Λέξεις που έχουν σημασία: Γλωσσάριο για τη Δημοσιογραφία στην Κύπρο

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
Το γλωσσάριο περιέχει περίπου πενήντα λέξεις που χρησιμοποιούνται από τα Ελληνοκυπριακά ή Τουρκοκυπριακά μέσα ενημέρωσης

Γράφουν:

Δρ. Νάταλη Αλκιβιάδου, Λέκτορας, Πανεπιστήμιο UCLan Cyprus, Διευθύντρια ΜΚΟ Aequitas, nalkiviadou@uclan.ac.uk

Ανδρέας Ανδρέου, Λειτουργός Προγραμμάτων ΜΚΟ Aequitas, andreas.andreou@aequitas-humanrights.org

«Το να ξεχάσεις είναι μια τέχνη που πρέπει να ασκηθεί εκ των προτέρων. Το να μπορέσεις να ξεχάσεις  εξαρτάται πάντοτε από το πώς θυμάσαι», Søren Kierkegaard, Rotation of the Crops (1843)

To γλωσσάριο

Πριν από λίγες ημέρες, ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) εξέδωσε ένα γλωσσάριο με τίτλο «Λέξεις που έχουν σημασία: ένα γλωσσάριο για τη δημοσιογραφία στην Κύπρο». Ετοιμάστηκε από τέσσερις δημοσιογράφους, δύο Ελληνοκύπριους και δύο Τουρκοκύπριους, με τη στήριξη ενός διεθνούς εμπειρογνώμονα, του Προέδρου του Δικτύου Ηθικής Δημοσιογραφίας. Χρηματοδοτήθηκε από τη Γερμανία και την Ολλανδία μέσω του σχεδίου του OSCE FOM (Organisation for Security and Co-operation in Europe Freedom of the Media) με τίτλο «Κυπριακός Διάλογος». Στον πρόλογό του, ο εκπρόσωπος του ΟΑΣΕ για την Ελευθερία των Μέσων Ενημέρωσης, Harlem Désir, σημείωσε ότι πρόκειται για ένα «γλωσσάριο εναλλακτικών λύσεων για τις αρνητικές λέξεις και φράσεις» και έχει ως στόχο «να προάγει την ανταλλαγή ιστοριών και εμπειριών και, τέλος, να συμβάλει στη μείωση των εντάσεων». Ο εκπρόσωπος καθώς και ο διεθνής εμπειρογνώμονας του έργου υπογράμμισαν ότι αυτό το γλωσσάριο δεν αφορά την πολιτική ορθότητα και ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει να παραμείνουν ελεύθεροι.

Το γλωσσάριο περιέχει περίπου πενήντα λέξεις που χρησιμοποιούνται από τα Ελληνοκυπριακά ή Τουρκοκυπριακά μέσα ενημέρωσης και οι οποίες, θεωρούν οι συγγραφείς, ενδεχομένως να είναι προβληματικές.  Το γλωσσάριο περιέχει επεξήγηση του υποτιθέμενου προβληματικού/ευαίσθητου χαρακτήρα των συγκεκριμένων λέξεων/φράσεων και προτείνει, σε περίπου τρία τέταρτα των περιπτώσεων, εναλλακτική λέξη ή φράσεις.

Ξεκινώντας με τις περιπτώσεις που βρέθηκε εναλλακτική λέξη/φράση, ας πάρουμε ως παράδειγμα το ‘Ψευδοκυβέρνηση / Λεγόμενη κυβέρνηση/ «Κυβέρνηση»’.

Η εξήγηση της  προβληματικότητας ή της ευαίσθητης χρήσης που παρέχεται είναι:

«Υπάρχει η τουρκοκυπριακή άποψη ότι αυτές οι φράσεις ή η χρήση εισαγωγικών εκφράζουν πολιτική προκατάληψη. Χρησιμοποιούνται για να απονομιμοποιούν τους Τουρκοκύπριους, τη διοίκηση τους, τους αντιπροσώπους και τους ηγέτες τους. Οι Τουρκοκύπριοι πιστεύουν ότι ήταν υποχρεωμένοι να δημιουργήσουν τις δικές τους διοικητικές δομές για να οργανώσουν  τη ζωή τους μετά την αναστολή των διατάξεων καταμερισμού εξουσίας του Κυπριακού Συντάγματος και μέχρι να επιτευχθεί μια πολιτική διευθέτηση δεν έχουν άλλη εναλλακτική λύση παρά να ζουν σε αυτό το κράτος»

Ο εναλλακτικός όρος που προτείνεται είναι: «Τουρκοκυπριακή διοίκηση»

Στην πλειοψηφία των λέξεων/φράσεων που περιέχονται στο γλωσσάριο, η εξήγηση της προβληματικής ή ευαίσθητης χρήσης τους προκύπτει από την υποτιθέμενη προσβολή που προκαλούν αυτές οι λέξεις στην ‘άλλη’ κοινότητα και στις περισσότερες περιπτώσεις η προσβολή προκύπτει στους Τουρκοκύπριους. 

Συνεχίζοντας με τις περιπτώσεις που δεν βρέθηκαν εναλλακτικές λέξεις/φράσεις, ας πάρουμε ως παράδειγμα τις λέξεις «Εισβολή» και «Κατοχή»: 

Η εξήγηση της  προβληματικότητας ή της ευαίσθητης χρήσης που παρέχεται για τη λέξη «Εισβολή» είναι:

«Πολλοί Τουρκοκύπριοι βλέπουν τον εν λόγω όρο ως προσβλητικό και αμφιλεγόμενο όταν χρησιμοποιείται για να περιγράψει την τουρκική στρατιωτική επιχείρηση το 1974. Πιστεύουν ότι ο όρος αυτός δεν λαμβάνει υπόψη το δικαίωμα της Τουρκίας να παρέμβει στο πλαίσιο της Συνθήκης Εγγυήσεων και, επιπλέον, μειώνει το γεγονός ότι συνέβη σε απάντηση σε ένα υποστηριζόμενο από την Ελλάδα στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον εκλεγμένο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και είχε την πρόθεση να ενώσει την Κύπρο με την Ελλάδα».  

Η εξήγηση της  προβληματικότητας ή της ευαίσθητης χρήσης που παρέχεται για τη λέξη «Κατοχή» είναι:

«Υπάρχει η τουρκοκυπριακή άποψη ότι ο όρος αυτός είναι προσβλητικός και αμφιλεγόμενος όταν χρησιμοποιείται για να περιγράψει την τουρκική στρατιωτική επιχείρηση το 1974. Πιστεύουν ότι ο όρος αυτός δεν λαμβάνει υπόψη το δικαίωμα της Τουρκίας να παρέμβει στο πλαίσιο της Συνθήκης Εγγυήσεων και μειώνει το γεγονός ότι η επιχείρηση ήταν σε απάντηση στο στρατιωτικό πραξικόπημα που υποστήριξε η Ελλάδα και ανέτρεψε τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας με πρόθεση να ενώσει την Κύπρο με την Ελλάδα».   Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι η χρήση εναλλακτικών ισούται με παραγνώριση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ τα οποία καταδικάζουν τις μονομερείς στρατιωτικές ενέργειες της Τουρκίας στην Κύπρο[1] και την κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού από την Τουρκία[2]. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι 13 από τις 14 λέξεις στις οποίες δεν βρέθηκαν εναλλακτικές αφορούν το status quo που ακολούθησε την de facto διαίρεση του νησιού.

Διαιωνίζοντας τον διαχωρισμό; Το απόσπασμα  του Kierkegaard που παρατέθηκε στην αρχή του άρθρου συνεχίζει υπογραμμίζοντας ότι ο τρόπος με τον οποίο θυμάται κανείς, εξαρτάται από το πώς εκλαμβάνει την πραγματικότητα. Όλοι γνωρίζουμε τις έντονες διαφορές που υπάρχουν στην ερμηνεία πρόσφατων ιστορικών γεγονότων που αφορούν την Κύπρο από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Στην πραγματικότητα, τα προβλήματα που εντοπίστηκαν με συγκεκριμένες λέξεις/φράσεις (με την πλειοψηφία αυτών να είναι αυτές που οι συγγράφεις του γλωσσαρίου ισχυρίζονται ότι χρησιμοποιούνται από τον Ελληνοκυπριακό τύπο) και οι εναλλακτικές τους,  επηρεάζουν την ερμηνεία της ιστορίας από την κάθε κοινότητα και ως εκ τούτου έχουν σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν στην όποια προσπάθεια συμφιλίωσης. Επομένως, μια επιτυχημένη και βιώσιμη προσπάθεια συμφιλίωσης πρέπει να ασχοληθεί με αυτό το θέμα στην ουσία του και όχι με την δημιουργία καταλόγου εναλλακτικής γλωσσολογίας. Δεν πιστεύουμε δηλαδή ότι η αντικατάσταση λέξεων/φράσεων που ενοχλούν, αγγίζουν τη ρίζα του προβλήματος και συμβάλλουν σε πραγματική και βιώσιμη επίλυση του προβλήματος αυτού.  Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί, σε συνέχεια των όσων προαναφέρθηκαν για τις τρείς θρησκευτικές ομάδες (που μέχρι σήμερα ήταν αόρατες στη διαδικασία), ότι το γλωσσάριο δεν τις αναγνώρισε. Αντιθέτως, το γλωσσάριο αναφέρει ότι: 

«οι δύο κύριες κοινότητες στην Κύπρο – Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι – έχουν υποφέρει εξίσου».

Η δυσχερής κατάσταση, για παράδειγμα, των Μαρωνιτών που εκτοπίστηκαν από το χωριό Κορμακίτης, δεν ενσωματώνεται στη θεωρητική αντίληψη του γλωσσαρίου, αποκλείοντας για άλλη μια φορά τις θρησκευτικές ομάδες από το να συμμετέχουν ή να επωφελούνται από οποιαδήποτε πρωτοβουλία για ειρήνη.

Το Δικαίωμα στη Μνήμη;Το 2005, ο ΟΗΕ δημοσίευσε το Αναθεωρημένο Σύνολο Αρχών για την Προστασία και την Προαγωγή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μέσω Δράσεων για την Καταπολέμηση της Ατιμωρησίας. Η αρχή 3 του κειμένου αυτού έχει ως εξής: H γνώση των λαών για την ιστορία της καταπίεσής τους αποτελεί μέρος της κληρονομιάς τους και, ως εκ τούτου, πρέπει να διασφαλίζεται με κατάλληλα μέτρα η εκπλήρωση του καθήκοντος του Κράτους να διατηρεί αρχεία και άλλα αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανθρωπιστικού δικαίου και να διευκολύνει τη γνώση αυτών των παραβιάσεων. Τα μέτρα αυτά πρέπει να αποσκοπούν στην διατήρηση της συλλογικής μνήμης από την εξαφάνιση και, ειδικότερα, στην προστασία από την ανάπτυξη ρεβιζιονιστικών και αρνητικών επιχειρημάτων. Ένας από τους δημοσιογράφους που συνέταξαν το γλωσσάριο ανήρτησε στο TWITTER τo εξής: «Αυτό το γλωσσάριο δεν είναι μια προσπάθεια άρνησης ή διαγραφής του παρελθόντος, αλλά μια συνειδητή προσπάθεια για την προώθηση μιας κουλτούρας κατανόησης μεταξύ των κοινοτήτων».

Σε καμιά περίπτωση δεν αμφισβητούμε την πρόθεση. Παρά την καλή πρόθεση όμως και την αξιοσέβαστη προσπάθεια, και ως συνέχεια σε όσα αναφέρθηκαν μέχρι στιγμής στο κείμενο, θα θέλαμε να εκφράσουμε τις ανησυχίες και τον προβληματισμό μας. Πιστεύουμε ότι η ουδετεροποίηση / παραγνώριση των έντονων συναισθημάτων που περιβάλλουν φλέγοντα ιστορικά γεγονότα και εγκλήματα (με τη διαφορετική, αμφιλεγόμενη και αντικρουόμενη ερμηνεία που τους αποδίδεται από διαφορετικά πρόσωπα / κοινότητες) μέσω της σύστασης λέξεων που γίνονται αντιληπτές ως μη ή λιγότερο προσβλητικές για την οποιαδήποτε «άλλη κοινότητα», εκτός άλλων, φαίνεται να αγνοεί το δικαίωμα όλων των πλευρών της σύγκρουσης στο να γνωρίζουν και να αναγνωρίζουν την ιστορία της καταπίεσης. Μερικά παραδείγματα τέτοιων συστάσεων είναι: α) «Ελληνοκυπριακές περιουσίες στον βορρά / Επηρεαζόμενες περιουσίες» αντί «Κλεμμένες Περιουσίες», β) « Το νότιο μέρος της Κύπρου» αντί «Ελεύθερες Περιοχές», γ) «Ελληνοκύπριοι ή και Μαρωνίτες που ζουν στο βόρειο μέρος της Κύπρου» αντί «Εγκλωβισμένοι», δ) «Τουρκικός στρατός / τουρκικά στρατεύματα» αντί «Κατοχικός στρατός»,  ε) «Το βόρειο μέρος της Κύπρου» αντί «Κατεχόμενες περιοχές / κατεχόμενα»). 

Περαιτέρω, θα μπορούσαμε να πούμε ότι εκτός από τις λέξεις ‘Κυρά’ και ‘Άπιστος’ οι οποίες θεωρούνται προβληματικές λόγω της προσβλητικής ή αρνητικής φύσης της λέξης καθεαυτής(προάγουν στερεοτυπικές αντιλήψεις και προσβλητικές εικόνες), οι υπόλοιπες λέξεις θεωρούνται προβληματικές βασικά λόγω της διαφορετικής ερμηνείας της ιστορίας από τις δύο κοινότητες. Θεωρούμε ότι το γλωσσάριο όφειλε να περιλάμβανε σωρεία λέξεων οι οποίες αναπαράγουν στερεοτυπικές αντιλήψεις και υποκινούν βία, μίσος ή διάκριση κατά ομάδων και ατόμων. Αντί αυτό, είμαστε ενώπιον ενός έγγραφου, ιδιαίτερα προβληματικού λόγω, κυρίως, του ότι επιδιώκει να φέρει θετική αλλαγή στο νησί μέσα από την αλλοίωση ιστορίας και γεγονότων.

 Δεν υπάρχει λόγος να αναπτυχθούν επιχειρήματα άρνησης ή ρεβιζιονισμού για σκοπούς αφηγηματικής αλλαγής και, στη συνέχεια, συμφιλίωσης. Διαφωνούμε και προβληματιζόμαστε για το κατά πόσον το γλωσσάριο αυτό, με τον τρόπο που γράφτηκε και μέσα στο προαναφερόμενο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που υπάγεται, μπορεί να συμβάλει παραγωγικά και με πραγματικά βιώσιμο τρόπο στην προσπάθεια  προώθησης κουλτούρας κατανόησης μεταξύ των κοινοτήτων.  

Συμπέρασμα

Ανεξάρτητα από τις καλές προθέσεις των συντακτών και υποστηρικτών, αυτό το έγγραφο είναι προβληματικό για τους προαναφερόμενους λόγους, δηλαδή:

Α) τη δραστική αναθεώρηση των ιστορικών γεγονότων και τις ερμηνείες τους με απλή αλλαγή των λέξεων,

Β) τη συνέχιση της ειρηνευτικής πορείας στο δόγμα του διαχωρισμού και με απουσία των θρησκευτικών ομάδων της χώρας από αυτή την πρωτοβουλία.

 

Η πρωτοβουλία για δράση με βάση το κίνητρο που υπάρχει πίσω από αυτή την πρωτοβουλία (εξεύρεση γλώσσας για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης, προαγωγή ανταλλαγής ιστοριών/εμπειριών, συμβολή στη μείωση των εντάσεων, καταπολέμηση της άγνοιας) πρέπει να χειροκροτηθεί. Είναι αναγκαία. Όμως, πρέπει να αναθεωρηθεί το πώς θα γίνει αυτή η προσπάθεια – η οποία σίγουρα δεν είναι εύκολη.  Ας αφουγκραστούμε τις ευαισθησίες και τις απόψεις που εκφράστηκαν και να δράσουμε με τρόπο που όχι μόνο θα γεφυρώνει τις δύο «ακραίες» απόψεις (όσων συμφωνούν με το γλωσσάριο και όσων διαφωνούν) αντί να διχάζει ακόμα περισσότερο, αλλά και θα λαμβάνει υπόψη την άποψη όσων για δικούς τους λόγους προτίμησαν να μην τοποθετηθούν. Προτείνουμε επίσης να δοθεί έμφαση σε λέξεις οι οποιές αναπαράγουν στερεοτυπικές αντιλήψεις και υποκινούν βία, μίσος ή διάκριση κατά ομάδων και ατόμων.

Σε αυτή την προσπάθεια ας μην ξεχνάμε τον ρόλο που είχε για τους αρχαίους Έλληνες η Τιτανίδα Μνημοσύνη, η θεά της μνήμης. Γι’ αυτούς, η μνήμη ήταν ένα σημαντικό δώρο από τους θεούς που τους επέτρεπε όχι μόνο να θυμούνται αλλά και να αιτιολογούν και να προβλέπουν το μέλλον. Έχοντας αυτό υπόψη, οποιαδήποτε τέτοια πρωτοβουλία θα πρέπει να επικεντρωθεί στην κατανόηση της μνήμης όλων μας (και των μαθημάτων που αυτή δίνει), για το συλλογικό μέλλον όλων των ανθρώπων του νησιού και όχι στον ενστερνισμό της χριστιανικής λήθης του Ζαν Κάλβιν. Αυτό, όχι μόνο δεν θα έχει βιώσιμα αποτελέσματα, αλλά πολύ πιθανόν να έχει αρνητικά – πολύ πιο αρνητικά από τα παρόντα αρνητικά που προσπαθούμε να επιλύσουμε. Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν και από τους υποστηρικτές αλλά και από τους πολέμιους του γλωσσαρίου, στον διάλογο που ξεκίνησε για το γλωσσάριο, κάνουν κάτι τέτοιο να μοιάζει πολύ πιθανόν. Ας σημειώσουμε ότι κάποιες από τις αντιδράσεις των πολέμιων ήταν εξαιρετικά ακραίες, με χρήση παραπληροφόρησης, υπερβολών, δαιμονοποίησης, ψεμάτων και πολιτικής εκμετάλλευσης/σκοπιμότητας. Ας σημειωθεί επίσης ότι η ανταπάντηση κάποιων εκ των υποστηρικτών ήταν και αυτή σε σχετικά παρόμοια επίπεδα σε κάποιες περιπτώσεις. Έτσι, χωρίστηκαν σε υποστηρικτές του γλωσσαρίου και πολέμιους του. Σε υπέρ του γλωσσαρίου/συμφιλίωσης (που κάποιοι από τους ‘άλλους’ αποκαλούν/θεωρούν ενδοτικούς και προδότες) και σε πολέμιους του (που κάποιοι εξ’ αυτών αποκαλούν/θεωρούν τους εαυτούς τους πατριώτες και κάποιοι από τους ‘άλλους’ αποκαλούν/θεωρούν ακραίους και κατά της λύσης). Αυτό, δημιουργεί επιπλέον προβλήματα μέσω της έντασης της πόλωσης. 

 

Για τέλος, κάτι για προβληματισμό στο ‘επιχείρημα’ παραχάραξης της ιστορίας, για το οποίο εμείς προσωπικά δεν έχουμε αποφασίσει ακόμα τη σωστότερη στάση. Το δίλημμα όσον αφορά στη συμφιλίωση ίσως να μην πρέπει να είναι «γλωσσάριο ή μη-γλωσσάριο». Για να επέλθει συμφιλίωση και ειρήνη δεν χρειάζεται να ξεχάσουμε την ιστορία ή να την παραγνωρίσουμε ή να την παραχαράξουμε στο βωμό της «ευαισθησίας». Αυτό μάλιστα θα ήταν, θεωρούμε, κοντόφθαλμο και καταστροφικό. Η βιώσιμη και αληθινή συμφιλίωση προϋποθέτει κατανόηση και συγχώρεση. Και συγχώρεση δεν σημαίνει ‘ξεχνώ’ ή στρουθοκαμηλίζω. Για να θεραπεύσεις ένα τραύμα, πρέπει πρώτα να το αγγίξεις για να το καθαρίσεις, έστω και αν πονάει. Αν το κλείσεις χωρίς την κατάλληλη φροντίδα, θα χειροτερέψεις τη ζημιά.  

Το δίλημμα λοιπόν ίσως να πρέπει να αφορά στο αν είμαστε διατεθειμένοι να δούμε το παρελθόν μας με θάρρος στα μάτια, να το κατανοήσουμε, να το αποδεχτούμε, να το συγχωρέσουμε, να γυρίσουμε κεφάλαιο, και να ξεκινήσουμε ένα νέο. Ή ίσως ακόμα και να αφήσουμε στην άκρη ολόκληρο το βιβλίο, να το εναποθέσουμε με σεβασμό και προσοχή (εξάλλου είναι τόσο εύθραυστο) στη βιβλιοθήκη μας και να ξεκινήσουμε με ένα νέο, που να είναι γραμμένο με βάση τα μαθήματα που μας έδωσε το προηγούμενο. Ίσως αυτό είναι που πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι, παρά να διχαζόμαστε για ακόμα μια φορά.

Κλείνοντας, κατά τη γνώμη μας το γλωσσάριο, εάν έκανε ένα τεράστιο καλό, αυτό είναι να μας δείξει ότι δεν μάθαμε. Ο διχασμός που προκάλεσε και ο τρόπος με τον οποίο σχεδόν η κάθε αντίθετη άποψη εκφράστηκε προς την άλλη, είναι απαράδεκτος και επικίνδυνος, και σε αυτό δεν φταίει το γλωσσάριο. Ας αναρωτηθούμε ποιος φταίει και ποιος είναι ο ρόλος και η ευθύνη μας σε όλο αυτό.

[1] http://unscr.com/en/resolutions/360

[2] http://unscr.com/en/resolutions/367

[3]‘ Cyprus and Europe: The Long Way Back’, Vassilis Fouskas, Heinz A. Richter (2003)

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σκωτσέζικο ντους (Της Μιράντας Λυσάνδρου)

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 15:21 (τελευταία ενημέρωση 15:21)

ΑΠΟΨΗ

Γίνατε δημοσιογράφοι, αλλά δεν γίνατε άνθρωποι

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 12:40 (τελευταία ενημέρωση 12:40)

ΑΠΟΨΗ

Η απόλυτη σιωπή των αμνών… Του Παύλου Μ. Παύλου

ΠΑΥΛΟΣ Μ. ΠΑΥΛΟΥ, 12:16 (τελευταία ενημέρωση 12:16)

Επιστροφή
στην αρχή