Μείωση του κράτους η μόνη επιλογή

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ
Ο κρατισμός επιβιώνει με τη λεηλασία. Μια ελεύθερη χώρα επιβιώνει με την παραγωγή.

Ο κρατισμός επιβιώνει με τη λεηλασία. Μια ελεύθερη χώρα επιβιώνει με την παραγωγή.


Ayn Rand, Αμερικανίδα συγγραφέας

 

Ίσως πουθενά αλλού δεν συνοψίζεται τόσο γλαφυρά το επίπεδο της Δημοκρατίας μας, τίποτε δεν εξηγεί καλύτερα την πορεία μας, δεν καταδεικνύει τις προοπτικές μας, όσο η τοποθέτηση του ηγέτη των συντεχνιών έξω από την ΑΗΚ. Εκείνο το «δεν ξέρουν με ποιους έχουν να κάνουν», αλλά κυρίως το τι ακολούθησε, δεν ήταν μόνο εκνευριστικό και προσβλητικό για τον κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Ήταν ενδεικτικό του σε τι ύψη έχει φτάσει η ασυδοσία, πόσο ανεξέλεγκτα κινούνται πλέον κάποιοι, σε σημείο που να θεωρούν όχι απλά ότι τους ανήκουν οι οργανισμοί αλλά ολόκληρη η χώρα, σε ποια επίπεδα αναρχίας και αλητείας έχει περιέλθει το κράτος. Και επιβεβαίωσε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι το πολιτικό και συντεχνιακό κατεστημένο έχει πάψει προ πολλού να λειτουργεί για τη χώρα και λειτουργεί για λογαριασμό του.

 

Διότι η παρέμβαση των συντεχνιακών δεν αφορούσε τη διασφάλιση εργασίας ή διατήρηση κεκτημένων (όσο παράλογα κι αν είναι). Ήταν ξεκάθαρη απαίτηση να αποφασίζουν για το μέλλον των οργανισμών και τη διαχείριση της οικονομίας. Και η αντίδραση όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων η επιβεβαίωση ότι όχι μόνο μπορούν να έχουν λόγο αλλά δικαιούνται και να τον επιβάλλουν. Αφού κανείς δεν ενοχλήθηκε από την τοποθέτηση ότι αυτοί στην ουσία κάνουν κουμάντο. Αντίθετα η κυβέρνηση, αφού ακύρωσε τη μερική αποκρατικοποίηση, έσπευσε να διαβεβαιώσει ότι ακόμα και ο διαχωρισμός της ΑΗΚ θα τύχει επανεξέτασης (εκτός μνημονίου) και οι υπόλοιποι να καταγγείλουν προσπάθεια λεηλασίας του εθνικού μας πλούτου. Επιβεβαιώνοντας πως θα κάνει τα πάντα ώστε αυτή η αλητεία να συνεχιστεί.

 

’λλωστε και η ρητορική τους δεν αφήνει καν αμφιβολίες. Φωνάζουν ότι ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση των οργανισμών θα οδηγήσει σε αύξηση των τιμών. Δεν έχουν όμως - πέραν σεναρίων συνωμοσίας για μυστικές συμφωνίες- να προτάξουν ούτε ένα επιχείρημα που να στηρίζει αυτή τους την εκτίμηση. Υποστηρίζουν ότι οι όποιες ενέργειες για εξορθολογισμό θα πρέπει να γίνουν από το κράτος. Και δηλώνουν έτοιμοι να προτείνουν σχέδια για εξυγίανσή τους. Κανείς όμως δεν έχει παρουσιάσει ένα έστω σχέδιο προς αυτή την κατεύθυνση. Πόσω μάλλον να έχει οδηγήσει ένα τέτοιο στη Βουλή. Αντίθετα, όλοι σπεύδουν να υποσχεθούν ότι καμιά μείωση υπαλλήλων δεν θα γίνει, κανένα κεκτημένο δεν θα χαθεί. Διότι έγνοια τους δεν είναι ο πολίτης ή η συντήρηση του κοινωνικού κράτους. Αλλά η συντήρηση της προσοδοθηρίας κοινωνικών ομάδων μέσω των οποίων οι ίδιοι αναπαράγουν την πολιτική και οικονομική κυριαρχία τους και ο πελατειακός στρατός κερδίζει ακραία και κοινωνικά αδικαιολόγητα προνόμια. Η συντήρηση ενός κράτους που δεν ανήκει στον λαό. Δεν είναι λειτουργικό, δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες των πολλών. Που φέρεται από τους λίγους, κάποιες ομάδες εξουσίας και συμφερόντων, που έχουν οικειοποιηθεί τις δομές, τη διάρθρωση και τη στελέχωσή του.

 

Όπου η διατήρηση ενός πασιδήλως παρακμασμένου και πανάκριβου δημόσιου και ημιδημόσιου τομέα ανάγεται σε πρώτιστο. Ενώ η ανεργία και το μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που ζουν στο όριο της φτώχειας απλά προτάσσονται για αντιπολιτευτικούς λόγους. Όπου οι ανησυχίες των κυβερνητικών ιατρών είναι αρκετές για να τοποθετούν σε λίστες αναμονής για τέσσερα και πλέον χρόνια πολίτες. Όπου οι καινούργιες λιμουζίνες και η δημιουργία υφυπουργείων προηγούνται των βασικών επιδομάτων. Η άνεση, ο εγωισμός και η καλοπέραση μιας ομάδας ανθρώπων ιεραρχούνται ψηλότερα από τις βασικές ανάγκες του μέσου πολίτη. Αυτό το κράτος σπεύδουν πολιτικοί και συντεχνίες να διαφυλάξουν ως κόρην οφθαλμού.

 

Πριν δύο χρόνια, όταν ξεκινούσε η συζήτηση για τις ιδιωτικοποιήσεις, έγραφα ότι αυτές είναι αναγκαίες ώστε να πάψουν οι πολιτικοί να αποφασίζουν πώς θα μοιράσουν την πίτα, να σταματήσει το κράτος να απομυζά σημαντικό μέρος του παραγόμενου πλούτου και να το αναδιανέμει μόνο στους πελάτες του, για να μην μπορεί ο κάθε συνδικαλιστής, τύπου Τρυφωνίδη, να κατεβάζει ανενόχλητος τους διακόπτες όποτε επιθυμεί. Γιατί αποτελούν μια τελευταία απόπειρα αποκατάστασης της κοινής λογικής.

 

Δύο χρόνια μετά είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι ιδιωτικοποιήσεις είναι αναγκαίες επειδή απλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ότι ιδεατές λύσεις περί του δημόσιου χαρακτήρα των οργανισμών, στο πολιτικό περιβάλλον που κινούμαστε, με τους πολιτικούς αρχηγούς και συντεχνιακούς που έχουμε δεν υπάρχουν. Το πολιτικό σύστημα είναι τόσο διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο, οι συντεχνίες έχουν βγει τόσο εκτός ορίων, το κράτος είναι τόσο πελατειακό, το σύστημα με τέτοιο τρόπο δομημένο, τέτοια είναι η αλληλεξάρτηση μεταξύ πολιτικών, συντεχνιών και μεγαλοεπιχειρηματιών, που η διαχείριση δημόσιου πλούτου από το κράτος -ανεξαρτήτως προσώπων και ιδεολογιών- στο μόνο που μπορεί να οδηγεί είναι σε διαπλοκή και καταχρήσεις. Όσο μεγαλύτερο το κράτος, τόσο μεγαλύτερη η λεηλασία. Διότι, παρά το τι λένε οι συντεχνιακοί, όλοι πλέον ξέρουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε.

 

antopoly@cytanet.com.cy

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Από τις μεγάλες αγάπες γεννιούνται τα μεγάλα μίση

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 19.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Θα μας πείσει άραγε η διοίκηση της cyta;

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 19.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Στέκεσαι μακριά και φωνάζεις: «κλείστε τα οδοφράγματα»

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 19.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή