Λεφτά υπάρχουν. Κράτος; (Του Αντώνη Πολυδώρου)

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM

Μόνο την Τετάρτη και την Πέμπτη, η κυβέρνηση ανακοίνωσε παροχές, αποζημιώσεις, εξόφληση χρεών και δημιουργία ταμείων πάνω από 100 εκ.

Αυτό που συμβαίνει (κυρίως) τους τελευταίους τρεις μήνες, δεν είναι μόνο εκνευριστικό και προσβλητικό για τον κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Αφού βλέπει τον Πρόεδρο με τέτοια άνεση, για μια ακόμα φορά, να διεξάγει προεκλογική με τα κρατικά ταμεία, λες και το 2013 δεν μεσολάβησε ποτέ. Είναι ενδεικτικό του σε τι ύψη έχει φτάσει η ασυδοσία, πόσο ανεξέλεγκτα συνεχίζει να λειτουργεί το πολιτικό σύστημα, σε ποια επίπεδα αλητείας έχει περιέλθει το κράτος. Και επιβεβαιώνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι αυτό το πολιτικό σύστημα έχει πάψει προ πολλού να λειτουργεί ως κομμάτι της κοινωνίας. Λειτουργεί ανεξάρτητα.

Τον Μάιο ο Χάρης Γεωργιάδης δήλωνε ότι οι αποφάσεις όλων μας πρέπει να υπηρετούν το γενικότερο καλό. «Κινήσεις εξυπηρέτησης επί μέρους συμφερόντων σε βάρος του γενικότερου καλού, δεν πρέπει να έχουν θέση σ’ ένα κράτος που πρόσφατα είχε βρεθεί στο χείλος της οικονομικής καταστροφής». Μόνο την Τετάρτη και την Πέμπτη, η κυβέρνηση ανακοίνωσε παροχές, αποζημιώσεις, εξόφληση χρεών και δημιουργία ταμείων το κόστος των οποίων (σε πρώτο στάδιο) υπερβαίνει τα 100 εκατομμύρια. Αποδεικνύοντας ότι λεφτά πάντοτε θα υπάρχουν, ακόμα και σ’ ένα κράτος που βρέθηκε στο χείλος της καταστροφής, αν είναι για να συντηρείται το κομματικό κατεστημένο. Σαράντα σχεδόν εκατομμύρια δόθηκαν ως πρόσθετο βοήθημα στους λήπτες ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, τους χαμηλοσυνταξιούχους και ως επίδομα εορτών στους εγκλωβισμένους. 19,5 εκατομμύρια δόθηκαν για διαγραφή χρεών των σωματείων στον Φόρο Εισοδήματος. Ανακοινώθηκε εξόφληση οφειλών συμβουλίων (18,7 εκατομμυρίων) προς το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων και 7 εκατομμύρια σε γεωργούς για ζημιές που δεν μπορεί να καλύψει ο Οργανισμός Γεωργικής Ασφάλισης (που όμως συνεχίζει να υπάρχει). Ανακοινώθηκε συνάντηση με την ΑΗΚ για συζήτηση του αιτήματος των συντεχνιών, όχι μόνο για τη δημιουργία νέων θέσεων και επαναφορά μισθών-συντάξεων στα προ 2013 επίπεδα, αλλά και για παραμονή του Διαχειριστή Μεταφοράς στην ΑΗΚ. Και επισημοποιήθηκε η σύσταση ταμείου για σταδιακή αποκατάσταση των κουρεμένων καταθετών και κατόχων αξιογράφων, με το κράτος να συνεισφέρει, σε πρώτο στάδιο, 25 εκατομμύρια και να υπόσχεται μελλοντική αξιοποίηση κρατικής γης προς όφελος του ταμείου, κοινωνικοποιώντας τις τραπεζικές ζημιές. Με τον Χάρη να εξηγεί ότι αυτό το σχέδιο εντάσσεται στο πλαίσιο διασφάλισης της κοινωνικής συνοχής.

Ακόμα, όμως, κι αν κάποιος δεχθεί ότι οι παροχές σε ευάλωτες ομάδες αποσκοπούν στην προσπάθεια διασφάλισης της κοινωνικής συνοχής, τι σχέση με την κοινωνική συνοχή μπορεί να έχει η διαγραφή των οφειλών των επιδοτούμενων σωματείων προς το κράτος (που εδώ και χρόνια αποτελούν τους καλύτερους εκπρόσωπους διαφθοράς στη χώρα); Τι σχέση με την κοινωνική συνοχή μπορεί να έχει η κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος από συμβούλια ή η συντήρηση οργανισμών που κοστίζουν στο κράτος εκατομμύρια και δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στην οικονομία; Tι σχέση με το κοινωνικό κράτος μπορεί να έχει η απαίτηση μιας ομάδας κομματικών στρατιών να αποφασίζει αν θα φιλελευθεροποιηθεί και με ποιο τρόπο η αγορά της ενέργειας; Αλλά και τι σχέση η χωρίς περιορισμούς και κριτήρια πρόθεση για αποκατάσταση των κουρεμένων καταθετών, ακόμα και δισεκατομμυριούχων, για την οποία θα αναγκαστεί να πληρώσει ο μέσος φορολογούμενος, ο οποίος το αμέσως προηγούμενο διάστημα κλήθηκε  να αναλάβει μόνος του στην ουσία το βάρος της επαναφοράς της οικονομίας; Τι πέρα από καταστρατήγηση κάθε έννοιας ισοτιμίας αποτελεί μια τέτοια ενέργεια;

Και τι πέρα από επιβεβαίωση ότι έγνοια ολόκληρου του πολιτικού συστήματος είναι η συντήρηση της προσοδοθηρίας κοινωνικών ομάδων μέσω των οποίων οι ίδιοι αναπαράγουν την κοινωνική και οικονομική τους κυριαρχία, και ο πελατειακός στρατός κερδίζει κοινωνικά αδικαιολόγητα προνόμια, αποτελεί το γεγονός ότι από τα 8 κόμματα που απαρτίζουν τη Βουλή δεν βρέθηκε ένα να διαχωρίσει τη θέση του, να εκφράσει κάποιες ενστάσεις έστω, για ενέργειες που στην ουσία διαλύουν τον κοινωνικό ιστό; Όχι μόνο επειδή αντιμετωπίζουν με διαφορετικό τρόπο τους πολίτες, αφού κάποιοι από αυτούς αποζημιώνονται για απώλειες που είχαν ως αποτέλεσμα της κρίσης και κάποιοι όχι. Αλλά και διότι αυτή η κατασπατάληση του δημόσιου πλούτου θέτει σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα του κράτους, που όπως αποδείχθηκε τις πρώτες που επηρεάζει είναι τις ασθενέστερες ομάδες. Αντίθετα, αυτό που έπραξαν ήταν να σπεύσουν να υποσχεθούν περισσότερα.

Όταν ξεκινούσε η συζήτηση για τις ιδιωτικοποιήσεις, έγραφα ότι αυτές είναι αναγκαίες ώστε να πάψουν οι πολιτικοί να αποφασίζουν πώς θα μοιράσουν την πίτα, να σταματήσει το κράτος να απομυζά σημαντικό μέρος του παραγόμενου πλούτου και να το αναδιανέμει μόνο στους πελάτες του, για να μην μπορεί ο κάθε συνδικαλιστής, τύπου Τρυφωνίδη, να κατεβάζει ανενόχλητος τους διακόπτες όποτε επιθυμεί. Τέσσερα χρόνια μετά, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι ιδιωτικοποιήσεις είναι αναγκαίες, επειδή απλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Tο πολιτικό σύστημα είναι τόσο διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο, οι συντεχνίες έχουν βγει τόσο εκτός ορίων, το κράτος είναι τόσο πελατειακό, το σύστημα με τέτοιο τρόπο δομημένο, που η διαχείριση δημόσιου πλούτου από το κράτος- ανεξαρτήτως προσώπων ή ιδεολογιών- στο μόνο που μπορεί να οδηγεί είναι σε καταχρήσεις και διασπάθιση του δημόσιου χρήματος.

Αφού το πολιτικό δυναμικό αδυνατεί να δώσει λύση, αφού αποτελεί το ίδιο το πρόβλημα, τη λύση θα πρέπει να δώσουν οι θεσμοί και η θέσπιση νόμων. Αυτή η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, η διαπλοκή μεταξύ κομμάτων- επιχειρηματιών και δημόσιου τομέα,  μπορούν να τερματιστούν μόνο με την υιοθέτηση ξεκάθαρων κανόνων και φραγμών στον τρόπο που κυβέρνηση και Βουλή διαχειρίζονται και μοιράζουν το δημόσιο χρήμα. Και μ’ ένα μικρό κράτος.

Σε διαφορετική περίπτωση, λεφτά πάντοτε θα υπάρχουν. Αυτό που πάντοτε θα αγνοείται θα είναι το κράτος δικαίου.

antopoly@cytanet.com.cy

 

 


Επιστροφή
στην αρχή