Κυπριακό: Το τέλος μιας εποχής

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ

«Σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί η επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό, σύντομα θα τελειώσει το Κυπριακό όπως το γνωρίζαμε μέχρι σήμερα»

Ο διαπραγματευτής μας στο Κυπριακό, πρέσβης Ανδρέας Μαυρογιάννης δεν μιλά συχνά για το Κυπριακό. Ίσως γι' αυτό κάθε φορά που παρεμβαίνει στο εθνικό μας θέμα οι απόψεις του έχουν βαρύνουσα σημασία. Πέρσι το φθινόπωρο ο Ανδρέας Μαυρογιάννης σε συνέντευξή του στον «Πολίτη» προειδοποίησε πόσο επικίνδυνες και προβληματικές είναι οι θέσεις που άρχισαν να κυκλοφορούν περί λύσης δύο κρατών. Πριν από μερικές βδομάδες σε συνέντευξή του στον Alpha και ενόψει της περιοδείας της Τζέιν Χολ Λουτ, ήταν πολύ πιο ξεκάθαρος, σημειώνοντας: «Σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί η επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό, σύντομα θα τελειώσει το Κυπριακό όπως το γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Ο γ.γ. δίνει στα ενδιαφερόμενα μέρη μια ευκαιρία να μείνουν πιστά στη λογική που καθορίζεται στο πλαίσιό του, αλλά και ταυτόχρονα στην επανένωση της Κύπρου μέσα από τη λύση όπως την περιγράφει. Αν δεν φτάσουμε κάπου σύντομα, αν χαθεί το κεκτημένο των συνομιλιών, τότε θα σημάνει τέλος εποχής για το Κυπριακό».

Προς την ίδια κατεύθυνση προειδοποιεί με συνέπεια και το ΑΚΕΛ διά του γ.γ. του Άντρου Κυπριανού εδώ και μήνες. Πριν από μερικές μέρες, μετά την έξοδό του από τη σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου, ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου ήταν επίσης σαφής: «Δεν υπάρχει plan B στο Κυπριακό. Υπάρχει plan A, κι αυτό σημαίνει λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας».

Γιατί;

Χρονικά ομιλούντες, οι δηλώσεις αυτές έρχονται να επισημάνουν -για όσους μπορούν να το αντιληφθούν- μια πολύ κρίσιμη χρονική συγκυρία, η οποία φαίνεται να τελειώνει εντός του 2018.

  • Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης βρέθηκε για μια βδομάδα στη Νέα Υόρκη δίνοντας κυριολεκτικά μάχη για την ανανέωση της θητείας της UNFICYP. Τα πράγματα αυτήν τη φορά, όπως όλοι διαπιστώσαμε, ήταν πολύ σοβαρά. Παράλληλα, στα γνωστά μουρμουρητά όλων των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας ότι οι ιστορικές ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ (Κύπρος, Παλαιστίνη, Λίβανος κ.ά.) έχουν αποτύχει, διότι μάλλον εξυπηρετούν στις περιοχές τους το υφιστάμενο status quo παρά την επίλυση των προβλημάτων, προστέθηκε και η τελεσίδικη απόφαση των ΗΠΑ να μειώσουν δραστικά και οριζόντια τη χρηματοδότηση όλων των ειρηνευτικών αποστολών στον κόσμο. Από αυτά τα δύο, ποια είναι η αιτία και ποια η αφορμή, θα το δούμε στη συνέχεια. Αποκορύφωμα αυτής της στάσης, που πλέον είναι αποδεκτή διεθνώς, είναι αυτό που μετέφερε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη η Τζέιν Χολ Λουτ: «Είναι αστείο να θεωρούν κάποιοι στην Κύπρο ότι το status quo μπορεί να συνεχιστεί», είπε, στέλνοντας το σαφές μήνυμα ότι υπάρχει πλέον χρονοδιάγραμμα για την επίλυση του Κυπριακού με βάση την υφιστάμενη διαδικασία. Για να μην υπάρξει μάλιστα και καμία παρεξήγηση, ακολούθησε μια ακόμα ερώτηση της κ. Λουτ στον Πρόεδρο Αναστασιάδη: «Η ε/κ πλευρά παραμένει πιστή στην υφιστάμενη διαδικασία αναζήτησης λύσης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ή σκέφτεστε κάτι άλλο;» Για να πάρει τη σαφή και κατηγορηματική απάντηση ότι παραμένουμε στην αναζήτηση λύσης ομοσπονδίας ξεκινώντας από το σημείο που μείναμε στο Κραν Μοντανά. Ας το πιστέψουμε.
  • Ο ΄Αντρος Κυπριανού και το ΑΚΕΛ, με συνέπεια τους τελευταίους μήνες, μετά το Κραν Μοντανά, υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να παραμείνουμε στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό. Εκτός πλαισίου του ΟΗΕ, στην πράξη οι Ε/Κ καλούνται να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να βρουν λύση μόνο με την Άγκυρα. Χωρίς να υπάρχουν στο τραπέζι στοιχειώδεις αρχές και κάποια, έστω παλιά, ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Εκτός πλαισίου του ΟΗΕ τελειώνουν με λίγα λόγια και οι όποιες δομημένες συνομιλίες έχουμε με τους Τ/Κ. Οι οποίοι σταδιακά απορροφώνται και ελέγχονται πλήρως από την Τουρκία. Ήδη ο Μουσταφά Ακιντζί χωρίς ενεργό πλαίσιο συνομιλιών είναι απομονωμένος και εκτός εικόνας, αναμένοντας απλώς να λήξει η θητεία του και να πάει σπίτι του. Εκτός κι αν στο επόμενο εξάμηνο προκύψει κάτι.
  • Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχω την εντύπωση ότι βάζει στην ανάλυσή του, στηρίζοντας το σχέδιο α', περισσότερη οικονομία. Η Κυπριακή Δημοκρατία υπό τον έλεγχο των Ε/Κ έχει αγγίξει τα όριά της. Κατά την άποψή μου, δεν έχει περαιτέρω δυνατότητες ανάπτυξης, με μοναδικό της μέλλον να είναι η αξιοσημείωτή της ικανότητα να πορεύεται από οικονομική σε οικονομική φούσκα. O υπουργός Οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης ίσως το έλεγε πιο διαλεκτικά. Η Κύπρος δεν είναι relevant, δεν έχει πολιτικό και οικονομικό leverage με τον τρόπο που πορεύεται χωρίς λύση του Κυπριακού. Η Κύπρος οικονομικά μπορεί «να πετάξει» αν μπορέσει να μετατραπεί σε ένα κομβικό οικονομικό κέντρο στην Ανατολική Μεσόγειο. Εκπροσωπώντας την ΕΕ και καλλιεργώντας σχέσεις με όλους τους γείτονές της. Χρειάζεται γι' αυτό και την τεράστια αγορά των 80 εκατ. της Τουρκίας και βεβαίως αυτό θα επιτευχθεί μόνο μέσω μιας λύσης. Σε διαφορετική περίπτωση, θα αναλώνεται και θα γίνεται παίγνιο τρίτων χωρών, μέσω κάποιων τριμερών διασκέψεων, εξυπηρετώντας δηλαδή συμφέροντα άλλων, που δίκην περιφερειακών πατρώνων της υπόσχονται δήθεν ασφάλεια, αλλά κάθε φορά που η Τουρκία προβαίνει σε νέα τετελεσμένα στην περιοχή μας παριστάνουν τον… Λούη. Είδαμε πραγματικά ποιοι στάθηκαν δίπλα μας όταν η Τουρκία παρεμπόδισε τη γεώτρηση της ιταλικής ΕΝΙ στο οικόπεδο 3 εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Πέρα από μια δήλωση της ΕΕ, την οποία επιχείρησε να υπονομεύσει η ίδια η Ιταλία, κανείς!

Γιατί μας πιέζουν;

Πιστεύω ακράδαντα ότι τόσο ο Ανδρέας Μαυρογιάννης, όσο και οι Άντρος Κυπριανού και Αβέρωφ Νεοφύτου, αλλά και πολλοί άλλοι σοβαροί άνθρωποι στην Κύπρο, τόσο Ε/Κ όσο και Τ/Κ, καταλαβαίνουν τι πραγματικά συμβαίνει σε σχέση με το Κυπριακό τους τελευταίους μήνες, ιδιαίτερα μετά την αποτυχία του Κραν Μοντανά. Δύο παραδείγματα είναι νομίζω ικανοποιητικά για να περιγράψουν την κατάσταση:

  • Η ε/κ πλευρά κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων για την ανανέωση της θητείας της UNFICYP, με δόση μπλόφας ούτως ώστε να ξεκαθαρίσει το τοπίο, πρότεινε -αν το πρόβλημα της παραμονής της UNFICYP είναι μόνο οικονομικό- να καταβάλλει το σύνολο του κόστους παραμονής της στην Κύπρο. Δηλαδή γύρω στα 56 εκατ. δολάρια τον χρόνο. Η απάντηση ήταν αρνητική. Το θέμα, μας λέχθηκε, δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι πρωτίστως πολιτικό. Με λίγα λόγια, και εφόσον η Τουρκία έχει σαφή υπεροπλία στην Κύπρο, η αποχώρηση της UNFICYP φέρνει σε δύσκολη θέση την Κυπριακή Δημοκρατία. Πρόκειται καθαρά για άσκηση πίεσης στην ε/κ πλευρά, διότι προφανώς τα Ηνωμένα Έθνη (ορθά ή λανθασμένα) θεωρούν ότι οι Ελληνοκύπριοι έχουν βολευτεί από το status quo και δεν ανησυχούν, οπότε δεν επείγονται για λύση. Αν τελικά η UNFICYP αποχωρήσει τον Γενάρη, στην καλύτερη περίπτωση σημαίνει ότι πλέον η Εθνική Φρουρά θα πρέπει να βρίσκεται σε καθημερινή επαφή με τον διοικητή των στρατευμάτων κατοχής για αποτροπή επεισοδίων στη νεκρή ζώνη και κυρίως θα πρέπει να στελεχώσει συστηματικά τα φυλάκια σε όλο το μήκος της πράσινης γραμμής, που ξεπερνά τα 180 χιλιόμετρα. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με την αύξηση της στρατιωτικής θητείας μεταξύ των Ε/Κ τουλάχιστον στους 24 μήνες ή με την πρόσληψη άλλων 10.000 μόνιμων ΣΥΟΠ. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίξουν ότι για να μην δείξουμε φοβισμένοι, αυτό το πλάνο θα έπρεπε να αρχίσει να υλοποιείται από αύριο. Ακόμα βέβαια κι αν η σκέψη αυτή υλοποιηθεί, δεν απαντά σε ένα κρίσιμο ερώτημα: Πώς θα αντιδράσουμε αν τα στρατεύματα κατοχής επιχειρήσουν να καταλάβουν κάποιες περιοχές ή και ολόκληρη τη νεκρή ζώνη;
  • Τους τελευταίους μήνες η Κύπρος δέχτηκε πολλαπλές παραινέσεις, έως και σοβαρές πιέσεις, για ξεκαθάρισμα του οικονομικού της μοντέλου και εν γένει του γεωπολιτικού της προσανατολισμού. Η ΕΚΤ και η Κομισιόν, με κινήσεις που δεν θα μπορούσαν να παραμείνουν χωρίς αντίδραση, εξώθησαν στην εκκαθάριση του Συνεργατισμού και στην αγορά του από την Ελληνική, τερματίζοντας τον έλεγχο της τράπεζας αυτής από τη λευκορωσική Wargaming. Μετά από δύο επισκέψεις του Αμερικανού υφυπουργού Οικονομικών στην Κύπρο (η μία κρατήθηκε μυστική), αποκεφαλίστηκε ο βασικός Ρώσος μέτοχος της Τράπεζας Κύπρου και πάγωσαν τα περιουσιακά του στοιχεία. Την ίδια περίοδο, με οδηγία της Κεντρικής Τράπεζας έκλεισαν όλοι οι τραπεζικοί λογαριασμοί των εταιρειών-κελυφών (shell company) και κατονομάστηκε, αν δεν τέθηκαν υπό παρακολούθηση, μια σειρά από δικηγορικά γραφεία τα οποία εξυπηρετούν ύποπτες συναλλαγές στο εξωτερικό. Επιπλέον, σοβαρές πιέσεις τους τελευταίους μήνες δέχεται και η τράπεζα RCB. Έγκυροι οικονομικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι Αμερικανοί δείχνουν να κινούνται περισσότερο ως ταύροι εν υαλοπωλείω τον τελευταίο καιρό, έχοντας και οι ίδιοι εσωτερικά προβλήματα (χρηματοδότηση εκστρατείας Τραμπ από Ρώσους, υπόθεση Μάναφορτ, Μπράουντερ κ.λπ.), οπότε αν αυτές οι κινήσεις δεν αποτελούν συντεταγμένη πολιτική όπως αυτή καθορίστηκε επί Ομπάμα, με αιχμή του δόρατος τον αντιπρόεδρο Μπάιντεν για αναδιάταξη των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο, τότε δεν αποκλείονται και ατυχήματα, υποδεικνύοντας το κλείσιμο της τρίτης μεγαλύτερης τράπεζας της Λετονίας ABLV. Η τράπεζα αυτή αντιμετώπισε οξύ πρόβλημα ρευστότητας μετά την απόφαση της FINCEN των ΗΠΑ να την ονομάσει ως εμπλεκόμενη σε συναλλαγές ξεπλύματος χρήματος, ενώ δέκα μέρες νωρίτερα συνελήφθη και τέθηκε υπό κράτηση ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Λετονίας Ίλμαρς Ρίμσεβικς. Η απόφαση των αμερικανικών αρχών θυμίζει ανάλογη απόφαση που έλαβαν το 2014 κατά της FBME στην Κύπρο.

Παιχνίδι ελεφάντων

Κάποιοι με βάση τα πιο πάνω θα μπορούσαν να κάνουν λόγο για ωμό εκβιασμό της Δύσης στη μικρή και αδύναμη Κύπρο, ξεσπώντας στις γνωστές αντιευρωπαϊκές και κυρίως αντιαμερικανικές ιαχές. Στην πραγματικότητα, η Κύπρος προς το παρόν βρίσκεται σε έναν πολύ χαμηλό κύκλο γεωπολιτικού ενδιαφέροντος, οπότε και πιέσεων. Αν παίζεται αυτήν τη στιγμή ένα μεγάλο παιχνίδι, αυτό αφορά πολύ μεγαλύτερους παίκτες, όπως π.χ. η Τουρκία. Το στοίχημα για τη χώρα αυτή είναι κατά πόσον θα παραμείνει στο πλαίσιο της δυτικής συμμαχίας ή θα κινηθεί ανεξάρτητα παίζοντας με τους Ρώσους ένα κοινό ευρασιατικό παιχνίδι με την Κίνα. Πρέπει επίσης να απαντηθεί και ένα άλλο ερώτημα: Αν τελικά «ο κύριος εχθρός» της Δύσης, σύμφωνα με τις πρώτες εξαγγελίες του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία, είναι η Κίνα, τότε ποια είναι η θέση της Ρωσίας; Θα κινηθεί ευρωπαϊκά, όπως θα ήθελαν οι Γερμανοί, ή ανατολικά; Το σίγουρο και αυτό που μας αφορά είναι ότι η Ρωσία ανέκτησε ή της δόθηκε ρόλος στη Μεσόγειο στο Συριακό. Η κάθοδος των Ρως όμως στη Μεσόγειο σημαίνει ότι θα οδηγήσει σε διάλυση τη νοτιανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, παίρνοντας μαζί τους την Τουρκία, κατασκευάζοντάς της πυρηνικό σταθμό ή πωλώντας της όπλα υψηλής τεχνολογίας, όπως οι πύραυλοι S-400; Ίσως οι συνομιλίες Πομπέο -Τσαβούσογλου των τελευταίων ημερών δώσουν κάποιες απαντήσεις. Από την άλλη, αν κάποιοι θεωρούν ότι η Κύπρος δέχεται πιέσεις, τι θα μπορούσε να πει για τις πιέσεις που δέχεται η Τουρκία στο κλαμπ των ελεφάντων; Οι συνεχείς υποβαθμίσεις της οικονομίας της έχουν καταρρακώσει την πιστοληπτική της ικανότητα, με τα ομόλογά της να κινούνται στο επίπεδο των σκουπιδιών. Οι ΗΠΑ την πιέζουν αφόρητα βάζοντας στο μπλακ λιστ ακόμα και υπουργούς της κυβέρνησης Ερντογάν, εκδίδοντας ταξιδιωτική οδηγία εναντίον της, παγώνοντας τα εξοπλιστικά της προγράμματα, αν δε σε συνεργασία με την ΕΕ, η οποία επίσης της ασκεί αφόρητες πιέσεις, επιβληθούν οικονομικά μέτρα στο εμπόριό της με τη Δύση (γύρω στο 45% μόνο με την ΕΕ), τότε η Τουρκία θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Με λίγα λόγια, η Τουρκία, όπως και η Κύπρος (και πρόσφατα και η Ελλάδα διά των απελάσεων Ρώσων), πιέζεται σοβαρά. Το ζητούμενο για κάποιες χώρες είναι να ξεκαθαρίσουν τη γεωπολιτική τους κατεύθυνση, συμβάλλοντας στις νέες ισορροπίες που επιχειρεί να στήσει η ηγεσία έστω… της νέας ζούγκλας που καθορίζει τα δεδομένα στον πλανήτη.

Αν υπάρχει σχέδιο

Αν είχαμε μια συνέχεια στη διακυβέρνηση Ομπάμα, θα μπορούσε κανείς να είναι αισιόδοξος ότι από αμερικανικής πλευράς υπάρχει για την ευρύτερη περιοχή ένας περισσότερο συντεταγμένος σχεδιασμός. Στο πλαίσιο δε αυτού του σχεδιασμού, η Κύπρος θα μπορούσε να βρει τον μικρό της ρόλο διασφαλίζοντας την ευημερία και την ασφάλεια των κατοίκων της. Η διακυβέρνηση Τραμπ δείχνει από τη μια πρωτόγνωρη αποφασιστικότητα, αλλά την ίδια στιγμή η πολιτική της διέπεται από σπασμωδικότητα. Ταυτόχρονα, η ΕΕ φαίνεται κουρασμένη, αναζητώντας νέο προσανατολισμό μετά το Brexit και την έξαρση του μεταναστευτικού. Στο βάθος του κήπου και το Κυπριακό.

Ούτως ή άλλως βέβαια, ακόμα και με οδηγό μόνο το πλαίσιο του ΟΗΕ, οφείλουμε να κινηθούμε στην Κύπρο με γνώμονα το ένστικτο της συνολικής επιβίωσης. Οφείλουμε να διαβάσουμε το γεωπολιτικό μας περιβάλλον και να δράσουμε με σύνεση. Κατανοώντας ότι:

  • Το status quo στην Κύπρο δεν είναι σταθερό, ούτε βιώσιμο. Επιβλήθηκε, ελέγχεται και μπορεί να ανατραπεί άρδην από την Τουρκία, η οποία το καθόρισε από το 1974. Η παρουσία της UNFICYP, η οποία μας έδινε όλα αυτά τα χρόνια την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, μπορεί σε μερικούς μήνες να μην υπάρχει ή έστω η παρουσία της να υποβαθμιστεί. Μόνοι μας ως Ε/Κ δεν μπορούμε να εξισορροπήσουμε την παρουσία δεκάδων χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών στην Κύπρο. Στρατιωτικά ούτε η Ελλάδα, ούτε η Ευρώπη μπορούν να μας συμπαρασταθούν. Με λίγα λόγια, μόνο πολιτικά χαρτιά διαθέτουμε, τα οποία επιτέλους πρέπει να αξιοποιήσουμε.
  • Η Τουρκία αποτελεί φόβητρο για μας, αλλά η γεωγραφία δεν αλλάζει. Είναι και θα παραμείνει -υπό οποιεσδήποτε συνθήκες- μια τεράστια δύναμη στην περιοχή για τα δικά μας μεγέθη, οπότε θα πρέπει να δούμε πώς μπορούμε να συνεργαστούμε με αυτήν τη χώρα, ανεξαρτήτως ποιότητας διακυβέρνησης, κουλτούρας και δημοκρατικών θεσμών. Θεωρώ ότι η Τουρκία ουδέποτε θα απεμπολήσει τον γεωπολιτικό ρόλο που η ίδια θέλει στην Ανατολική Μεσόγειο. Θέλει να έχει ρόλο και λόγο, όπως έχει η Βρετανία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος. Το στοίχημα για όλους τους Κυπρίους, Ε/Κ και Τ/Κ, είναι η σχέση μας από γεωστρατηγική να μετατραπεί σε γεωπολιτική. Δηλαδή, να αναπτύξουμε σχέσεις οικονομικές, εμπορικές και εν τέλει συμμαχικές και φιλικές.
  • Εκ των πιο πάνω, γίνεται κατανοητό ότι χρειαζόμαστε κατεπειγόντως λύση του Κυπριακού. Για να αποφύγουμε τους επόμενους μήνες να τρέχουμε να ξοδεύουμε τον μισό μας προϋπολογισμό (του βρόντου βέβαια) σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Για να μπορέσουμε να εξορύξουμε το φυσικό μας αέριο. Για να μπορέσουμε από ένα ακόμα πρόβλημα της περιοχής να μετατραπούμε σε συνδετικό κρίκο της Ανατολικής Μεσογείου για όλα τα κράτη. Και ας ξεκαθαρίσουμε και κάτι. Δεν νοείται διά της λύσης του Κυπριακού η Τουρκία να αποκοπεί από τη δυνατότητα αγοράς φυσικού αερίου στην περιοχή μας. Ας ρωτήσουν κάποιοι και την EXXON γι' αυτό. Δεν γίνεται κάποιος να θέλει να πωλήσει στην Αίγυπτο φθηνά -που είναι και αυτάρκης- και να αποκλείσει την Τουρκία, η οποία αγοράζει από τη Ρωσία πανάκριβα. Ας δούμε εδώ και λίγο τα πραγματικά εμπλεκόμενά μας συμφέροντα.
  • Βεβαίως και η Τουρκία σε αυτό το πλαίσιο οφείλει να ανταποκριθεί. Δεν είναι δυνατόν με τόσες διασφαλίσεις που παίρνουν οι Τ/Κ να ζητά μακρά χρονοδιαγράμματα για εγγυήσεις και στρατεύματα. Οι Τ/Κ από την πρώτη μέρα της λύσης αποκτούν νόμιμο κρατίδιο, συμμετέχουν στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση με πολιτική ισότητα, γίνονται μέλος της ΕΕ. Οι Ε/Κ ζητούν -και έχουν δίκιο να το ζητούν- μόνιμη κατάργηση της συνθήκης εγγυήσεων κατά τρόπο ξεκάθαρο. Το ζήτημα δεν είναι κατά πόσον και πόσο θα μείνουν στην Κύπρο 1.000 Έλληνες και Τούρκοι στρατιώτες. Το πρόβλημα για τους Ε/Κ είναι η Τουρκία να απεμπολήσει οριστικά το νομικό έρεισμα που απέκτησε το 1960 για επέμβαση στην Κύπρο. Κι αυτό το λέω όχι γιατί θεωρώ ότι η Τουρκία δεν τηρεί τις συνθήκες. Απεναντίας. Οι Ε/Κ και η Ελλάδα παραβίασαν πρώτοι τις συνθήκες. Το λέω γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε περίπτωση μιας νέας δικοινοτικής κρίσης να παρέμβουν τρίτες χώρες. Πρέπει -αν θέλουμε να ωριμάσουμε ως λαός- να έχουμε τους μηχανισμούς να λύνουμε μόνοι μας τις διαφορές μας. Ας μην το ξεχνάμε. Είμαστε μέλος της ΕΕ και οι λύσεις βρίσκονται πλέον εκεί. Και αν γι' αυτό χρειάζεται να μπούμε και στο ΝΑΤΟ, ας μπούμε και στο ΝΑΤΟ.

Περί δύο κρατών

Κλείνοντας αυτό το κείμενο, θα ήθελα να καταθέσω τη διαφωνία μου με όσους θεωρούν ότι δεν υπάρχει στο τραπέζι και το σχέδιο β' περί δύο κρατών. Με τον τρόπο που πολιτεύεται η ε/κ πολιτική ηγεσία και σκέφτεται ο μέσος Κύπριος τα πράγματα εκεί οδηγούν. Από την άλλη, ορθά κάποιος επεσήμανε ότι ο πολιτικός που θα υπογράψει λύση δύο κρατών στην Κύπρο, θα βάλει δηλαδή την υπογραφή στο χαρτί και θα παραδώσει το 30% της Κύπρου στην Τουρκία, δεν έχει ακόμα γεννηθεί. Οπότε η δική μου πρόβλεψη είναι διαφορετική. Ταξιδεύουμε με βάρκα την ελπίδα. Βλέποντας και κάνοντας. Ταξιδεύουμε παθητικά και με μαθηματική ακρίβεια προς τα δύο κράτη με βάση τους όρους που έχει θέσει η Τουρκία από το 1974. Είμαστε προετοιμασμένοι απλώς να δίνουμε μάχες που ξέρουμε εκ των προτέρων ότι θα χαθούν. Ενδεδυμένοι τον χιτώνα του πατριωτισμού με τα πολλά πρόσωπα. Εθνικισμός, φόβος, αφέλεια, ανευθυνότητα και κυρίως φθηνά συμφέροντα.


Επιστροφή
στην αρχή