Μαφία ταυτοτήτων και διαβατηρίων

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Γνώρισα πολλούς Τουρκοκύπριους. Τους πνίγουν παρόμοια προβλήματα εδώ και χρόνια. Από κάποιους ζητείται το πιστοποιητικό γάμου των γονιών τους.

Ήρθε ένας συμπολίτης. Μας διηγήθηκε το πρόβλημά του. Αφορά τις ταυτότητες στον νότο. Μόλις έμαθα το πρόβλημα, του είπα το εξής: «Κοίτα, δεν υπάρχει τίποτε που μπορεί να γίνει. Η ελληνοκυπριακή πλευρά συμπεριφέρεται πολύ αυστηρά πάνω σε αυτό το θέμα». «Κάτσε να ακούσεις αυτό που θα σου πω», μου είπε. Άκουσα. Είχε δίκαιο τελικά. Δεν ήταν όπως οι άλλες η δική του ιστορία. Θα γράψω την ιστορία του, αλλά δεν θα γράψω το όνομά του και το όνομα των άλλων προσώπων που αναφέρονται σε αυτήν. Θα τα κρατήσω προστατευμένα αυτά. Διότι φοβάται ότι, αν γράψω τα ονόματα, θα του συμβούν μεγαλύτεροι μπελάδες. Υπάρχει μαφία μέσα σε αυτή την υπόθεση. Μαφία ταυτοτήτων και διαβατηρίων.

Ο συμπολίτης μας διανύει τη δεκαετία των σαράντα. Γεννήθηκε σε ένα χωριό στον νότο (ούτε το όνομα του χωριού θα γράψω). Όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα, πήγε και αυτός στον νότο και έβγαλε ταυτότητα. Δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα όταν έβγαζε την ταυτότητα. Πότε αντιμετώπισε πρόβλημα; Όταν πήγε να ανανεώσει την ταυτότητα που έληξε. Πριν από τέσσερα χρόνια. Έκανε τις διαδικασίες στο γραφείο μετανάστευσης, λέει, πλήρωσε τα λεφτά, πήρε την απόδειξή του και περίμενε. Ύστερα; Άρχισε να πηγαινοέρχεται στο γραφείο. Για να πάρει την ταυτότητά του. Και πάνε τέσσερα χρόνια που πηγαινοέρχεται. Ξέρετε τι του λένε κάθε φορά που πάει; «Ακόμα δεν τα υπέγραψε ο υπουργός». Τέσσερα χρόνια και ακόμα δεν υπέγραψε ο υπουργός. Δεν υπάρχει άλλη δικαιολογία! Μόνο αυτή. Μην τους ματιάσω!

Ο συμπολίτης μας, ο οποίος έχει εργαστεί σε μια εταιρεία οικοδομών στον νότο για πέντε χρόνια περίπου, έχει καταθέσεις και στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις στον νότο. Όταν άρχισε να χάνει την ελπίδα του ότι θα του έδιναν την ταυτότητα, κάποιοι του ψιθύρισαν στο αφτί το εξής: «Κοίτα φίλε, υπάρχουν κάποιοι που κάνουν αυτή τη δουλειά έναντι χρημάτων. Πήγαινε σε αυτούς». Ανήμπορος να κάνει κάτι άλλο, πήγε στο άτομο που του είπαν. Εντάξει, του είπε ο άνθρωπος. Του είπε και την τιμή: Πέντε χιλιάδες ευρώ! Πού να βρει τόσα χρήματα ένας φτωχός άνθρωπος; Αν είχε πέντε χιλιάδες ευρώ θα έκλεινε κάποιες τρύπες, θα ξεκαθάριζε τα δάνειά του. Το άτομο στο οποίο αποτάθηκε ήταν ειδικός, λέει. Μέχρι σήμερα πάρα πολλοί Τουρκοκύπριοι έβγαλαν, λέει, ταυτότητες και διαβατήρια με αυτόν τον τρόπο έναντι χρημάτων. Το άτομο είναι ατσίδας. Σίγουρα έχει πιάσει την καλή προ πολλού από αυτό το αλισβερίσι. Να είναι καλά εκείνοι που τον βοηθούν στο γραφείο που εκδίδει τις ταυτότητες και τα διαβατήρια. Πρέπει να παίρνουν και αυτοί κάτι.

Γνώρισα πολλούς Τουρκοκύπριους. Τους πνίγουν παρόμοια προβλήματα εδώ και χρόνια. Από κάποιους ζητείται το πιστοποιητικό γάμου των γονιών τους. Τελικά, εγώ είμαι τυχερός. Δεν μου το ζήτησαν. Αν το ζητούσαν, θα ήταν αδύνατον να τους παρουσίαζα τέτοιο έγγραφο. Οι γονείς μου ήταν αγράμματοι. Όπου έπρεπε να υπογράψουν, έβαζαν σφραγίδα με τον αντίχειρά τους. Νομίζω ότι ακόμα και οι ίδιοι δεν είχαν ιδέα για ένα τέτοιο έγγραφο!

Έτσι, οι συμπολίτες μας που δεν μπορούν να πάρουν αυτό που δικαιούνται με νόμιμα μέσα στο γραφείο έκδοσης ταυτοτήτων και διαβατηρίων στον νότο παραπέμπονται στη μαφία και εγκαταλείπονται στο έλεός της. Αυτό το ρεζιλίκι διαρκεί για χρόνια. Οι αρμόδιες αρχές στον νότο κάνουν τα στραβά μάτια γι’ αυτό. Άλλωστε, δεν θέλουν και πολύ να δίδουν ταυτότητες και διαβατήρια σε Τουρκοκύπριους. Αλλά από την άλλη δεν διστάζουν καθόλου να συνεργάζονται με συμμορίες.

Ένας φίλος μου, ένας φίλος μου ο οποίος αντιτίθεται στην κατοχή της Τουρκίας στην Κύπρο και αγωνίστηκε σε όλα τα πεδία, μου είπε κάτι που μου προκάλεσε έκπληξη πριν από μερικές μέρες. Μου είπε το εξής: «Ξέρεις γιατί μας συμπεριφέρονται καλά όσοι μας συμπεριφέρονται έτσι στον νότο; Επειδή είναι εδώ ο τουρκικός στρατός!» Είναι άτομο που έχει πολύ στενές σχέσεις με Ελληνοκύπριους. «Πράγματι έτσι νομίζεις;» τον ρώτησα. «Δεν νομίζω, είμαι βέβαιος», μου είπε και πρόσθεσε: «Αν φύγει απ’ εδώ ο τουρκικός στρατός, δεν θα μας κοιτάζουν καν σε αυτά τα γραφεία!»
Χθες, καθώς έτρωγα κάτι στο πόδι κάπου στον νότο, γνωρίστηκα με έναν Ελληνοκύπριο, ο οποίος με πλησίασε. Εργάζεται σε ένα γραφείο, λέει, και είναι 43 χρόνων. «Το ουσιαστικό πρόβλημα είναι το εξής», μου είπε. «Η δική μας η πλευρά δεν θέλει να μοιραστεί την εξουσία με τους Τουρκοκύπριους. Έτσι είναι ειδικά τα περισσότερα άτομα της δικής μου ηλικίας». Δεν ξέρω πότε θα λυθεί το κυπριακό πρόβλημα, αλλά μου φαίνεται ότι θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να γίνουμε σωστοί άνθρωποι εδώ

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Η «κόκκινη φάλαινα» του Κυπριακού

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 14:12 (τελευταία ενημέρωση 14:12)

ΑΠΟΨΗ

Και τώρα, ο πολιτικός διασυρμός της Νομικής Υπηρεσίας

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 14:05 (τελευταία ενημέρωση 14:05)

ΑΠΟΨΗ

Έχει Αλλάχ, αλλά δεν έχει συνείδηση

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 12:22 (τελευταία ενημέρωση 12:22)

Επιστροφή
στην αρχή