Λίγες μέρες πριν από τις 28 Αυγούστου

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Πού είναι ο μαθητής σε όλο αυτό; Πώς ο δήθεν εξορθολογισμός του υπουργείου εξυπηρετεί τον μαθητή; Πώς η κυβερνητική πολιτική εξυπηρετεί τον άνθρωπο;

Θα μπορούσε, ας πούμε, στις δύο του Ιούλη να έρθει και να πει: «Κύριοι, έχουμε πρόβλημα. Το ταμείο είναι μείον. Πρέπει να ξαναδούμε το σύστημα των απαλλαγών». Αντιδράσεις θα υπήρχαν. Θα ζητούνταν εξηγήσεις, λεπτομέρειες. Θα διαμαρτύρονταν σίγουρα κάποιοι. Θα το έβλεπαν, θα το ξανάβλεπαν. Σε κάποια σημεία θα υπήρχε συμφωνία, σε κάποια διάλογος και συνέχεια.

Στις δύο του Ιουλίου όμως δεν έγινε τίποτα από τα πιο πάνω. Απλώς ανακοινώθηκαν αποφάσεις χοντροκομμένες για την εξυπηρέτηση των αριθμών και όχι των αναγκών του δημόσιου σχολείου και της παιδείας. Και θα έλεγε κάποιος ότι διαφορετικά δεν θα συμφωνούσαν οι εκπαιδευτικοί. Λάθος, γιατί όταν από το 2011 μέχρι το 2013 αποφασίστηκε μείωση μισθού είκοσι τοις εκατό κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε καθώς όλοι συνειδητοποιούσαν ότι το κράτος μάς οδηγούσε στον γκρεμό με τις κακές επιλογές στις τράπεζες, το ξέπλυμα χρήματος, τον καταραμένο ΕΛΑ και τις μηχανορραφίες των τραπεζιτών με τους πολιτικούς. Συμφωνήθηκε επίσης έκτακτη εισφορά από τους μόνιμους για να μην μείνουν στην ανεργία αδιόριστοι εκπαιδευτικοί και επίσης συμφωνήθηκαν μέτρα για εξοικονόμηση, όπως ήταν η αφαίρεση των ωρών μείωσης για αλλαγή επαρχίας σε μια μέρα.

Οι εκπαιδευτικοί δεν βγήκαν στους δρόμους τότε. Συμφώνησαν σχεδόν αδιαμαρτύρητα. Τι διαφοροποιεί το τότε με το τώρα; Η απαξίωση, οι μονομερείς αποφάσεις της 2ας και 4ης Ιουλίου. Ο εμπαιγμός ενός μοναχικού «διαλόγου» που δήθεν συνεχίζεται. Η στάση ενός επιλεκτικού ελεγκτή που χρησιμοποιεί ψευδή στοιχεία. Η στάση ενός Αρχιεπισκόπου που δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία, το ήθος και αυτό που εκπροσωπεί. Η στάση της κυβέρνησης που έχει αντιληφθεί ότι το χόντρυνε αλλά προσπαθεί να σώσει την παρτίδα με τακτικισμούς που δυστυχώς δεν της βγαίνουν λόγω κακών χειρισμών.

Και τι δουλειά έχουν όλα αυτά στη χάραξη εκπαιδευτικής πολιτικής; Για ποιο λόγο έπρεπε να φτάσει η διαφωνία μέχρι εδώ; Πώς λύνεται τώρα; Πώς θα ικανοποιηθεί η απαίτηση για σεβασμό στο σύνολο των εκπαιδευτικών και να προχωρήσει ο εκσυγχρονισμός του δημόσιου σχολείου; Πώς θα αιτιολογηθεί το γεγονός ότι η συνεχής «μεταρρύθμιση» οδηγεί σε δυσβάστακτη ύλη, ανικανοποίητους δείκτες, παράλογες οδηγίες, παιδιά που δυσφορούν και καθηγητές-δικηγόρους του υπουργείου; Και το σημαντικότερο: πώς θα γίνει να φανεί στην κοινή γνώμη ότι η κυβέρνηση είναι η κερδισμένη μέσα από μια κόντρα την οποία ξεκίνησε το υπουργείο αλλά εξαιτίας κακών χειρισμών οδηγεί στις 28 Αυγούστου δεκαπέντε χιλιάδες πολίτες όλων των αποχρώσεων στο Προεδρικό;

Και, εν τέλει, πού είναι ο μαθητής σε όλο αυτό; Πώς ο δήθεν εξορθολογισμός του υπουργείου εξυπηρετεί τον μαθητή; Πώς η κυβερνητική πολιτική εξυπηρετεί τον άνθρωπο; Σε ποιο βαθμό είναι ικανή η κυβέρνηση να ξεπεράσει το παγερό προσωπείο των λογιστικών πράξεων και να νοιαστεί για τον μαθητή και τον συναισθηματικό του κόσμο, να ασχοληθεί με τις κακές εγκαταστάσεις, τον ανύπαρκτο εξοπλισμό, την προβληματική ύλη, σε τέτοιο βαθμό που η εξοικονόμηση να αφορά ηθική διαχείριση των πόρων και όχι μπακαλίστικη λογιστική;

 


Επιστροφή
στην αρχή