Μέχρι τότε, όμως, μόνο όσα πρέπει...

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Η εντυπωσιακά μαζική προσέλευση των εκπαιδευτικών στη χθεσινή διαμαρτυρία έστειλε ισχυρά μηνύματα. Τα ισχυρότερα όμως ήταν ίσως αυτά που δεν θα ήθελαν

Άφρονας. Το αντίθετο του σώφρονα. Από το αρχαίο άφρων. Ο άνθρωπος που δεν έχει φρόνηση, δηλαδή ο άμυαλος, ο πολύ επιπόλαιος, ο απερίσκεπτος κ.λπ.

Δεν είναι το θέμα μου σήμερα αλλά μια αναφορά μικρή και εισαγωγική, αφού αύριο είναι και η επέτειος.

Δεν είναι εκπληκτικό που όλοι αυτοί οι οποίοι ουρλιάζουν για το «γλωσσάρι» –και οι συνάδελφοι– δεν φώναξαν ποτέ όλα αυτά τα χρόνια για τη λέξη αυτή και τον τρόπο με τον οποίο η παράταξη που τους στέγασε κατάφερε να παραχαράξει την Ιστορία με τέτοια κόλπα;

Αυτό δεν είναι το –πραγματικά– εγκληματικό για την Ιστορία; Ή μήπως ξεκινάμε μόνο από την εισβολή και αποφεύγουμε να ασχοληθούμε μ’ αυτούς που έδωσαν την ευκαιρία για να γίνει;

Διότι κάθε άλλο παρά… άφρονες ήταν. Και δεν πειραματίστηκαν με λέξεις. Κατέστρεψαν τη χώρα τους. Ξέρουμε πια και με στοιχεία ότι μια χαρά ήξεραν τι πήγαινε να γίνει. Και ποτέ δεν τιμωρήθηκαν. Αλλά ναι, το πρόβλημα των bash πατριωτών, εκ των οποίων ακόμη και όσοι δεν έδιναν άφεση αμαρτιών τόσα χρόνια στους «άφρονες» άρχισαν να τους συγχωρούν τελευταίως κι αυτοί μιας και τίποτα πια δεν χωρίζει το «Κέντρο» τάχα από το άκρο αυτό, το πρόβλημα λοιπόν των bash πατριωτών είναι τα γλωσσάρια. Τι άλλο;

Και των ρουφιάνων τους. Όπως ο Γιώργος καλή ώρα ο οποίος το παρέδωσε στο Νικόλα #Mamadwsmoulo. 

Κι ας αλλάξουμε θέμα αλλά ας μείνουμε σε κάποια… άκρα. Επιβάλλεται. Εντύπωση και μάλιστα μεγάλη έκανε σε πολλούς η κίνηση των συντεχνιών των Τ/Κ δασκάλων να περάσουν το οδόφραγμα και να έρθουν να στηρίξουν τους Ε/Κ συναδέλφους τους στη μεγάλη διαδήλωση που έγινε χθες στη Λευκωσία.

Ανάμεσά τους ήταν και ο βραβευμένος ως Ευρωπαίος Πολίτης της Χρονιάς Σενέρ Ελτζίλ, ένας σπουδαίος Κύπριος και μεγάλος αγωνιστής για τον τόπο του, για τον οποίο Ελτζίλ, αν και λίγοι το θυμούνται, είχε γίνει ο κακός χαμός όταν είχε εκλεγεί εθνικός αντιπρόσωπος της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών (καθηγητών και δασκάλων) ETUCE.

Ο λόγος; Διότι ήταν Τουρκοκύπριος. Και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών διαλαλούσαν ότι ήταν αδιανόητο ένας Τουρκοκύπριος (ακόμη και αυτός που κινδυνεύει για τα όσα λέει και κάνει στην άλλη πλευρά) να εκπροσωπεί την Κύπρο! Διότι λέει είναι σαν να αναγνωρίζεται το ψευδοκράτος!

Να... αναγνωρίζεται! Με τον μοναδικό Τουρκοκύπριο ο οποίος ανέλαβε, εισπράττοντας ύβρεις και απειλές από τους αντίστοιχους ανεγκέφαλους εθνικιστές απέναντι, την εκπροσώπηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κανείς, λοιπόν, δεν πρέπει να ξαφνιάζεται. Οι καθηγητές και οι δάσκαλοι απέναντι αλλά και οι οργανώσεις τους, είναι ό,τι πιο προοδευτικό και αγωνιστικό –όχι μόνο για την επανένωση– διαθέτει η τουρκοκυπριακή κοινότητα.

Στον αντίποδα, οι επίσημες συνδικαλιστικές οργανώσεις των δικών μας -η ΠΟΕΔ και η ΟΕΛΜΕΚ τουλάχιστον- είναι ό,τι πιο συντηρητικό και οπισθοδρομικό έχει να επιδείξει η δική μας κοινωνία. Γι’ αυτό και δεν μπαίνουν στον κόπο να ασχοληθούν με το τι γίνεται απέναντι, πολλώ δε μάλλον να στηρίξουν τους συναδέλφους τους έμπρακτα.

Η αλήθεια στη σύγκρουση των ημερών είναι κάπου στη μέση. Και είναι γεγονός πως οι ευσυνείδητοι καθηγητές πληρώνουν με τα όσα προωθούνται το κόστος και για τους ασυνείδητους, με τον λογαριασμό να πηγαίνει και στα παιδιά σε κάποιον, ίσως και σημαντικό, βαθμό.

Όμως, είναι επίσης αλήθεια πως η ογκώδης διαδήλωση των καθηγητών λειτούργησε και ως μπούμερανγκ. Και προκάλεσε αντίστροφες σκέψεις όπως η πιο πάνω, η οποία μας υπενθύμισε πως οι οργανώσεις των εκπαιδευτικών κρατούν την παιδεία όμηρο του εθνικισμού, της θρησκοληψίας και της μισής Ιστορίας ή τουλάχιστον δεν κάνουν το παραμικρό για να το αλλάξουν.

Αλλά και το ότι ποτέ δεν βγήκαν στον δρόμο έστω και σε μικρότερους αριθμούς για αντίστοιχες διεκδικήσεις μ’ αυτές των Τ/Κ καθηγητών. Ή και διαμαρτυρόμενοι λ.χ. για τις άθλιες δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου οι οποίες μια χαρά επηρεάζουν αρνητικά το δημόσιο σχολείο, μαζί με την κοσμικότητα και την ακεραιότητά του και πάρα πολλά παιδιά επίσης. Και το μπούλινγκ που δέχονται γιατί είναι «θηλυπρεπή» και μάλλον οδεύουν να μην γίνουν… κανονικοί άνθρωποι – όπως θα τους κάνουν τάχα τα σχολεία του.

Αλήθεια, πέρα από τον σιχαμερό ρατσισμό αυτού του ανόητου και αμόρφωτου τύπου, η δημιουργία παράλληλων δομών στην παιδεία με θρησκευτικά σχολεία, το 2018, υπό τον έλεγχο άλλων, δεν απειλεί την εκπαίδευση; Μόνο τα ιδιωτικά σχολεία την απειλούν;

Δεν αρκεί λοιπόν η αντίδραση κάποιων ομάδων και οργανώσεων, εντός τους, μεμονωμένα. Όσο οι εκπαιδευτικοί επίσημα βγαίνουν στους δρόμους μόνο με τέτοιες αφορμές ο κόσμος δεν πρόκειται να τους στηρίξει και ας μην απορούν γιατί συμβαίνει αυτό.

Ακόμα και κάποιοι από εμάς, εμείς που θεωρούμε απαράδεκτες τις επιθέσεις που υφίστανται αυτές τις μέρες, την απίστευτη συμπεριφορά του υπουργού και την άθλια στοχοποίησή τους με τα περί επιστροφής τους τον Αύγουστο…

... τα περί παροχής κινήτρων από το κράτος (!) για επιλογή της ιδιωτικής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που ακούσαμε τις προάλλες τα οποία θα έπρεπε να μας ανησυχήσουν όλους και πολύ μάλιστα...

… αλλά και το ότι τους φορτώθηκε περίπου από τις ορδές των αμπάλατων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η ευθύνη για ό,τι συμβαίνει στη χώρα, εμείς λοιπόν λέμε μεν την αλήθεια και την άποψή μας. Έντονα. Αλλά δεν νιώθουμε τίποτα πέρα από αυτό.

Αδυνατώντας, να ταυτιστούμε με τον συντηρητισμό, την οπισθοδρόμηση, την έλλειψη κοινωνικής παρέμβασης, την ανοχή στην καλύτερη περίπτωση στην άλωση των σχολείων από σκοταδιστές με ράσα ή άλλως πως και γενικά την απουσία τους.

Και φυσικά τη σιωπή τους για τις αποσπάσεις εκπαιδευτικών σε χίλια δυο: από τις οργανώσεις τους μέχρι τις… μητροπόλεις!

Όταν θα κάνουν την επανάστασή τους, όμως, να ξέρουν πως εγώ προσωπικά θα είμαι δίπλα τους. Μέχρι τότε, μόνο τα τυπικά και τα επί της ουσίας. Διότι το κενό που αφήνει η αδιαφορία τους προκαλεί τεράστια ζημιά στην κοινωνία.

Και αυτό, εγώ, σαφώς και δεν μπορώ να το παραβλέψω. Είναι πολύ πιο σημαντικό.


Επιστροφή
στην αρχή