Κυπριακό και εκπαίδευση

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ
Στα σχολεία δεν γίνεται κουβέντα για το Κυπριακό. Ποτέ και πουθενά. Οι μαθητές ρωτούν διψασμένοι να μάθουν. 16-17 χρονών και δεν έχουν ιδέα. Ο Πενταδάχτυλος είναι τραγούδι, οι Σόλοι κάποια οικογένεια κακοποιών και το Βουφαβέντο μοντέλο υποβρυχίου.

Στα σχολεία δεν γίνεται κουβέντα για το Κυπριακό. Ποτέ και πουθενά. Οι μαθητές ρωτούν διψασμένοι να μάθουν. 16-17 χρονών και δεν έχουν ιδέα. Ο Πενταδάχτυλος είναι τραγούδι, οι Σόλοι κάποια οικογένεια κακοποιών και το Βουφαβέντο μοντέλο υποβρυχίου. Ούτε καν στο μάθημα της Ιστορίας. Μόνο λίγα λόγια για την ΕΟΚΑ καμιά περίοδο στην τρίτη λυκείου, και αυτό μόνο αν έχει ο καθηγητής τελειώσει την ύλη του. Τους κλέφτες και αρματολούς. Οι δε καθηγητές φοβούνται να το ανοίξουν αυτό το θέμα, μπορεί εξάλλου και οι ίδιοι να μην έχουν ιδέα, περίπου γνωρίζουν και αυτοί από όσα τους είπαν ο παπάς και η μάμμα τους.

 

Εξάλλου οι καθηγητές που γεννήθηκαν μετά το '74 είναι πολλοί πια μέσα στα σχολεία, σαραντάρισαν κι αυτοί, δεν τα έζησαν και λίγο-πολύ αδιαφορούν. Έχουν κι αυτοί τα δικά τους, τα οικονομικά προβλήματα, τους κουτσουρεμένους μισθούς, τους επιθεωρητές που επιμένουν σε χρονοβόρα σχέδια μαθήματος, το gearbox του παλιοαυτοκινήτου, τις εκπτώσεις στα φουστάνια, τα ταξίδια το καλοκαίρι, το φαΐ στο κέντρο του Κόκου. Αν η Κύπρος είναι μισή, απασχολεί λιγότερο τη Σταυρούλλα που έχει κατεύθυνση φυσικής από το ότι η λούντζα 'που βάλλει μες στο σάντουιτς η γέρημη η καντίνα είναι λιγότερη 'που την λούντζα του περιπτέρου απέναντι. Μάλιστα τον περασμένο μήναν έφαεν αποβολή διότι το διάλειμμα πήδηξε το κάγκελο του σχολείου για να φέρει 5 σάντουιτς για την ίδια και τους φίλους της 'που απέναντι.

 

Τελευταία βέβαια με την κρίση στη Συρία, αλλά κυρίως με τις προφητείες του γέροντα Παϊσίου, το κλίμα άλλαξε λιγάκι. Αγωνιούν αν θα γίνει τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, βασικά φοβούνται πολλά πως σύντομα θα πεθάνουν. Αγχώνονται για τη μάνα και τον αδελφό τους τον μιτσή στο δημοτικό, το κλίμα από συγκινησιακό μετουσιώνεται σε απορία και κάπου εκεί μέσα όσοι καθηγητές σκέφτονται, αφορμούνται (αχ, τι ωραία λέξη, μου την έμαθε το Παιδαγωγικό), αφορμούνται λοιπόν και συζητάνε και για την Κύπρο (όσα ξέρουν κι αυτοί δηλαδή, γιατί το τι ξέρουν είναι άλλου παπά ευαγγέλιο). Βέβαια εγώ το λέω αυτό το όσοι καθηγητές σκέφτονται μην νομίσεις πως είναι σίγουρα έτσι, απλοί λογικοί, ας πούμε, υπολογισμοί είναι από έναν άσχετο από στατιστική σαν εμένα.

 

Πάμε πίσω στο χρυσοπράσινο φύλλο, γιατί κατηγορήθηκα για έλλειψη ειρμού. Και εδώ λοιπόν έχουμε νέο θέμα. Ο ειρμός μας θα έπρεπε να ήταν? οκ, αφού θέλω ως επίσημο κράτος μια λύση στο Κυπριακό και αφού αυτήν τη λύση θα πρέπει να την κάνω να επιβιώσει, αυτοί που θα την κάνουν φυσιολογικά βιώσιμη είναι οι νέοι και όχι όσοι βρίσκονται στο τέλος της Ιστορίας τους. Έτσι το τηλεσκόπιο του εγκεφάλου μας γυρνά στην παιδεία. Μα, εκεί τι κάνουμε πέρα από την αποστολή με φαξ εγκυκλίων στις 7 και15 κάθε πρωί για να βουρά ο βοηθός (επιδότης εντύπων, που λέει και ένας καλός φίλος) τούς καθηγητές να τη διαβάσουν κι αυτήν; Απολύτως τίποτα. Δεν αρκεί η εξαγγελία του αντιρατσιστικού στόχου και μια πινακίδα τη χρονιά στο προχόλ με πεινασμένα παιδάκια στην Αφρική. Αυτό δεν πετυχαίνει τίποτα, μόνο κατάθλιψη προκαλεί. Για να επανενωθεί ο τόπος πρέπει το υπουργείο Παιδείας να φορτσάρει τις μηχανές της λύσης. Με επαναστατικές προσεγγίσεις που αγαπούν και διψούν για αυτές οι νέοι. Με ανάγνωση του Σεφέρη στη Σαλαμίνα, με απαγγελία της Ελένης στην Αμμόχωστο, με ανταλλαγές κάθε μέρα σε πολλά σχολεία μαθητών, με επισκέψεις, με παρακολουθήσεις μαθημάτων και από τις δύο πλευρές, με ανταλλαγές απόψεων για το facebook και τη Lady Gaga, με κοινούς αγώνες φούτσαλ, με τις συγκρίσεις μιας τυρόπιτας από τις δύο καντίνες. Γιατί τους διαχωρισμούς οι νέοι δεν τους αντέχουν. Η εφηβεία ψάχνει την ταυτότητά της, δηλαδή τα κομμάτια του εαυτού της, σε έναν κόσμο βίδες, και δουλειά μας είναι να τους τη μάθουμε (κράτα το «μεταλαμπαδεύσουμε» για να εντυπωσιάσω και την 60άρα διευθύντρια), με ειλικρίνεια και περισυλλογή, χωρίς καφκάδες και πισώπλατα μαχαιρώματα.

 

’λλωστε τι θέλουμε όλοι στο κάτω-κάτω, αγαπητέ αναγνώστη; Να μάθουμε. Και καμιά μάθηση δεν έρχεται μονόδρομα. Χρειάζονται και διαψεύσεις του ίδιου μας τους εαυτού. Αυτό κάνει κάθε επιστήμη. Γιατί, τι ζούμε σήμερα; Τη διάψευση της διάψευσης των τόσων χρόνων ατερμόνων προσπαθειών να λύσουν οι σοφοί πολιτικοί-άρχοντες, κατά τον Πλάτωνα, το πρόβλημα. Προς το παρόν οι νέοι το έχουν λυμένο διά της αδιαφορίας. Μήπως αυτό μας λέει κάτι; Μήπως όλα τέλειωσαν; Και αν όλα τέλειωσαν, κάτι νέο θα αρχίσει; Βαρέθηκα να κάνω κύκλους και να είμαι καταϊδρωμένος. Θέλουμε τις καθαρές ευθείες που, κάπου στο άπειρο προεκτεινόμενες, ενώνονται κι αυτές.

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 15.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Η ανυπακοή της Ιταλίας στην Κομισιόν

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΡΕΤΑΙΟΣ, 15.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Σε γνωρίζω από τη γεύση / του Εκμέκ την τρομερή

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 15.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή