Λίγος σεβασμός στις…σημαίες δεν βλάπτει!

ΑΘΛΗΤΙΚΑ /ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ

Μπορεί αυτοί οι δύο ποδοσφαιριστές να έχουν μεγαλώσει ποδοσφαιρικά, αλλά μπορούν να προσφέρουν περισσότερα, ακόμα και αν δεν αγωνίζονται...

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο «ΓΗΠΕΔΟ» της εφημερίδας «ΠΟΛΙΤΗΣ» (έκδοση Σαββάτου 21/7)

Στο ποδόσφαιρο δεν χωρούν οι συναισθηματισμοί. Το αντιλαμβάνομαι, αφού πλέον είναι επιχειρήσεις. Ωστόσο σε κάποιες περιπτώσεις πρέπει να αποτελούν την εξαίρεση του κανόνα.

Μέσα σε αυτό το δεκαήμερο έγιναν δύο περιστατικά που με «ανάγκασαν» να ασχοληθώ να εκφέρω την άποψή μου για αυτά. Έχουν να κάνουν με τους Νεκτάριο Αλεξάνδρου και Μάριο Νικολάου.

Ο πρώτος ούτε καν πήγε στη Λιθουανία καθώς κόπηκε από τον Μπρούνο Μπαλταζάρ. Ένας παίκτης – σημαία για τον ΑΠΟΕΛ που έζησε σχεδόν τα πάντα. Επίσης ήταν εκτός 18άδας στον επαναληπτικό.

Ο δεύτερος ειδοποιήθηκε πως είναι εκτός πλάνων του Ντούσαν Κέρκεζ στην ΑΕΛ. Ήταν μέλος της ομάδας του 2011-12 που στέφθηκε πρωταθλήτρια.

Μερικές φορές πρέπει οι προπονητές να αντιλαμβάνονται ότι κάποιοι παίκτες, ναι μεν έχουν μεγαλώσει, αλλά μπορούν να προσφέρουν περισσότερα, ακόμα και αν δεν αγωνίζονται. Και οι δύο αυτοί παίκτες ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.

Οι διοικήσεις έχουν τις ευθύνες τους. Και δεν απευθύνομαι μόνο σε αυτές τις δύο ομάδες. Απευθύνομαι σε όλες, που σε μεταγενέστερο στάδιο, πιθανόν να έρθουν σε παρόμοια κατάσταση.

Θα σου πουν φυσικά ότι «είναι αποφάσεις των προπονητών». Ναι, αυτών που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι.

Οι… σημαίες όμως ήταν πάντα εκεί. Χάρηκαν στις νίκες και έκλαψαν στις ήττες και ήταν αυτοί που πόνεσαν περισσότερο. Άρα, λοιπόν, πρέπει κάποτε να αντιληφθούμε ότι πρέπει να υπάρχει λίγος σεβασμός στις… σημαίες.

Κοιτάξτε λίγο στο εξωτερικό και θα καταλάβετε.


Επιστροφή
στην αρχή