Κυπριακό: Ο τετραγωνισμός του κύκλου

ΑΠΟΨΗ /ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ
Υπάρχει στην πολιτική το λεγόμενο σημείο καμπής, που σηματοδοτεί το όριο που άμα το περάσεις μετά δεν έχει επιστροφή. Το περάσαμε προ πολλού και βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στο πλήρες, μα πλήρες, αδιέξοδο. Μπλοκαρισμένοι. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα για το αύριο.


1) Υπάρχει στην πολιτική το λεγόμενο σημείο καμπής, που σηματοδοτεί το όριο που άμα το περάσεις μετά δεν έχει επιστροφή. Το περάσαμε προ πολλού και βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στο πλήρες, μα πλήρες, αδιέξοδο. Μπλοκαρισμένοι. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα για το αύριο. Δεν υπάρχει οδικός χάρτης για το πώς θα ξεμπλοκάρουμε. Περιμένουμε να μας προλάβουν οι εξελίξεις. Το δημογραφικό μπορεί να λύσει το πρόβλημα σε βάθος χρόνου από μόνο του. Η αίσθηση είναι πώς ο σημερινός Πρόεδρος πληρώνει, θέλοντας και μη, όλα τα λάθη και την ατολμία των προηγούμενων Προέδρων (με εξαίρεση τις φωτεινές στιγμές του Κληρίδη και του Βασιλείου).

 

 

 

2) Ο Ερντογάν, παρότι είναι αποδυναμωμένος στο εσωτερικό της χώρας του, δεν είναι καθόλου σίγουρο ποια κίνηση θα κάνει σε σχέση με το Κυπριακό. Εάν επιβιώσει, μπορεί να επιλέξει μια win win συνθήκη πουλώντας την επίλυση του Κυπριακού ως νίκη στο εσωτερικό του. Υπάρχει και η περίπτωση να σκληρύνει πολύ τη θέση του, εάν αυτό είναι που του βγαίνει πολιτικά για την επιβίωσή του. Όσοι τρίβουν τα χέρια με ανακούφιση για την αστάθεια της Τουρκίας δεν κατανοούν το απλούστερο: α) δεν μας συμφέρει ένα πάνοπλο και ασταθές κράτος δίπλα μας, β) μπορεί να ξυπνήσουμε μια μέρα με το Κυπριακό λυμένο σε στυλ λύσης Eurogroup ή να αντιμετωπίσουμε την παγερή αδιαφορία για το μέλλον του μικρού νησιού μας.

 

 

 

3) Η εκλογή του Νικόλα Παπαδόπουλου εγκλωβίζει τον Νίκο Αναστασιάδη περισσότερο. Μην με παρεξηγήσουν οι φίλοι ΔΗΚΟϊκοί. Κι εγώ, αν ήμουν ΔΗΚΟ, Νικόλα Παπαδόπουλο θα ψήφιζα ως τον πιο γνήσιο εκφραστή της απορριπτικής γραμμής στο Κυπριακό. Το έργο το έχουμε ξαναδεί το ίδιο και απαράλλακτο με τον Γλαύκο Κληρίδη όταν εγκλωβίστηκε με τους ακραίους για να παραμείνει στην εξουσία. Το γνωρίζει καλύτερα από όλους το Προεδρικό. Το στοίχημα του Νίκου Αναστασιάδη αλλά και του Αβέρωφ Νεοφύτου δεν είναι μόνο να κάνουν τις θέσεις τους πλειοψηφικές μέσα στο κόμμα τους (αλήθεια, πόσοι τις συμμερίζονται πέρα από μια «φωτισμένη» και δυναμική μειοψηφία;) αλλά και να ξεπεράσουν τον συγκυριακό πραγματισμό που χαρακτηρίζει το κόμμα τους από την εποχή της ίδρυσής του. Με άλλα λόγια, αυτό που κάνει ο ΔΗΣΥ είναι να προσφεύγει στον λαϊκισμό όταν δεν υπάρχει προοπτική λύσης. Όταν υπάρχει πραγματική συγκυρία αναμετριέται με όλες του τις δυνάμεις. Αυτό θα σήμαινε μια προσπάθεια να ξεπεράσει ο ΔΗΣΥ τον εγγενή δυϊσμό του, μεταξύ πραγματισμού και εθνικισμού. Αυτό θα ήταν η καλύτερη τιμή που θα μπορούσαν να κάνουν στον Γλαύκο Κληρίδη, στο κόμμα τους και στον τόπο. Διαφορετικά, εάν επιλέξει και ο Νίκος Αναστασιάδης τον λαϊκισμό και τον εθνικισμό, θα παραπαίουμε μεταξύ ενός εφιαλτικού σεναρίου και ενός εφιαλτικότερου. 

 

 

4) Το ΑΚΕΛ βρίσκεται σε μια τυπικά «λάθος φάση» τόσο στο Κυπριακό όσο και στην οικονομία. Τη στιγμή που η κοινή

γνώμη αναζητεί σταθερότητα, το ΑΚΕΛ προκρίνει μιαν αποσταθεροποιητική επιλογή, χρησιμοποιώντας έναν τζάμπα αντιμνημονιακό λόγο, χωρίς φυσικά συγκροτημένη αντιπρόταση. Απλά διακηρύσσουν σε κάθε περίπτωση τις έμμονες ιδέες τους και πολεμούν αυτά που εκλαμβάνουν ως έμμονες ιδέες του αιώνιου αντίπαλού τους, οι οποίες πολύ συχνά δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που πραγματικά πιστεύει, λέει ή κάνει ο αντίπαλός τους. Δεν γίνεται διάλογος επί πραγματικών καταστάσεων και ζητημάτων. Για αυτό προφανώς υπάρχει διαρροή ΑΚΕΛικών ψηφοφόρων προς Λιλλήκα. Για αυτό και ο ΔΗΣΥ παραμένει η μόνη συγκροτημένη σταθεροποιητική πολιτική δύναμη του τόπου, δυστυχώς δίχως σοβαρή αντιπολίτευση απέναντί του.

 

 

5) Το ΑΚΕΛ είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας της λύσης, μιας και από μόνο του το Προεδρικό και ο ΔΗΣΥ δεν μπορούν χωρίς τη στήριξή του να το κουνήσουν ρούπι. Εάν το ΑΚΕΛ ήταν υπεύθυνη δύναμη, θα το αποδείκνυε το 2004 και στα πρώτα δύο χρόνια της διακυβέρνησης Χριστόφια, όταν ο Αναστασιάδης τον κάλυπτε πλήρως, μην πω ότι λειτουργούσε ως ο "λαγός" του, ανοίγοντάς του τον δρόμο. Προφανώς σήμερα το ΑΚΕΛ δεν έχει άλλη επιλογή. Δεν είναι μόνο το σκάνδαλο της Δρομολοξιάς που κρατάει τον ’ντρο Κυπριανού συνετό στο Εθνικό Συμβούλιο, είναι και ο κίνδυνος της μεγάλης συρρίκνωσης των ποσοστών του εάν για άλλη μία φορά πάει κόντρα στην ιστορία του. Μόνο που: 1) Η πολιτική συνέπεια και ευθύνη δεν χτίζονται από τη μια μέρα στην άλλη με στροφή 180 μοιρών (μακάρι να κάνω λάθος). Το ΑΚΕΛ δεν φαίνεται να έχει εκείνη τη στιβαρή και τολμηρή ηγεσία που θα κάνει το αποφασιστικό βήμα επιβάλλοντας τη συναίνεση. Πώς το ΑΚΕΛ, που κουρντίζει τους ψηφοφόρους του σε μια στείρα αντιμνημονιακή, αντικυβερνητική γραμμή, θα τους πείσει μετά να συναινέσουν, να συνεργαστούν με τη γραμμή (αν πετύχει) Αναστασιάδη στο Κυπριακό; Εννοείται ότι τον αντίλογο αυτό μεταξύ αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας (σκοτσέζικο ντους τον έχω ονομάσει) τον κάνουμε σχεδόν καθημερινά. Πραγματικά εύχομαι να διαψευστώ και να φάω το καπέλο μου, όπως ο Ρόμπαξ στα Μίκυ Μάους.

 

 

6) Όσο χρήσιμη είναι μια σοβαρή κεντροαριστερά σε μια κοινωνία, άλλο τόσο είναι και μια σοβαρή κεντροδεξιά. Όσο χρήσιμη είναι μια σοβαρή αριστερά, άλλο τόσο είναι και μια σοβαρή δεξιά. Έτσι πάνε οι κοινωνίες μπροστά. Έτσι εξηγείται γιατί δεν πάμε εμείς:
α. Ελλείψει σοβαρότητας.
β. γιατί μη σοβαροί είναι πάντα οι "άλλοι".

 

 

 

Ο σοβαρός αριστερός αγωνίζεται και παλεύει (ή έστω εύχεται, επιθυμεί) για μια σοβαρή δεξιά. Και αντίστροφα.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ψωμί, Παιδεία, Ελπίς καμία! #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 22.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή