Κύπριοι

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Η προσωποποίηση καταστάσεων και προβλημάτων, ειδικά σε συγκρουσιακές συνθήκες, εμπεριέχει εκείνο το στοιχείο που προσωπικά απεχθάνομαι. Την «οπαδοποίηση», δηλαδή, της σκέψης. Το να πρέπει να επιλέξεις ένα από τα αντίπαλα στρατόπεδα και να ταυτιστείς απόλυτα μαζί του αποτρέπει τη δυνατότητα ενός ευρύτερου προβληματισμού γύρω από σημαντικά ζητήματα. Κάπως έτσι εξελίσσεται και η αντιπαράθεση Προέδρου - διοικητή.

Η προσωποποίηση καταστάσεων και προβλημάτων, ειδικά σε συγκρουσιακές συνθήκες, εμπεριέχει εκείνο το στοιχείο που προσωπικά απεχθάνομαι. Την «οπαδοποίηση», δηλαδή, της σκέψης. Το να πρέπει να επιλέξεις ένα από τα αντίπαλα στρατόπεδα και να ταυτιστείς απόλυτα μαζί του αποτρέπει τη δυνατότητα ενός ευρύτερου προβληματισμού γύρω από σημαντικά ζητήματα. Κάπως έτσι εξελίσσεται και η αντιπαράθεση Προέδρου - διοικητή.

Αυτό που με απασχολεί, με αφορμή τη συγκεκριμένη σύγκρουση, είναι άλλο. Για χρόνια πολλά υπερηφανευόμασταν για τους Κυπρίους που διαπρέπουν στο εξωτερικό. Ενδόμυχα, δε, θεωρούσαμε όλους αυτούς ως ένα εθνικό κεφάλαιο το οποίο θα μπορούσαμε ανά πάσα στιγμή να ρευστοποιήσουμε προς όφελος του τόπου. Λέγαμε, για παράδειγμα, πως έχουμε τόσους διαπρεπείς ιατρούς στο εξωτερικό που αν αποφασίζαμε κάποια στιγμή σοβαρά να μετατρέψουμε σε ιατρικό κέντρο ή σε κέντρο ιατρικής έρευνας την Κύπρο θα είχαμε έτοιμη την πρώτη ύλη. Ανάλογες ήταν οι ελπίδες μας και για άλλους τομείς οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Για δεκαετίες δεν το κάναμε αυτό γιατί, προφανώς, είχαμε πολλά ντόπια «κεφάλια» που συνωστίζονταν και που δεν άφηναν τον ελάχιστο χώρο για «εισαγόμενους».

Τα τελευταία χρόνια, όμως, το επιχειρήσαμε σε κάποιο βαθμό. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος έφερε τον Αθανάσιο Ορφανίδη και τον Μιχάλη Σαρρή. Ο Δημήτρης Χριστόφιας έφερε τον Χαράλαμπο Έλληνα και τον Πανίκο Δημητριάδη. Κύπριοι που είχαν περγαμηνές στο εξωτερικό και οι οποίοι κλήθηκαν να βοηθήσουν τον τόπο -με το αζημίωτο ασφαλώς- στους τομείς που διέπρεπαν. Ποιο το αποτέλεσμα; Όλοι απέτυχαν και αποπέμφθηκαν ή αποπέμπονται. Αυτό τουλάχιστον αναδεικνύουν οι τόσες αντιθέσεις που προκάλεσε η παρουσία τους. Κι εδώ εγείρεται το ερώτημα: πώς αυτοί οι επιτυχημένοι στο εξωτερικό αποτυγχάνουν τόσο θεαματικά στον τόπο τους; Δύο τα τινά. Είτε δεν ήταν τόσο επιτυχημένοι όσο νομίζαμε, και επομένως όλη αυτή η περηφάνια για τους Κυπρίους του εξωτερικού ήταν ένα ακόμα παραμύθι, είτε το εδώ περιβάλλον είναι τόσο ισχυρό, που δεν επιτρέπει τέτοιου είδους εμβολιασμούς, για να θυμηθούμε την προσφιλή φράση του Βάσου Λυσσαρίδη. Όποιο από τα δύο και να συμβαίνει, είναι σαφές ότι μας καταδικάζει οριστικά στο υπαρκτό φαινόμενο της μετριότητας.

Υπάρχει και μια τρίτη εξήγηση. Το DNA του Κυπρίου δεν αλλοιώνεται ποτέ. Διαφοροποιείται προσωρινά και προσαρμόζεται στο ξένο περιβάλλον, και επανέρχεται πλήρως και πανηγυρικά όταν βρεθεί στους γνώριμους χώρους των αντιφάσεων, της κομματοκρατίας και των αντιμαχόμενων συμφερόντων που χαρακτηρίζουν την κυπριακή πολιτική πραγματικότητα.
Όπως κι αν το δει ο καθένας, είναι τραγικό. Γιατί φαίνεται πως οι Κύπριοι μπορούν να αποδώσουν μόνο σ? ένα περιβάλλον που δεν θα φτιάξουν οι ίδιοι...


Επιστροφή
στην αρχή