Κύπρος και αρτηριοσκλήρωση-ο καθηγ.Τσούκας για το σχολείο του 21ου αι.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
«Στην Κύπρο οι ηγέτες δεν ενδιαφέρονται για τους ικανούς, αλλά για τους κολλητούς...ένα μεγάλο θεσμικό πρόβλημα είναι η κομματοκρατία», λέει στον «Π».

Ο Χαρίδημος Τσούκας είναι καθηγητής Στρατηγικής Διοίκησης στην Έδρα Columbia Ship Management και κοσμήτορας της Σχολής Μεταπτυχιακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Είναι ακόμα διακεκριμένος ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γουόρικ της Βρετανίας και επίτιμος καθηγητής στα Πανεπιστήμια Σίδνεϋ και Κουίνσλαντ. Το 2016 του απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το βραβείο του Διακεκριμένου Ερευνητή, Κυπριακό Βραβείο Έρευνας. Διετέλεσε Editor-in-Chief του διεθνούς ακαδημαϊκού περιοδικού Organization Studies (2003 - 2008). Από συγγραφικό έργο, τα βιβλία Complex Knowledge (Oxford University Press, 2005), Philosophical Organization Theory (Oxford University press, 2018), Αν ο Αριστοτέλης ήταν Διευθύνων Σύμβουλος (Καστανιώτης, 2004), Η Τραγωδία των Κοινών (Ίκαρος, 2015). Τα γράφω αυτά αρχή-αρχή, γιατί έχει σημασία να ξέρουμε ποιος λέει τι για την παιδεία και την εκπαίδευση. «Στη δική μου αντίληψη, οι γονείς έχουν σημαντική ευθύνη για την ευρύτερη παιδεία των παιδιών τους. Δεν πρέπει να αισθάνονται ικανοποιημένοι εκχωρώντας καθ’ ολοκληρίαν την ευθύνη αυτή στην επίσημη εκπαίδευση, την Εκκλησία, ή οπουδήποτε αλλού. Ως γονείς εμείς διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας, αλλά δεν είμαστε, φυσικά, οι μόνοι. Υπάρχουν κι άλλοι σημαντικοί φορείς, ο σημαντικότερος από τους οποίους είναι τα σχολεία. Αυτό είναι κομβικής σημασίας θέμα, διότι τα σχολεία διαμορφώνουν νοοτροπία, ήθος, συνήθειες. Και σε μία δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία, η κυβέρνηση είναι ο πιο σημαντικός φορέας στον χώρο της εκπαίδευσης, γιατί αυτή διαμορφώνει το πλαίσιο εντός των οποίων και η δημόσια και η ιδιωτική εκπαίδευση κινούνται». Κάπως έτσι ξεκίνησε η συνέντευξη που παραχώρησε ο κ. Τσούκας στον «Πολίτη», με αφορμή την τελευταία κόντρα κυβέρνησης - εκπαιδευτικών για να καταλήξουμε κάπως απαισιόδοξα. Στο συμπέρασμα δηλαδή ότι αυτός «ο τόπος πάσχει από θεσμική αρτηριοσκλήρωση».

 

Διαβάστε επίσης:

Εκπαίδευση: Παρατείνεται η κρίση, μία μέρα πριν το πρώτο κουδούνι

 

 

Τι σχολείο, λοιπόν, θέλουμε;

Αυτό που με εντυπωσιάζει στην πρόσφατη διαμάχη μεταξύ Υπουργείου Παιδείας και συντεχνιών των εκπαιδευτικών, είναι ότι τούτο ακριβώς το ερώτημα δεν τίθεται. Συζητάνε για οτιδήποτε άλλο στενά συντεχνιακής ή εργασιακής φύσεως, το οποίο όμως είναι ξεκομμένο από το ευρύτερο ερώτημα, «Τι είδους σχολείο θέλουμε στον 21ο αιώνα;». Ένας κακός ή αδιάφορος δάσκαλος, ή ένα κακό σχολείο, για να μιλήσω κάπως σχηματικά, δεν έχει καμία σχέση με το πόσες απαλλαγές παίρνουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Το θέμα είναι τι κάνουμε την ώρα της διδασκαλίας, ποια είναι η ποιότητα της εκπαίδευσης που προσφέρουμε. Αυτά τα ερωτήματα, δυστυχώς, δεν τίθενται με τη δέουσα σοβαρότητα. Σήμερα έχουμε σχολεία που δεν είναι και πολύ διαφορετικά από τα σχολεία της δικής μου γενιάς, που πάει πίσω 40 και πλέον χρόνια. Δεν νιώθω ότι έχουμε σχολεία του 21ου αιώνα. Εάν θέλουμε να δούμε εντελώς διαφορετικά σχολεία, δεν θα πρέπει να κοιτάξουμε ούτε στην Κύπρο, ούτε στην Ελλάδα. Να κοιτάξουμε στη βόρεια Ευρώπη, τη Σκανδιναβία. Όλοι μιλάνε για το φινλανδικό φαινόμενο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το φινλανδικό πρότυπο - οι άνθρωποι εκεί σκέφτονται εκτός πλαισίου, out of the box, καταργούν ακόμα και τα συμβατικά μαθήματα όπως τα ξέραμε. Τα παιδιά μυούνται από πολύ νωρίς, με συνεργατικό τρόπο, σε μία διαθεματική εκπαίδευση. Η ψηφιακή τεχνολογία είναι μέρος της ζωής του σχολείου από την αρχή. Οι δάσκαλοι διαρκώς εκπαιδεύονται. Μιλάμε για μια συνολικά διαφορετική νοοτροπία της κοινωνίας, η οποία αποτυπώνεται και σε μία διαφορετική εκπαιδευτική φιλοσοφία. Τέτοιο σχολείο στην Κύπρο δεν έχουμε.

 

Φαιδρά και γελοία

Τι σχολείο έχουμε στην Κύπρο;

Όταν δεν θυμώνω, γελάω με το γεγονός ότι έχουμε ακόμα θρησκευτικές αργίες στην Κύπρο - για την εορτή του Αρχιεπισκόπου, του πολιούχου αποστόλου Ανδρέα στην Αγλαντζιά, την εορτή των Τριών Ιεραρχών, του Αγίου Πνεύματος, κ.λπ. Αυτά είναι φαιδρά, γελοία πράγματα. Τιμούμε τους αγίους μας με αργία! Τιμούμε τα γράμματα, απέχοντας από τα γράμματα! Αυτά, σε μία χώρα που παίρνει στα σοβαρά την εκπαίδευση δεν γίνονται. Κι όμως, πριν από λίγο διάστημα, όταν έφθασε το θέμα μέχρι τη Βουλή, θυμάμαι συγκεκριμένους βουλευτές να αντιδρούν στην κατάργηση των θρησκευτικών αργιών. Και δεν έχω δει ποτέ το θέμα αυτό να τίθεται μεθ’ επιτάσεως και από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών. Το αναφέρω αυτό, όχι γιατί είναι τόσο σημαντικό, αλλά γιατί είναι εμβληματικό - συμβολίζει μία ολόκληρη νοοτροπία.

 

 

Το σχολείο του 21ου αι.

Άρα, πώς φαντάζεστε το κυπριακό σχολείο του 21ου αιώνα;

Δεν θα σας πω κάτι πρωτότυπο, το βλέπουμε σε άλλες χώρες. Πρώτον, το φαντάζομαι εξοπλισμένο με την καλύτερη σύγχρονη τεχνολογία. Δεν πρέπει να υπάρχει τάξη λ.χ. χωρίς διαδραστικό πίνακα, δεν πρέπει να υπάρχει σχολείο χωρίς διαδίκτυο, δεν πρέπει να υπάρχουν μαθήματα που δεν θα ενσωματώνουν την ψηφιακή τεχνολογία με κάποιο τρόπο. Σε πολλά σχολεία στη βόρεια Ευρώπη, για παράδειγμα, έχουν μέχρι και 3D εκτυπωτές, ώστε τα παιδιά να παράγουν αυτά που δημιουργούν στον υπολογιστή. Δεύτερον, θα πρέπει να υπάρχει διαθεματικότητα, διεπιστημονικότητα, τα θέματα να τα προσεγγίζουμε από πολλές επιστημονικές οπτικές γωνίες. Να υπάρχει καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, έμφαση στη δημιουργικότητα και την ομαδικότητα. Τρίτον, σχολείο του 21ου αιώνα σημαίνει για μένα καλά αμειβόμενους και καλά εκπαιδευμένους δασκάλους / καθηγητές. Στην Κύπρο έχουμε τις καλές αμοιβές, δεν είμαι βέβαιος όμως ότι έχουμε τους συνεχώς εκπαιδευόμενους δασκάλους και καθηγητές. Ένα μέρος του καλοκαιριού θα μπορούσε κάλλιστα να αξιοποιείται για τη συνεχή εκπαίδευσή τους. Τέταρτον, θα ήθελα ουσιαστική αξιολόγηση. Το σύστημα του επιθεωρητή είναι απηρχαιωμένο, απλώς τηρεί τα προσχήματα της αξιολόγησης. Δεν μπαίνει στην ουσία της αξιολόγησης -  πώς να γίνεται ο εκπαιδευτικός καλύτερος στη δουλειά του. Πέμπτον, δεν υπάρχει καλό σχολείο χωρίς διευθυντή με κύρος, αρμοδιότητες και ηγετικές πρωτοβουλίες. Θεωρώ το θέμα της διεύθυνσης / διοίκησης ενός σχολείου πολύ σημαντικό. Σήμερα έχουμε ένα γραφειοκρατικό σύστημα, μέσα από το οποίο υπηρετείς, παίρνεις μόρια, και με βάση αυτά γίνεσαι κάποτε διευθυντής σχολείου. Η διεύθυνση θεωρείται έτσι μια γραφειοκρατική αγγαρεία, όχι μια θέση ευθύνης για τους άξιους, με ηγετική προδιάθεση εκπαιδευτικούς. Αυτός που θα διευθύνει πρέπει να έχει εξουσία και κύρος, ώστε να οργανώνει και να διοικεί με φαντασία όλο το σύστημα των έμψυχων και άψυχων πόρων, για να παράγονται καλά αποτελέσματα. Και, φυσικά, πρέπει να είναι υπόλογος για τις επιδόσεις της μονάδας την οποία διευθύνει.

 

«Θεσμική σκλήρυνση»

Θα τα καταφέρουμε ποτέ σε αυτόν τον τόπο να έχουμε ένα τέτοιο σχολείο, όπως το έχετε περιγράψει;


Ως κοινωνικός επιστήμονας ξέρω ότι οι αλλαγές είναι πολύ βραδείες, γι' αυτό δεν είμαι αισιόδοξος ότι αυτά που θα ήθελα να δω στην Κύπρο, στη χώρα που ζω, θα τα δω στο προβλεπτό μέλλον. Τα κοινωνικά συστήματα αλλάζουν με πολύ αργούς ρυθμούς: υπάρχουν εμπεδωμένα συμφέροντα, τα οποία είναι εγκατεστημένα στον κρατικό μηχανισμό - ο μεγάλος οικονομολόγος Μ. Όλσον αυτό το ονόμαζε «θεσμική σκλήρυνση». Το βλέπουμε και σήμερα με τη διαμάχη μεταξύ των εκπαιδευτικών συντεχνιών και του Υπουργείου Παιδείας. Στην Κύπρο, οι συντεχνίες του Δημοσίου αξιώνουν να συνδιοικούν τον τομέα της ευθύνης τους. Αυτό, όμως, είναι τεράστιο σφάλμα. Οποιοδήποτε πεδίο δημόσιας πολιτικής, το διοικεί η εκάστοτε δημοκρατικά εκλελεγμένη κυβέρνηση, όχι τα επιμέρους οργανωμένα συμφέροντα. Βεβαίως, σε μια δημοκρατική χώρα, η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίζει και να διατάζει, πρέπει να διαβουλεύεται. Άλλο αυτό, όμως, και άλλο η συνδιοίκηση. Οποιαδήποτε κυβέρνηση διανοηθεί να συγκρουστεί με αυτή την αντίληψη, θα εισπράξει τεράστιο πολιτικό κόστος. Οπότε το αποτέλεσμα ποιο είναι; Οι κυβερνήσεις τηρούν τα προσχήματα διακηρύσσοντας κάποιες αλλαγές που τις βαφτίζουν μεταρρυθμίσεις, αλλά όταν συναντούν σοβαρές αντιδράσεις, υποχωρούν για να αποφύγουν το πολιτικό κόστος, διαιωνίζοντας έτσι ένα σύστημα στο οποίο ουσιαστικά μοιράζονται τη διοίκηση με τις συντεχνίες. Πρόκειται για την άλλη όψη της διαπλοκής -  όχι με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, εν προκειμένω, αλλά με ισχυρά συνδικαλιστικά. Τα οφέλη αυτού του είδους διαπλοκής (συντεχνίες - κυβερνήσεις / κόμματα) δεν είναι οικονομικά αλλά πολιτικά. Το είδαμε και με την κατάργηση της επετηρίδας. Η λίστα διοριστέων καταργείται το 2027! Σήμερα, που οι συναλλαγές μας στο διαδίκτυο είναι στιγμιαίες, του δευτερολέπτου, πώς ακούγεται σε έναν νέο άνθρωπο ότι πρέπει να περιμένει 15 χρόνια για να καταργηθεί πλήρως το υφιστάμενο απαράδεκτο σύστημα; Δεν καταλαβαίνουν τα παιδιά για ποιο πράγμα τους μιλούμε - αυτός είναι ένας κόσμος των αρχών του 20ού, όχι των αρχών του 21ου αιώνα. Σήμερα, οι ρυθμοί των αλλαγών είναι τρομακτικοί. Και, όμως, σε αυτούς τους τρομακτικά γρήγορους ρυθμούς των αλλαγών, εμείς τι αντιτάσσουμε; Αλλαγή με ρυθμό μετακίνησης των παγετώνων!

 

«Εκεί κρίνεσαι αγαπητέ Πρόεδρε της Δημοκρατίας… »

Κληθείς να πει γιατί απουσιάζει το Πανεπιστήμιο Κύπρου από τα πεπραγμένα της εκπαίδευσης και ούτε καν στον  δημόσιο διάλογο δεν έλαβε μέρος, ο καθητητής Τσούκας απάντησε ότι γενικά διαπιστώνει μια δυσκολία στην Κύπρο να εκφράζουν οι ακαδημαϊκοί την άποψή τους δημοσίως. «Είναι θέμα μιας ευρύτερης νοοτροπίας στο νησί. Ο κόσμος δεν θέλει να εκτίθεται… Αντιθέτως, εγώ το θεωρώ ότι είναι υποχρέωση ενός ακαδημαϊκού να εκτίθεται -είναι μέρος της δουλειάς του- να καταθέτει με παρρησία την άποψή του, εισπράττοντας την κριτική, ακόμα και τη χλεύη μερικές φορές, στον δημόσιο χώρο. Η δημόσια παρέμβαση θεωρώ ότι είναι υποχρέωσή μας. Από την άλλη, μην ξεχνάτε ότι η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου, πριν από 3-4 χρόνια, είχε συντάξει μια λεπτομερή επιστολή προς το Υπουργείο Παιδείας, στην οποία απαριθμούσε τα προβλήματα στην εκπαίδευση και πρότεινε λύσεις. Εμείς στο Πανεπιστήμιο Κύπρου δεχόμαστε παιδιά στα 18 και στα 19, τα οποία έχουν περάσει από τη μέση εκπαίδευση και βλέπουμε την πτώση του επιπέδου με την πάροδο των χρόνων. Το βλέπουμε στη δυσκολία να εκφραστούν γλωσσικά, στις ξένες γλώσσες που δεν μιλάνε, στη δυσκολία τους στα μαθηματικά, και αλλού. Το βλέπεις ότι η εκπαίδευσή μας υποχωρεί» σημείωσε. Όμως, συμπλήρωσε, μην ξεχνάτε ότι δεν είναι το Πανεπιστήμιο Κύπρου αυτό που κυβερνά τον τόπο. «Το Πανεπιστήμιο είναι ένας 'παίκτης' μεταξύ άλλων. Τις δημοκρατικές χώρες τις κυβερνούν οι κυβερνήσεις. Εμείς εκλέγουμε τις κυβερνήσεις μας και εμείς πρέπει να έχουμε την απαίτηση να βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής μας. Εάν η κυβέρνησή μας, εν προκειμένω η κυβέρνηση Αναστασιάδη, άνοιξε ένα θέμα με συγκρουσιακούς όρους στην εκπαίδευση, χωρίς στρατηγική, χωρίς όραμα, χωρίς να ξέρει τι θέλει με εκπαιδευτικούς όρους από τη διαμάχη αυτή, τότε λυπούμαι, αλλά αυτή είναι η κυβέρνησή μας, αυτήν έχουμε, αυτήν αξίζουμε. Δυστυχώς, είναι τόσο ανεπαρκείς οι άνθρωποι, που το μόνο που μπορούν να σκεφτούν είναι να περικόψουν δαπάνες. Αυτό, όμως, δεν είναι δύσκολο να το κάνει κανείς. Το δύσκολο είναι, και εκεί κρίνεσαι αγαπητέ Πρόεδρε της Δημοκρατίας και αγαπητέ υπουργέ Παιδείας, να έχεις φιλοσοφία και όραμα για την εκπαίδευση. Ξέρεις πού θέλεις να πας τα πράγματα εκπαιδευτικά; Για ένα ρηξικέλευθο εκπαιδευτικό όραμα, ναι, να διακινδυνεύσεις τη σύγκρουση με τα οργανωμένα συμφέροντα των εκπαιδευτικών συντεχνιών. Αλλά αυτό το όραμα δεν μας το εξήγησε ποτέ, ούτε προεκλογικά ούτε μετεκλογικά, ο κ. Αναστασιάδης, πέρα από τετριμμένες κοινοτοπίες. Αλλά ούτε κανένας άλλος υποψήφιος το έκανε» κατέληξε ο Χαρίδημος Τσούκας.

 

 

 

 

«Δεν τους ενδιαφέρουν οι ικανοί, αλλά οι κολλητοί» - Ο Χ. Τσούκας απαντά στο «τι χάνει ο τόπος μας από το ότι δεν έχουμε εκπαίδευση 21ου αι.»

Ερωτηθείς τι χάνει ο τόπος μας από το ότι δεν έχουμε εκπαίδευση επιπέδου 21ου αιώνα, ο Χαρίδημος Τσούκας επεσήμανε ότι πολλές μελέτες δείχνουν τη στενή σχέση μεταξύ εκπαιδευτικού επιπέδου και παραγωγικότητας στην οικονομία. «Με καλή βασική και μέση εκπαίδευση η παραγωγικότητά μας θα μπορούσε να είναι υψηλότερη από αυτή που είναι. Έχουμε κενά δεξιοτήτων σε επιμέρους τομείς και υπερπληθώρα προσφοράς σε άλλους τομείς. Δεν ενισχύουμε την επιχειρηματικότητά μας. Το σχολείο του 21ου αιώνα φτιάχνει ανθρώπους, οι οποίοι να έχουν, συν τοις άλλοις, επιχειρηματική νοοτροπία, με την ευρύτερη έννοια του όρου: να θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, οικονομικά, θεσμικά, κοινωνικά. Τέτοια νοοτροπία δεν την έχουμε, γι' αυτό και βλέπει κανείς έναν συντηρητισμό, που μας διέπει σε όλα τα επίπεδα. Αλλά δεν είναι μόνον οικονομικά τα οφέλη της καλής εκπαίδευσης. Η μόρφωση συνιστά αυταξία» πρόσθεσε. Το επίπεδο του κοινωνικού, πολιτικού, διανοητικού προβληματισμού θα μπορούσε να είναι περισσότερο ανεπτυγμένο, σε όλους τους τομείς του δημόσιου λόγου, συμπλήρωσε ο Καθηγητής. «Και το σημαντικότερο είναι ότι χάνουμε τα ταλέντα μας. Σήμερα, τα ικανά παιδιά δεν θα μείνουν στην Κύπρο, οι καλοί φοιτητές μας δεν θα θελήσουν να μείνουν στο νησί, δεν θα θελήσουν να μείνουν σε έναν τόπο ο οποίος πάσχει από θεσμική αρτηριοσκλήρωση, προάγει την αναξιοκρατία, ανέχεται τη διαφθορά, και ταλανίζεται από την κομματοκρατία. Έχουμε διαμορφώσει τέτοιες συνθήκες, που οι καλοί θέλουν να φύγουν. Το βλέπω διαρκώς. Το brain drain μάς στερεί από πολύτιμο ανθρώπινο ταλέντο, το οποίο θα μπορούσε να διοχετευθεί στη χώρα, ώστε να ζούμε με καλύτερες οικονομικές επιδόσεις, σε μια ακμάζουσα διανοητικά και καλλιτεχνικά κοινωνία» συμπλήρωσε

 

Αστείο θέμα…

Η Κύπρος έχει καλά μυαλά;

Φυσικά και έχει, αλλά αυτό δεν αρκεί. Σημασία δεν έχει τόσο η ευφυΐα, όσο αν και πως την αξιοποιείς. Για να αξιοποιήσουμε τα καλά μυαλά, χρειαζόμαστε θεσμούς - εκπαίδευση, σχολεία, υγιή οικονομία, καλό εργασιακό περιβάλλον. Τα πιο πολλά παιδιά που μπαίνουν στο πανεπιστήμιο θέλουν να κάνουν λογιστική, δικηγορία και ιατρική, γιατί αυτό κάνουν ή τους προτρέπουν να κάνουν, οι γονείς τους. Παιδιά που να έχουν όραμα τύπου Silicon Valley, να θέλουν να επιχειρήσουν, να θέλουν να κάνουν εντελώς καινούργια πράγματα, να ανατρέψουν αυτά που έχει κάνει η γενιά των γονιών τους, δεν συναντάς συχνά. Και δεν τα συναντάς όχι γιατί τους λείπει η φαντασία. Η φαντασία δεν είναι μόνον στο μυαλό του ατόμου, υπάρχει ως αντίληψη, ως αξία, και στο επίπεδο της κοινωνίας. Πρέπει να σε ενθαρρύνει κάποιος να χρησιμοποιήσεις τη φαντασία σου. Εδώ, για άλλα πράγματα ενθαρρύνεσαι - ποιον ξέρεις, ποιο είναι το κόμμα που θα σε στηρίξει, κ.λπ. Έχω έναν φίλο μαθηματικό, σπουδαίο παιδί, με τρομερό ενδιαφέρον για τη δουλειά του, ο οποίος που μου έλεγε τις προάλλες ότι δυστυχώς το σχολείο καθημερινά τού υπενθυμίζει ότι πρέπει να γίνει μέτριος. Δεν πρέπει να ξεχωρίζει, ούτε να γίνεται καλύτερος, γιατί δεν είναι αυτό που κυριαρχεί στο σχολείο του. Οι συνάδελφοί του έχουν ενσωματωθεί πλήρως στη «δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία», δεν νοιάζονται ιδιαίτερα να γίνουν καλύτεροι. Ο φίλος μου νοιάζεται, μελετά, ανανεώνεται, θέλει να προσφέρει, αλλά κάθε μέρα έχει μια δικαιολογία για να γίνει κι αυτός μέτριος όπως οι υπόλοιποι. Φοβάμαι ότι, τελικά, μάλλον θα γίνει… Υπάρχουν φυσικά και άλλοι άξιοι δάσκαλοι και καθηγητές και είναι συγκινητική η αφοσίωση στο λειτούργημα τους. Αλλά μιλούμε για συστημικό πρόβλημα - την τάση δηλαδή συμβιβασμού προς τη μετριότητα. Με αυτό το παράδειγμα θέλω να πω ότι δεν συζητάμε για το πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε μια απαιτητική κουλτούρα ποιότητας και διαρκούς καινοτομίας σε ατομικό επίπεδο, σε επίπεδο σχολικής μονάδας, σε θεσμικό επίπεδο κ.ο.κ.. Όταν δεν συζητάμε για ποδοσφαιρικές ομάδες, για σκάνδαλα ή για αποφυλακίσεις διεφθαρμένων αξιωματούχων, συζητάμε για τα μόρια που προσφέρει η κυβέρνηση στους καθηγητές! Μέχρις εκεί φτάνει το ύψος του προβληματισμού μας. Είναι αστείο το θέμα, είναι γελοία αυτή η διαμάχη.

 

Την τελευταία φορά που κάναμε συνέντευξη ήταν μέσα στη βράση της οικονομικής κρίσης. Έχουμε μάθει κάτι από όλη αυτή τη δραματική κατάσταση που περάσαμε και περνούμε ακόμα;

«Συνειδητοποιήσαμε το πόσο σημαντικό πράγμα είναι να δουλεύει σωστά η οικονομία και το κράτος να πηγαίνει καλά δημοσιονομικά. Αυτό το καταλάβαμε γιατί φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού. Όμως, δεν ανήκω στους αισιόδοξους, διότι θεωρώ ότι το σύστημά μας αναπαράγει όλη την παθολογία που ξέρουμε. Το είδαμε και προεκλογικά, το βλέπουμε και σήμερα. Δεν θεωρώ ότι μάθαμε κάτι το οποίο θα μας αποτρέψει από το να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Ένα μεγάλο θεσμικό μας πρόβλημα στην Κύπρο, είναι η κομματοκρατία. Είναι τεράστιο πρόβλημα, είναι σαν τα επιθετικά καρκινικά κύτταρα στο κοινωνικό σώμα διότι μάχονται τα κύτταρα τού υγιούς επαγγελματισμού. Βγαίνουν συνεχώς στο φως πρακτικές οι οποίες δεν μας τιμούν καθόλου. Βλέπετε τι γινόταν στον Συνεργατισμό, για παράδειγμα. Η μάθηση σε επίπεδο κοινωνίας είναι πιο σύνθετη από τη μάθηση σε επίπεδο ατόμου. Οι κοινωνίες αποτελούνται από άτομα αλλά δεν είναι ανθρωπομορφικές. Οι κοινωνίες μαθαίνουν όταν ανανεώνονται οι θεσμοί με βάση τις εμπειρίες του παρελθόντος, όταν υπάρχουν θεσμικοί ηγέτες που εμπνέουν τα άτομα να δημιουργήσουν κάτι διαφορετικό από αυτό που υπήρξε. Δεν το βλέπουμε συχνά αυτό στην Κύπρο. Δεν βλέπεις μία ζωογόνο ορμή να διαπερνά τους θεσμούς.

 

Όραμα αγνοείται

Κατάλληλος για υπουργός Παιδείας ποιος θα ήταν;

Αυτός που θα είχε σύγχρονο όραμα για την παιδεία και, κυρίως, βούληση να διορθώσει τα πράγματα. Ξέρουμε τι πρέπει να αλλάξουμε. Μας το υποδεικνύουν άριστες διεθνώς πρακτικές και έγκυροι διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΟΣΑ. Ο σημερινός υπουργός Παιδείας προέρχεται από την εκπαίδευση. Πού είναι το όραμά του; Έχει περισσότερο το όραμα του γραφειοκράτη, όχι το όραμα τού ηγέτη που βλέπει τη μεγάλη εικόνα στην παιδεία, που θέτει φιλόδοξους και επιτεύξιμους στόχους στη διάρκεια της θητείας του, και έχει τη βούληση να τους υλοποιήσει, έστω κι αν πρέπει να συγκρουστεί. Ο κ. Χαμπιαούρης μπορεί να είναι ένα εξαιρετικός δημόσιος λειτουργός, ας το δεχθώ. Αυτό, όμως, δεν τον κάνει απαραίτητα καλό υπουργό Παιδείας. Θες άλλου είδους στόφα ανθρώπου για να γίνεις ένας καλός υπουργός Παιδείας.

 

Βέβαια, τους υπουργούς τους διορίζει ο Πρόεδρος και πρέπει πρώτα απ’ όλα ο Πρόεδρος να έχει όραμα.

Ναι… Θα μπορούσε ο Πρόεδρος να αναζητήσει για τη θέση τού υπουργού Παιδείας, έναν άνθρωπο σαν τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου Κ. Χριστοφίδη που, αποδεδειγμένα, διαθέτει όραμα για την εκπαίδευση, βλέπει τη μεγάλη εικόνα, είναι αποτελεσματικός, και συγχρονίζεται με τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Αλλά το πολιτικό μας σύστημα δεν στρέφεται προς τα εκεί, όπως δεν έκανε διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας ένας καθόλα άξιο άνθρωπο όπως ο καθηγητής Σ. Ζένιος. Έκανε την άσχετη με την τραπεζική κ. Γιωρκάτζη. Δεν είναι τυχαίο. Δεν τους ενδιαφέρουν οι ικανοί, οι άξιοι, οι αυτόφωτοι άνθρωποι που έχουν σθένος, όραμα και τη βούληση να κάνουν τομές. Τους ενδιαφέρουν οι κολλητοί, αυτοί που τους εξυπηρετούν πολιτικά. Δείτε ποιος προαλείφεται για γενικός εισαγγελέας και θα καταλάβετε!

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Νέα πρωτοβουλία Υπουργού Υγείας για άρση του αδιεξόδου

Πολίτης News, 18:47 (τελευταία ενημέρωση 18:47)

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Επαναπατρίζονται με έξοδα του κράτους οι εργαζόμενοι στην J&P

Πολίτης News, 18:08 (τελευταία ενημέρωση 18:08)

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Σκότωσαν γάιδαρο στην Καρπασία- κατακραυγή στα κατεχόμενα

Πολίτης News, 17:57 (τελευταία ενημέρωση 17:57)

Επιστροφή
στην αρχή