκρατία;

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ
«Δημοκρατία», είπε, «είναι η τέχνη και η επιστήμη να διοικείς ένας τσίρκο από το κλουβί των μαϊμούδων». Το τσίρκο σίγουρα είμαστε όλοι εμείς.

Εξαρτάται τι εννοούμε με τον όρο Δημοκρατία. Σύμφωνα με τον Μπέρντραντ Ράσελ, «αν κάποιος σου προσφέρει Δημοκρατία και ένας άλλος ένα σακί σιτάρι, σε πιο επίπεδο πείνας θα προτιμήσεις το σιτάρι από το δικαίωμα της ψήφου;» Από την άλλη, ο συγγραφέας Τζορτζ Μπέρναντ Σο μας είπε ότι «η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που εξασφαλίζει πως δεν θα κυβερνηθούμε από ανθρώπους καλύτερους από ό,τι μας αξίζουν». Έχω την εντύπωση ότι καμιά από τις δυο πιο πάνω προσεγγίσεις δεν ισχύει για την Κύπρο.  Ούτε ταξική συνείδηση διαθέτουμε, ούτε καν το μυαλό να κρίνουμε ποιοι είναι καλύτεροι ή χειρότεροί μας. Εξάλλου, το μίνιμουμ για να λειτουργήσει ένα δημοκρατικό σύστημα είναι οι εκλογές, με τις οποίες (εκλογές) τα κυπριακά κόμματα φαίνεται να έχουν πάρει οριστικά διαζύγιο.

Οπότε, για τα δεδομένα της Κύπρου ας αρκεστούμε στον ορισμό του Χένρι Λούις Μέγκεν, ο οποίος διατύπωσε μια πιο πρωτοποριακή θεωρία: «Δημοκρατία», είπε, «είναι η τέχνη και η επιστήμη να διοικείς ένας τσίρκο από το κλουβί των μαϊμούδων». Το τσίρκο σίγουρα είμαστε όλοι εμείς. Ποιοι μας διοικούν από το κλουβί των μαϊμούδων, μπορείτε να το φανταστείτε. Παραμένει ως ερώτημα ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του τσίρκου. Αυτό το αφήνω να το βρείτε εσείς.

Ο ΔΗΣΥ

Το κόμμα της Δεξιάς είναι ένας χώρος όπου φιλοξενεί έναν σημαντικό αριθμό έξυπνων αστών και επιχειρηματιών, αλλά η τεράστιά του πλειοψηφία είναι οι δεξιοί του πελάτες. Άτομα συντηρητικά, καλοί πατριώτες, λάτρεις των εθνικών ιδεωδών και θρήσκοι, οι οποίοι φιλοδοξούν να είναι παράγοντες γύρω από μια ηγεσία που μπορεί να κυβερνά και κατ' επέκταση να βολεύει κόσμο. Με εξαίρεση κάποιες ζυμώσεις και πολιτικές οσμώσεις το 1976 με επικεφαλής τον Γλαύκο Κληρίδη, το κόμμα αυτό πήρε την πολιτική ανιούσα της εξουσίας, καταφέρνοντας μετά το 1974 να βρίσκεται για τέταρτη φορά στην εξουσία. Χωρίς σοβαρό διάλογο, εσωκομματική ζύμωση και δημοκρατική αντιπαράθεση, επιβιώνει. Φέρει μεν το όνομα Δημοκρατικός Συναγερμός, αλλά στην πορεία του χρόνου φαίνεται ότι ο συναγερμός μπήκε στο αθόρυβο. Ας μην μιλήσουμε για φιλελεύθερες ιδέες, για ελεύθερη οικονομία για κράτος δικαίου. Αυτά δεν μπορούν να συζητηθούν στα ΘΟΪ μεταξύ ζαλατίνας και οφτού της τερατσιάς. Αρχηγικά ομιλούντες, ο Γλαύκος Κληρίδης αμφισβητήθηκε μια φορά από τον Γιαννάκη Μάτση, ο Νίκος Αναστασιάδης μια φορά από τον Ιωάννη Κασουλίδη, ενώ ο τρίτος ηγέτης του κόμματος κατάφερε για δύο συνεχείς θητείες (Averof über alles) να είναι υπεράνω αμφισβήτησης. Ήθελε την πρώτη φορά να τον αμφισβητήσει ο μακαριστός Τάσος Μητσόπουλος και βρέθηκε υπουργός στο Συγκοινωνιών μετά πολλών επαίνων. Στη δεύτερή του θητεία ήθελε να τον αμφισβητήσει ο Χάρης Γεωργιάδης και βρέθηκε ξανά στο Υπουργείο Οικονομικών, για να μην σας πω ότι το θράσος του μικρού παραλίγο να μας κοστίσει και ένα νέο τραπεζικό ατύχημα. Ρυθμιστής του δημοκρατικού πολιτεύματος και στις δύο περιπτώσεις ο Νίκος Αναστασιάδης. Αυτός αποφασίζει ποιος κάμνει και ποιος δεν κάμνει για την καρέκλα του ΔΗΣΥ, άσχετο αν ο Αβέρωφ το πρώτο πράγμα που έκανε όταν μπήκε στο γραφείο του ήταν να αλλάξει και την καρέκλα και τις πολυθρόνες. Τώρα θα μου πείτε υπάρχει κάποιος καλύτερος να αντικαταστήσει τον Αβέρωφ Νεοφύτου; Αν κρίνω από τον μέσο νοήμονα Συναγερμικό, η απάντηση είναι «ναι». Με βάση τα όσα ακούω, αν έβαζε υποψηφιότητα εναντίον του ο φίλος μου ο Δίπλαρος, διαφημιζόμενος σε ένα πόστερ να πίνει γάλα με τριαντάφυλλο,  ή αυτή η μεγάλη καρδιά της Λευκωσίας η κυρία Στέλλα Κυριακίδου, ο Αβέρωφ θα ξεκινούσε πρόωρες διακοπές στην Αργάκα. Μιλούμε για κόμμα με ιδεολογική συγκρότηση!

Το ΑΚΕΛ

Τα προβλήματα του ΑΚΕΛ με τη Δημοκρατία είναι ίσως μεγαλύτερα. Μετά τον αδιαμφισβήτητο και μέγα εκκαθαριστή δίκην προγραφών Μάριου και Σίλα στην αρχαία Ρώμη, για 50 χρόνια Εζεκία, ο Δημήτρης Χριστόφιας χρειάστηκε να αποκεφαλίσει τα μισά στελέχη και να κερδίσει μόνο μια εσωκομματική μάχη για να κυβερνήσει στη συνέχεια το κόμμα και την Κύπρο ως κόκκινος πατριάρχης. Αδιαμφισβήτητος στη δεύτερη του θητεία συνέχισε και ο Άντρος Κυπριανού και θα συνεχίσει ήρεμα μέχρι το τέλος της θητείας του. Γι' αυτή την ηρεμία φρόντισαν όλοι οι «στρατηγικοί» ψηφοφόροι. Οι οποίοι τον πρώτο γύρο πέρασαν τον κ. Μαλά με 30,5%. Οπότε το κόμμα αποφάσισε, σε μια άσκηση κόκκινων μαθηματικών, ότι όλοι «οι στρατηγικοί» αποτελούν το 1%, ότι δηλαδή το κόμμα ανέκαμψε και κτυπά πλέον 29-30%, άρα όλα βαίνουν καλώς. Για το θέμα της διαδοχής από τώρα όλοι ξέρουμε, αν προκύψει, αντιπαράθεση και ποιοι θα αντιπαραταχθούν. Ο ένας είναι ο φίλος μου ο Στέφανος, ο οποίος είναι συντηρητικότερος του Άντρου Κυπριανού, και ο άλλος είναι ο φίλτατός μου Λουκαΐδης, ο οποίος καμιά φορά μπορεί να σταθεί κοντά στο παράθυρο που συνεδριάζει η Κεντρική Επιτροπή και να κοιτάξει και λίγο προς τα έξω. Το ΑΚΕΛ είναι όπως το ΡΙΚ. Το οποίο προάγει και ανελίσσει μόνον άτομα της παλιάς συντεχνίας. Όλοι οι καινούριοι, που αποτελούν και τη μεγάλη πλειοψηφία, δεν έχουν ίσα δικαιώματα. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και το ΑΚΕΛ δεν έχει μέλλον, αφού δεν μπορεί να ανανεωθεί. Η παλιά συντεχνία θα το διοικεί έως ότου πεθάνει και ο τελευταίος Μαρξιστής –Λενινιστής στην Εζεκία Παπαιωάννου, με μοναδικό πλέον ερώτημα να αιωρείται ποιος θα κλείσει την πόρτα. Αυτό περιορίζει νομοτελειακά και την ατζέντα. Το ΑΚΕΛ στη δεκαετία του 1940 ξεκίνησε για να αλλάξει τον κόσμο και την Κύπρο και σήμερα κατάντησε να συζητά ποιος θα αναλάβει πρόεδρος της Ομόνοιας Λευκωσίας.

Τα μπουλούκια του Ενδιάμεσου

 

Σε ό,τι αφορά τα κόμματα του Ενδιάμεσου, τα πράγματα είναι πολύ πιο τραγικά. Εδώ δεν μιλάμε καν για συγκροτημένο τσίρκο, αλλά για μπουλούκια γύφτων δίκην ταχυδακτυλουργών που κυκλοφορούν με αρκούδες και ζορνέδες στα χωριά.

  • Ο Νικόλας Παπαδόπουλος δεν είναι καν κομματάρχης. Έχει αγοράσει το ΔΗΚΟ, έχει διορίσει προσωπικό και επιχειρεί μέσω μιας μάζας πελατών να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας
  • Ο Μαρίνος Σιζόπουλος, με πολύ μικρότερη ομάδα αλλά περισσότερο μυαλό από κάθε ενδιάμεσο, επιβιώνει έχοντας κάνει ένα δραστικό λίφτιγκ στο κόμμα, για να αντέξει όσο ο ίδιος το επιθυμεί.
  • Η Ελένη Θεοχάρους ξεκίνησε το δικό της μπουλούκι, αλλά τελικά χάθηκε κάπου στους αγρούς, με αποτέλεσμα να το υπενοικιάσει ο Δ, Συλλούρης για να εκλεγεί πρόεδρος της Βουλής.
  • Ο Γιώργος Περδίκης, ως πολιτικός ελαιοχρωματιστής μεταξύ πράσινου και μαύρου, καταφέρνει και επιβιώνει, χωρίς βέβαια να έχει μεγάλες προοπτικές. Του φτάνει και του περισσεύει βέβαια το ότι είναι ηγέτης.
  • Όλοι οι πιο πάνω διά της στάσης τους στην πραγματικότητα εξυπηρετούν την ενδυνάμωση των άκρων. Ξεκίνησαν όλοι ως κόμματα του μετριοπαθούς Κέντρου και κατάντησαν φυτώρια του ΕΛΑΜ.             
Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Στέκεσαι μακριά και φωνάζεις: «κλείστε τα οδοφράγματα»

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 09:30 (τελευταία ενημέρωση 09:30)

ΑΠΟΨΗ

Μια κλωστή... Της Θεανώς Καλαβανά

ΘΕΑΝΩ ΚΑΛΑΒΑΝΑ, 09:17 (τελευταία ενημέρωση 09:17)

ΑΠΟΨΗ

Το Brexit και o Αναστασιάδης ως μάντης κακών

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 18.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή