Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι...

ΑΠΟΨΗ /TZIBASAT

Σε κάθε συμφορά, σε κάθε ταπείνωση, σε κάθε ήττα ήταν από τα πρώτα και τα τελευταία που ο Έλληνας ήθελε να τραγουδήσει και να πετάξει από πάνω του..

«Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς»

Στίχοι του Νίκου Γκάτσου που τραγουδήσαμε αμέτρητες φορές. Στίχοι που όσο και να δοκιμάσαμε, στο τέλος τα παρατήσαμε και τους αφήσαμε «άσκεφτους».
Εξάλλου, το ελληνικό περιβάλλον εδώ και αιώνες απαγορεύει τη σκέψη. Η σκέψη είναι για τους ποιητές, τους στιχουργούς, που όλοι τους μοναχικοί τραβάνε τα σώψυχά τους για να πουν μια αλήθεια σε έναν λαό που δεν έμαθε ποτέ να ακούει αυτούς που σκέφτονται.

Το τραγούδι «Μάνα μου Ελλάς», τραγουδήθηκε όσο κανένα άλλο. Σε κάθε συμφορά, σε κάθε ταπείνωση, σε κάθε ήττα ήταν από τα πρώτα και τα τελευταία που ο Έλληνας ήθελε να τραγουδήσει και να πετάξει από πάνω του τον καημό μιας σκληρής μάνας που ποτέ δεν τον προστάτεψε. Χωρίς να σκεφτεί φυσικά πως ούτε εκείνος έκανε τον κόπο να την προστατέψει ποτέ.

Ο Νίκος Γκάτσος ήξερε για ποια μάνα μιλούσε. Συγχωροχάρτι δεν της έδινε, αλλά ποτέ δεν την αποκήρυξε ως μάνα. Η Ελλάδα χρωστά στον εαυτό της την αρχαία της καταγωγή. Χρωστά την παρανόηση ότι αποτελεί προέκτασή της και πως όλος ο κόσμος οφείλει να την προσέχει και να την προστατεύει. Φορτώνοντας στον κόσμο αυτό το χρέος, ο Έλληνας έμεινε με την απορία της Ιστορίας στο μυαλό. Δηλαδή ανεύθυνος.

Από προχθές πάλι κλαίει και οδύρεται. Η φωτιά ξαναφούντωσε και πάλι και ούτε θεός ούτε θεά δεν κούνησε το δάκτυλο να τον σώσει... Για ποια φωτιά μιλά ο Γκάτσος; Για τη φωτιά της Σμύρνης το ’22, τη φωτιά του Εμφυλίου το ’44, τη φωτιά του ’74 στην Κύπρο, τις φωτιές που από παντού κατατρώνε ως τέρατα ανευθυνότητας τον Ελληνισμό; Συγγνώμη που γράφω για Ελληνισμό κι όχι για τη λύση του Κυπριακού, τη Λουτ, τους Τουρκοκύπριους που μαζεύουν βοήθεια και το πλαίσιο Γκουτέρες. Αλλά για τον Ελληνισμό, έναν άρρωστο Ελληνισμό που αγκομαχά να βρει στηρίγματα να πάει παραπέρα. Από το 1897 και μετά, φουντώνει και ξαναφουντώνει η φωτιά, με σπάνιες ιστορικές εξαιρέσεις.

Κι αυτή η φωτιά θα σβήσει. Kαι όλα θα ξεχαστούν ξανά... «Η Ελλάδα ποτέ δεν μαθαίνει...». Κάπου το είδα γραμμένο χθες μέσα στα αποκαϊδια και είδα μια νέα φωτιά να έρχεται από μακριά και να φουντώνει πάλι...


Επιστροφή
στην αρχή