Κύπρος: Ιστορίες για αγρίους..

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ
Καθήκον των δημοσιογράφων είναι ο ανελέητος έλεγχος των πολιτικών και ο ανελέητος έλεγχος των γεγονότων. Εν κατακλείδι, η ανελέητη αναζήτηση της αλήθε

Καθήκον των δημοσιογράφων είναι ο ανελέητος έλεγχος των πολιτικών και ο ανελέητος έλεγχος των γεγονότων. Εν κατακλείδι, η ανελέητη αναζήτηση της αλήθειας. Η θέση αυτή του διευθυντή του «New Yorker» Ντέιβιντ Ρέμνικ μου θυμίζει μια ακόμα πολύ πιο τολμηρή τοποθέτηση του επίσης Αμερικανού συγγραφέα Έντουαρντ Άλμπι. «Ένας πατριώτης», λέει, «πρέπει να είναι πάντα έτοιμος να υπερασπίσει τη χώρα του ενάντια στην κυβέρνησή του».

Οι τοποθετήσεις αυτές θεωρητικά είναι και πρέπει να είναι ιερές στον χώρο της δημοσιογραφίας. Στην πραγματικότητα, ακόμα και στη χώρα που έγιναν αυτές οι τοποθετήσεις, η δημοσιογραφία περί άλλα τυρβάζει. Στη χώρα μας η δημοσιογραφία επίσης δεν είναι υπεράνω. Περισσότερο μέρος ενός πολέμου συμφερόντων μεταξύ της κάθε εξουσίας είναι.

Στις ΗΠΑ τους τελευταίους μήνες μετά την ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται εν εξελίξει μια μάχη του παραλόγου. Όλα τα μεγάλα ΜΜΕ κυνηγούν τον εκλεγμένο Πρόεδρο με στόχο να τον οδηγήσουν σε παραίτηση (βλέπε υπόθεση Μάναφορντ και χρηματοδότηση από το Κρεμλίνο) και την ίδια στιγμή ο κ. Τραμπ σε μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης με τα δικά του ΜΜΕ αναδεικνύει τον γελοίο ηγέτη της Βορείου Κορέας Κιμ Γιονγκ-ουν σε υπέρτατη απειλή για τον πλανήτη, με διακύβευμα ένα πυρηνικό πόλεμο. Το φιλοθεάμον κοινό στις ΗΠΑ παρακολουθεί μια κατά άλλα σοβαρή εφημερίδα, όπως οι «New York Times», να λοιδορούν από το πρωί μέχρι το βράδυ τον «υβριστή» και τον «υποτακτικό» της Μόσχας Τραμπ και την ίδια στιγμή να προετοιμάζεται για τη μάχη των μαχών με «εχθρούς» που εφευρίσκονται και απειλούν να καταστρέψουν το ιδανικό «American way of living». Μέσα σε αυτό τον αχταρμά, τους πάσαραν πρόσφατα και μια είδηση ότι το 10% των Αμερικανίδων γεννούν χωρίς σεξουαλική σχέση, γεγονός που θα μπορούσε να εξηγήσει τη γέννηση του Ιησού, τον οποίο η παρθένος Μαρία συνέλαβε μέσω ενός κρίνου.

 Όπως αναφέρει ο Πολ Μέισον σε άρθρο του στην «Guardians» «Democracy is dying - and it’s startling how few people are worried» (Η Δημοκρατία πεθαίνει και είναι εκπληκτικό πόσο λίγοι άνθρωποι ανησυχούν) αυτό που απειλείται σήμερα είναι η ίδια η δημοκρατία, με ηγέτες τύπου Τραμπ, Ερντογάν και Πούτιν. Οι οποίοι συνεγείρουν τα πλήθη, υπηρετούν προσωπικές ατζέντες και κυρίως συμφέροντα, επιβάλλουν λογοκρισία στον Τύπο, περιορίζουν τις εξουσίες Κοινοβουλίων, εξουδετερώνουν ανεξάρτητους αξιωματούχους και μετατρέπουν τις μάζες σε αγέλες ανόητων χειροκροτητών.

Η Κύπρος

Κάποιοι ίσως νομίζουν ότι όλα αυτά είναι μακριά από μας, ότι δεν μας αγγίζουν. Η μικρή χώρα μας έχει όλες τις δομές μιας μεγάλης χώρας και κατ' επέκταση όλα τα προβλήματά τους σε μικρογραφία. Η μικρή μας χώρα είναι γεμάτη μικρούς Τραμπ, μικρούς Ερντογάν και μικρούς Πούτιν. Παρακολουθώντας τις τελευταίες δύο εβδομάδες κάποιες σημαντικές ιστορίες οι οποίες προέκυψαν μέσα από τα ΜΜΕ, μπορεί κανείς να αποκρυπτογραφήσει τον μικρό, πονηρό, ύποπτο, σκληρό και έμπλεο υποκρισίας κόσμο στον οποίο ζούμε. Έναν κόσμο στον οποίο υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο, οι καλοί και κακοί, οι τίμιοι και οι απατεώνες. Επιτρέψτε μου να σχολιάσω τρία γεγονότα, θέτοντας ως υπόθεση εργασίας ότι με βάση τους προαναφερθέντες χαρακτηρισμούς όλοι εμείς είμαστε λίγο απ' όλα. Αναφέρομαι στο πρόβλημα που προέκυψε με το εργοστάσιο αποβλήτων στο Πεντάκωμο, τις επενδύσεις του Ούγγρου στη Γεροσκήπου και τις αποκαλύψεις στο ΤΕΠΑΚ.

Γεροσκήπου

Το πρόβλημα με την επένδυση του Αρχιεπισκόπου ή του Ούγγρου στη Γεροσκήπου εμφανίζεται σήμερα σε όλα τα ΜΜΕ πρωτίστως ως θέμα αρχαιολογίας, πολεοδομίας και περιβάλλοντος. Σαφέστατα είναι και όλα αυτά, αλλά σκεφτείτε μόνο ότι η οικοδόμηση ολόκληρης της Πάφου, η οποία κτίστηκε πάνω σε αρχαία, ελληνιστικά, ρωμαϊκά, βυζαντινά και μεσαιωνικά μνημεία, παραβίασε κάθε χωροταξική αρχή και σεβάστηκε ελάχιστα το περιβάλλον. Η Πάφος, λοιπόν, αποτελεί ένα διαχρονικό καθολικό σκάνδαλο. Γιατί άραγε να μην μπορεί (διερωτάται) και ο Μακαριότατος να βάλει το μικρό ή μεγάλο του λιθαράκι σε αυτό το σκάνδαλο; Πίσω από τις μικρές εικόνες κρύβεται μια πιο μεγάλη. Τα σημερινά συμφέροντα της Πάφου δεν θέλουν μια τόσο μεγάλη επένδυση (ξεκίνησε με το αστρονομικό ποσό των 7 δισ. ευρώ) η οποία θα κλείσει όλες τις υπόλοιπες. Έτσι, δυο-τρεις μεγάλοι επιχειρηματίες στην Πάφο έχουν αποδυθεί τον υπέρ πάντων αγώνα να σκοτώσουν το έργο, το οποίο απειλεί τις δικές τους αναπτύξεις. Η αγορά γαρ μικρή. Υπάρχει και πολιτική πτυχή. Γιατί ο Πρόεδρος με κάθε τρόπο και με κάθε πίεση σε υπουργούς του θέλει να πραγματοποιηθεί αυτό το έργο, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω σήμερα υποβιβάστηκε σε επένδυση των 2 δισ. ευρώ; Η απάντηση είναι απλή. Ο Μακαριότατος τους προηγούμενους μήνες δεν έπρεπε να πολυμιλά στο Κυπριακό, ενώ σήμερα το βέλτιστο θα ήταν να βγει και να υποστηρίξει τον Νίκο Αναστασιάδη στις προεδρικές. Από την άλλη, ο Χρυσόστομος Β', ο οποίος θέλει μια τεράστια ανάπτυξη για να περισώσει την Εκκλησία από χρεοκοπία, πάντοτε ήταν διατεθειμένος να παίζει και στην πολιτική, αφού κάποιοι επιμένουν να του αναγνωρίζουν ότι από άμβωνος μπορεί να επηρεάσει μερικές χιλιάδες γεροντάκια που ήδη δρομολογούνται για την Άνω Ιερουσαλήμ και θέλουν τις μεσιτείες του, τουτέστιν, κανένα γωνιακό οικόπεδο στον Παράδεισο. Ιδιαίτερα αν το κράτος του παραδώσει προς ανάπτυξη άλλες 400 σκάλες χαλίτικα, το πάρτι προβλέπεται αχαλίνωτο! Εν κατακλείδι, όλα τα προβλήματα στην Πάφο (εδώ έχουν περιζώσει με ξενοδοχεία τους τάφους των Βασιλέων) έχουν τις «λύσεις» τους. Το άλυτο πρόβλημα είναι ποιος βυζαντινός δυνατός, ποιος φεουδάρχης, ποιος κοτζαμπάσης, ή πιο σύγχρονα, ποιος μεγαλοντιβέλοπερ θα επικρατήσει και θα διασφαλίσει τη μεγάλη πίτα στην πόλη της Παφίας Αφροδίτης προσφέροντας απλόχερα μισθούς των 800 ευρώ; Ο Πρόεδρος έδειξε ποιον ευνοεί. Τα κόμματα; Το σίγουρο είναι ότι κανένας δεν ενδιαφέρεται για την ποιότητα ζωής των Παφιτών, για τους μικροκαταστηματάρχες και για την οικονομική ευημερία των απλών ανθρώπων.

Πεντάκωμο

Η Κύπρος ως μέλος της ΕΕ δεν μπορούσε να μείνει με τις χωματερές. Επαπειλούνταν τεράστια πρόστιμα από την Κομισιόν. Έτσι, ξεκινήσαμε με το εργοστάσιο της Κόσιης, το οποίο χρυσοπληρώσαμε για να μάθουμε. Επί προηγούμενης διακυβέρνησης μπήκαν, υποτίθεται, σωστότερες προδιαγραφές για να κάνουμε άλλα δύο εργοστάσια, ένα στη Λεμεσό και ένα στη Λευκωσία. Όπως προκύπτει από τα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, τα δύο εργοστάσια τα οποία το 2013 έγιναν ένα, μάλλον σχεδιάστηκαν όχι με κύριο στόχο τη σωστή διαχείριση των αποβλήτων, ούτε τη μείωση των ποσών που κάθε Κύπριος πληρώνει για σκουπίδια. Ούτε προφανώς για να υπάρξει ανταγωνισμός σε σχέση με το εργοστάσιο της Κόσιης, για να πέσουν δήθεν οι τιμές. Η προσφορά (70 εκατ. ευρώ) δόθηκε σε δύο εργολάβους, χωρίς προϋπηρεσία στον κλάδο, τον Μιλτή και τον Ιορδάνους δίκην συνεργασίας τύπου ΔΗΣΑΚΕΛ. Ο σύμβουλος, ο κ. Λώλλος, πήρε μετάθεση από την Κόσιη και οι τεχνολογίες ήταν πάντοτε Hellector. Μας ανακοίνωσαν βεβαίως πομπωδώς ότι οι τιμές πέφτουν αφού από τα 50 τόσα ευρώ τον τόνο της Κόσιης πάμε στα 18 στο Πεντάκωμο. Κανένας βεβαίως δεν μας είπε ότι το νέο εργοστάσιο θα έβγαζε μισά σκουπίδια. Και ότι περίπου θα θέλαμε άλλα 50 ευρώ τον τόνο να επεξεργαστούμε τα σκουπίδια των σκουπιδιών. Βλέπετε κάποιοι είχαν στον μυαλό τους να κατασκευάσουν ακόμα ένα εργοστάσιο ύψους 300 εκατ. ευρώ το οποίο θα πληρώναμε για να τα καίει. Αντιλαμβάνεστε όλοι ότι το πρότζεκτ για τα δεδομένα της Κύπρου δεν μας έβγαινε, γιατί πέραν των ποσών που ανέφερα πιθανόν να υπήρχαν και οι επιπλέον μίζες. Άρχισε να στέλνει λοιπόν επιστολές η Κομισιόν που χρηματοδοτούσε μεγάλο μέρος του έργου και να απειλεί ότι δεν θα πληρώσει και ότι θα επιβάλει από πάνω και πρόστιμο. Τρομοκρατήθηκαν οι κύριοι υπουργοί Οικονομικών, Εσωτερικών και Γεωργίας. Το 2013, βλέπετε, το ήθελε ο Πρόεδρος και επιπλέον δεν είχαν τα κότσια να πουν στον Αναστασιάδη ότι αυτό το πρότζεκτ έχει σοβαρά προβλήματα και ότι οι προδιαγραφές του έχουν στηθεί προβληματικά (για να μην πω κάτι άλλο) από την κυβέρνηση Χριστόφια. Τέσσερα χρόνια μετά, αποφάσισαν να βρουν τους πραγματικούς υπευθύνους, διορίζοντας ερευνητική επιτροπή, λες και οι ίδιοι δεν φέρουν πολιτικές ευθύνες. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι μια σειρά τεχνοκράτες φέρουν επίσης σοβαρότατες ευθύνες. Μεταξύ αυτών -ίσως και πολύ σοβαρή- φέρει ο νυν γενικός ελεγκτής Οδυσσέας Μιχαηλίδης, ο οποίος ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος, τότε ήταν ο ελεγκτής του έργου, όπως παραδέχτηκε δημοσίως στον 107.6 FM. Αν ο νυν γενικός ελεγκτής σήμερα διερευνά υπερωρίες καθηγητών, θεατρικές παραστάσεις μερικών χιλιάδων ευρώ, στα αλήθεια δεν μπορούσε να ελέγξει αν ένα πρότζεκτ εκατομμυρίων ευρώ ήταν βιώσιμο; Αντί τούτου, μέσω των δημοσιογραφικών του παπαγάλων μετατοπίζει σήμερα το θέμα στο ποιος ευθύνεται λιγότερο ή περισσότερο, καλώντας τον γενικό εισαγγελέα να τον σώσει. Στην πραγματικότητα, όλοι αυτοί (Οδυσσέας και υπουργοί) υποτιμούν τη νοημοσύνη όλων εμάς που θα κληθούμε να πληρώσουμε την ανεπάρκειά τους. Ξέρετε ποιο είναι το τραγικότερο; Ο Οδυσσέας δήλωσε ότι είμαστε όμηροι των μεγάλων συμφερόντων. Στην πραγματικότητα, είμαστε περισσότερο όμηροι των σκουπιδιών μας, αφού ο ίδιος τορπίλισε τη συμφωνία Χάσικου για την Κόσιη, ενώ και στο Πεντάκωμο έβαλε το λιθαράκι του ώστε να βρισκόμαστε σε αδιέξοδο.

Το ΤΕΠΑΚ ως λάφυρο πολιτικής

Συνελήφθη πριν μερικές βδομάδες η Ροζίτα, κάτι συγγενείς και ένας καθηγητής στο ΤΕΠΑΚ για κακοδιαχείριση 5 εκατ. ευρώ σε ερευνητικά προγράμματα. Αίφνης η Ροζίτα παρουσιάστηκε ως ο εγκέφαλος μιας μεγάλης συνωμοσίας (τους φτουρούμε τους εγκεφάλους στην Αγία Νήσο). Στην πραγματικότητα, τα ερευνητικά προγράμματα τα υπογράφουν και τα φέρουν σε πέρας οι καθηγητές. Η Ροζίτα ήταν ο γραφειοκράτης της παρέας που δικτυώθηκε με κανένα-δυο καθηγητές και τα διαχειρίζονταν. Το θέμα προέκυψε από τρίτους καθηγητές, οι οποίοι το κατήγγειλαν. «Μα γιατί πάντα κάποιοι έχουν πρόσβαση σε προγράμματα κι εμείς όχι;» Η απάντηση μπορεί να είναι απλή: «Διότι μόνον αυτοί εργοδοτούσαν τα παιδιά της Ροζίτας, οπότε υπάρχει χημεία και, ναι, η Ροζίτα είναι ο εγκέφαλος». Δεν είναι όμως τόσο απλή. Την έκανε απλή ο ένας εκ των αναδόχων κάποιων προγραμμάτων, δηλαδή ο καθηγητής Αντώνης Θεοχάρους. Ο οποίος από διερευνώμενος, και «αδελφός» του γιου της Ροζίτας (έτσι τον αποκαλούσε στα μέιλ που του έστελνε όταν μαζί συνεργάζονταν σε προγράμματα), δικαιολογήθηκε ως αφελής, προήχθη σε μάρτυρα κατηγορίας, στη συνέχεια ενεφανίσθη απειλούμενος και από προχθές καταγγέλλων άλλους 18 καθηγητές, οι οποίοι κάνουν ματσαράγκες. Μακάρι να πάνε όλοι φυλακή αν ευθύνονται. Οι καταγγελλόμενοι καθηγητές τον έχουν όμως ήδη καταγγείλει για δεκάδες άλλα πράγματα νωρίτερα. Στον γενικό ελεγκτή. Γιατί ο τα πάντα πληρών και διερευνών Οδυσσέας δεν έκανε κάτι; Γιατί δεν έβγαλε καμιά ανακοίνωση; Απεναντίας. Ο κ. Θεοχάρους έγινε μάρτυρας κατηγορίας προς δόξα της διαφάνειας και της συνεισφοράς του φίλου γενικού ελεγκτή κατά της διαφθοράς. Γιατί, εν κατακλείδι, δεν καθαρίζει το ΤΕΠΑΚ; Διότι οι ανεξάρτητοι θεσμοί, τα κόμματα και τα Υπουργικά Συμβούλια και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που διορίζουν συνεχώς νέα συμβούλια, δεν βάζουν το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. Διότι το ΤΕΠΑΚ δεν έχει κατορθώσει να σταματήσει, παρά τη συγκλονιστική προσπάθεια πολλών τίμιων καθηγητών που διαθέτει, να αποτελεί ένα λάφυρο πολιτικής για την προαγωγή πελατειακών σχέσεων.

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ψωμί, Παιδεία, Ελπίς καμία! #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 22.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή