Με τον Παγδατή φωτογραφία! (Του Χριστόδουλου Σταμάτη)

ΑΠΟΨΗ /ΣΤΙΓΜΕΣ
Και φυσικά εύκολα ένας απαιτεί από το παιδί να νικήσει με όλες του τις δυνάμεις, τους Τούρκους τενίστες. Να τους καλέσουμε και σε μπραντεφέρ τότε...

Στα δεκαέξι το όνειρο ήταν ένα. Η μπάλα. Και τρέχαμε οι περισσότεροι στις αλάνες και στα γήπεδα. Καλοί, κακοί, χονδροί, αδύνατοι. Μα δυστυχώς δε μάθαμε ποτέ τι είναι η συνέπεια και ο επαγγελματισμός και ο προπονητής νοιαζόταν περισσότερο για τη νίκη και την πάρτη του, δεν ασχολήθηκε μ' αυτά. Μα δεν φταίει και αυτός γιατί κανένας δεν του τα έμαθε και αυτού. Γενικότερα με τον επαγγελματισμό και τη συνέπεια το έχουμε ένα θέμα στο νησί.

Και ποιος να μιλήσει και τι να πει; Από φλυαρίες οι νέοι μας μπουχτίσανε στα σχολεία και είναι αρκετό. Κοιτάνε τους φτασμένους και ονειρεύονται. Κοιτάνε τα ακριβά αυτοκίνητα, τις ωραίες κοπέλες, την γκλαμουριά της βιτρίνας και της τηλεόρασης. Λίγοι είναι σοβαροί, είναι επαγγελματίες, είναι συνεπείς και στο ηθικό κομμάτι και στο αθλητικό, γιατί ο συνδυασμός είναι απαραίτητος για να είσαι ολοκληρωμένος.

Έπειτα είναι και ο στρατός. Με θητεία δύο ετών υπάρχει μια σοβαρή αιτία για το κακό ξεκίνημα ή το σταμάτημα μιας καριέρας. Ισχύει. Στην καλύτερη ηλικία, στα δεκαοκτώ, με ελάχιστες ή καθόλου προπονήσεις, τρέξιμο από τη σκοπιά στο γήπεδο, με σωματικές και συναισθηματικές ανάγκες στο άνθος της πρώτης ενηλικίωσης, δεν είναι να τρελαίνεσαι; Απ' την άλλη είναι και το καθήκον στην πατρίδα ρε γαμώτο, κατά τη Βούλα.

Μα από την άλλη ο Παγδατής που ξενιτεύτηκε και με έξοδα της οικογένειάς του ανέβηκε στην κορυφή όπως άλλοτε και ο Μιχάλης Κωνσταντίνου τι δουλειά έχουν να κάνουν στρατό; Μπράβο τους. Μακάρι να είχαμε περισσότερους και να τους επέτρεπαν να λάμψουν σε νεαρή ή και μεγάλη ηλικία και ας βγάζαμε και μια σκοπιά λιγότερη. Άλλωστε η συνολική παρουσία του Παγδατή είναι προσφορά στην πατρίδα. Όχι εθνική ή πατριωτική όπως θα ήθελε ίσως κάποιος, αλλά αθλητική.

Και φυσικά εύκολα ένας απαιτεί από το παιδί να νικήσει με όλες του τις δυνάμεις, τους Τούρκους τενίστες. Να τους καλέσουμε και σε μπραντεφέρ τότε και να αναμετρήσουμε τα μπράτσα μας. Ξεχνώντας φυσικά ότι ο αθλητισμός δεν έχει τη μορφή της απόλυτης υποταγής του αντιπάλου όπως αντίθετα συμβαίνει στον πόλεμο. Όπως τότε που ένα άλλο παιδί σκόραρε και μπράβο του εναντίον των Τούρκων, είπε ένα τραγουδάκι και του χιμήξανε και οι μεν και οι δε. Και αυτό έχει να κάνει με τον επαγγελματισμό και το ήθος. Μα το παιδί τι ξέρει;

Ναι αλλά ξέρει -μάλλον δεν ξέρει- αυτός που κατηγοριοποιεί τους αθλητές σε μέτριους από τη μια, αυτούς δηλαδή που δεν αξίζουν προσοχής ή βοήθειας γιατί δεν έχουν να δώσουν αρκετά και είναι τόσοι πολλοί… και από την άλλη είναι ο Παγδατής, ο Μιχάλης ή ο Κυριάκος Ιωάννου οι οποίοι οφείλουν κατά μια περίεργη άποψη να δίνουν μάχες συνεχώς και να δικαιώνουν τον υπερφίαλο πατριωτισμό όσων θα στέκονταν δίπλα τους περιχαρείς για μια φωτογραφία.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 16:23 (τελευταία ενημέρωση 16:23)

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 13:55 (τελευταία ενημέρωση 13:55)

ΑΠΟΨΗ

Για να φτιάχνει φραπέ χρειάζεται, για Πρόεδρος όχι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

Επιστροφή
στην αρχή