Με μελαγχολία μοιάζει ο έρωτας της Κύπρου

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Σε έψαχνα. Αλλά έλειπες. Λευκωσία που στα τείχη σου ανθίζει κάπαρη. Πάλι ήταν μια τέτοια μέρα. Ένας γλοιώδης Αύγουστος. Ήμουν στο Βαρώσι..

Σκεφτόμουν πράγματα άσχετα με την Ιστορία κοιτάζοντας τα παιδιά με τα γαλάζια μάτια που έτρεχαν στον ήλιο τον οποίο τσάκωσαν ένα δροσερό πρωινό του Ιουνίου στον κόλπο της Φινλανδίας. Οι ακτές της Βαλτικής απλώνονταν στον ορίζοντα. Από μακριά περνούσαν καράβια. Ένα νεαρό κορίτσι έπαιζε στην άμμο με τον αξιαγάπητο μικρό της σκύλο. Έριχνε την μπάλα της στη θάλασσα και το σκυλί βουτούσε και της την έφερνε πίσω. Μια νύφη και ένας γαμπρός φιλιόντουσαν απέναντι στη θάλασσα. Ίσως ήμουν στην Αγία Πετρούπολη, ίσως στο Πέτρογκραντ, ίσως στο Λένινγκραντ. Σε έψαχνα. Αλλά έλειπες. Λευκωσία που στα τείχη σου ανθίζει κάπαρη. Πάλι ήταν μια τέτοια μέρα. Ένας γλοιώδης Αύγουστος. Ήμουν στο Βαρώσι, που ακόμα δεν είχε βομβαρδιστεί. Ακόμα δεν είχε αιχμαλωτιστεί. Ακόμα δεν είχε εκκενωθεί και παραδοθεί στα φίδια. Στη μοναδική αμμουδιά του Βαρωσιού. Αγνάντευα τα καράβια που περνούσαν στον ορίζοντα. Σκεφτόμουν άλλες χώρες. Άλλες πόλεις. Ποτάμια, λίμνες, πλαγιές με πύργους. Πάντα εσύ ερχόσουν στο μυαλό μου Λένινγκραντ. Οι γέφυρές σου που άνοιγαν και έκλειναν. Οι λευκές σου νύκτες. Οι ακτές του Νέβα στις οποίες περιδιάβαζε αργόσχολος ο Πούσκιν. Το ερωτικό γράμμα που έγραψε η Τατιάνα στον Ονέγκιν. Εκείνα τα αθώα κορίτσια από την επαρχία τα οποία έδειχναν το θάρρος να αποκαλύψουν τον έρωτά τους στον άνδρα που αγαπούσαν. Αγνάντευα μακριά από το Βαρώσι και ονειρευόμουν. Πάλι αγνάντευα μακριά και από τις ακτές της Βαλτικής. Και σε σκεφτόμουν. Πατρίδα μου. Να ήταν άραγε αλήθεια αυτό που είπε ο Γκριμπαγιέντοφ; Μήπως το καλύτερο μέρος είναι αυτό στο οποίο δεν βρισκόμαστε;


Είχαν μακριά μαλλιά όλοι οι στρατιώτες της στρατιωτικής ορχήστρας που έπαιζε εύθυμες μελωδίες κάθε βδομάδα στην καρδιά της Στοκχόλμης. Τα μαλλιά τους φαίνονταν κάτω από το δίκοχό τους. Έπαιζαν ωραία τραγούδια, όχι εμβατήρια. Τα χαρτιά τουαλέτας στην αγορά ήταν φτιαγμένα από σουηδικές κορώνες. Ο δημοσιογράφος, ο οποίος έπαιρνε συνέντευξη από τη γερμανικής καταγωγής βασίλισσα στο παλάτι του βασιλιά, τη ρωτούσε «ποιος είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Σουηδίας» και η βασίλισσα δεν ήξερε. Η Αστυνομία δεν συλλάμβανε όσους έπιναν και διακινούσαν εκείνο το παλιόπραμα στα πάρκα μπροστά στα μάτια της. Απλώς τους παρακολουθούσε προσπαθώντας να φτάσει στην πηγή που το προμήθευε. Αυτά ήταν πράγματα που έβλεπα για πρώτη φορά και πρώτη φορά άρχισα να ελπίζω ότι θα μπορούσε να κτιστεί ένα καλύτερο σύστημα στον κόσμο. Ύστερα είδα τις ταινίες του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Αφού είδα την ταινία «Θεώρημα» του Παζολίνι, πήγα και είδα όλες του τις ταινίες. Κατάλαβα τη σημασία του να έχει κανείς φωνή στον κόσμο. Όλοι έπρεπε να υπέβαλλαν στον εαυτό τους την εξής ερώτηση: «Πώς μπορεί να μου συμβαίνουν αυτά τα κακά παρά τη θέλησή μου ενώ ζω;».


Πατρίδα μου. Βαρέθηκα πολύ αυτό το εθνικό σου κλίμα. Και τις σημαίες σου. Και τα εμβατήριά σου. Και τους στρατιώτες σου. Αηδίασα πάααρα πολύ. Όπου και να κοιτάξω εθνική ημέρα. Εθνικές τελετές. Εθνικές ομιλίες. Και ένας προδότης της πατρίδας και ένας πουλημένος καταδότης. Κάποιοι εκθειάζουν τους ηρωικούς στρατιώτες. Κάποιοι γιορτάζουν την ιστορική νίκη πριν πεντακόσια χρόνια. Φωνές «ο Αλλάχ είναι μεγάλος» σε αυτά τα σοκάκια. Και οι καλές Παρασκευές που προστίθενται σε αυτά. Μπούχτισα από φλυαρίες όπως «μην σωπαίνεις, ενόσω σωπαίνεις θα έρθει και η δική σου σειρά» και «να ζήσει χίλια χρόνια φίδι που δεν πειράζει εμένα». Όσο μπούχτισα από εκείνους που φωνάζουν «ευτυχισμένος αυτός που λέει είμαι Τούρκος», άλλο τόσο μπούχτισα και από αυτούς που επαναλαμβάνουν το τροπάρι ότι «η περιουσία του κράτους είναι θάλασσα και όποιος δεν τρώει απ’ αυτήν είναι γουρούνι». Αηδίασα τις επισκέψεις στα γραφεία των αξιωματούχων, τις επίσημες υποδοχές, αυτά που λέγονται κατά τη διάρκειά τους, να κόβουν κορδέλες εγκαινίων, τις ειδήσεις για τα σκουπίδια και την τροχαία, τις συλλήψεις για μερικά γραμμάρια ναρκωτικά και άλλα πολλά. Φτάνει μωρέ, αρκετά. Νοστάλγησα πολύ να ζω σε ένα μέρος που δεν υπάρχουν εθνικές μελωδίες. Αυτά μου περνούσαν από το μυαλό καθώς σε σκεφτόμουν στον κόλπο της Φινλανδίας.
Αλλά κοίτα, μια νέα γυναίκα λέει «μπορώ να ζήσω σε όλα τα μέρη εκτός της Κύπρου». Δεν μπορεί να ζήσει. Διότι όπου και αν πάει θα την ακολουθεί. Δεν μπορεί να αφήσει τα γιασεμιά της, τα σκασμένα της ρόδια, τη μυρωδιά από φούλι. Μοιάζει με μελαγχολία ο έρωτας της Κύπρου. Από την μια την αγαπάς. Και από την άλλη τη βρίζεις. Και στην ουσία ο πραγματικός έρωτας με αυτό ευλογείται. Μου το είχε πει αυτό και ένας Γεωργιανός καθώς περνούσα τα βουνά του Καυκάσου με τρένο σε ένα βαγόνι με κουκέτες. Στο βαγόνι υπήρχαν και Αρμένιοι. Με ρώτησαν πώς με λένε και από πού είμαι. Δεν τους είπα είμαι Τούρκος. Είμαι Κύπριος, τους είπα.
Τι καταπληκτικά βουνά ήταν εκείνα. Ξέχνα, μην θυμάσαι. Αυτό το τραγούδι είναι πολύ συγκινητικό. Δεν το ξέρει ούτε και ο μπαγλαματζής. Αν δεν έχει περάσει μόνος αυτά τα βουνά.

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Εξοργιστικά απαθείς (Του Γιώργου Κακούρη)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 20.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Τα αγαθά της στους Έλληνες, τα παλούκια της στους Τούρκους

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 20.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Υπό τις περιστάσεις κάτι είναι και ο εμετός, κ. γενικέ...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 20.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή