Κυπριακή παιδεία… 5/20! (Πόνημα ενός καταϊδρωμένου καθηγητή)

ΑΠΟΨΗ /CHECΚ POINT

Δυστυχώς φαίνεται να μην το καταλαβαίνουν πολλοί. Όλη αυτή η φασαρία στον εκπαιδευτικό κόσμο της Κύπρου δεν θα κοπάσει εύκολα.

Δυστυχώς φαίνεται να μην το καταλαβαίνουν πολλοί. Όλη αυτή η φασαρία στον εκπαιδευτικό κόσμο της Κύπρου δεν θα κοπάσει εύκολα. Και όταν η φωτιά σιγοκαίει, ακόμα και να νομίζεις πως έσβησε, κάποια στιγμή θα ξανανάψει.

Οι δάσκαλοι νιώθουν μόνοι. Οι καθηγητές ακόμα πιο μόνοι. Για την κατάσταση βεβαίως φταίνε και οι ίδιοι. Ενώ έπρεπε να λένε την αλήθεια εδώ και πολύ καιρό, αυτοί απλώς σιωπούσαν. Το ίδιο και οι φοβισμένοι διευθυντές. Ειδικά η κατηγορία αυτών που θέλουν να πηγαίνουν με το γράμμα του νόμου και, στο τέλος, κάνουν τα σχολεία βίδες απρόσωπα.

Πολύ λίγοι είναι οι καθηγητές που μιλούν, που έχουν άποψη μέσα στο σχολείο και βάζουν πρώτα τον άνθρωπο και μετά το γράμμα του νόμου. Το ίδιο ισχύει και για τους διευθυντές. Ελάχιστοι αυτενεργούν. Το Υπουργείο Παιδείας κατάφερε να μαντρίσει τη σκέψη όλων. Μαθητών και καθηγητών. Και πάντα ρωτάνε όλοι γιατί οι μαθητές αποτυγχάνουν. Είναι λλίος ο νους τους; Όχι βέβαια. Απλώς βαρέθηκαν το σύστημα. Το απηρχαιωμένο εκπαιδευτικό σύστημα απλώς ακολουθεί τους νέους του τόπου. Αυτοί τρέχουν με 100, το σχολείο με 50. Γι' αυτό θέλουν να το βρομίζουν με αισχρόλογα, γι' αυτό δεν διαβάζουν, γι' αυτό δέρνουνται. Και όσο παραμένει τέτοιο, τόσο η απόσταση θα μεγαλώνει. Πού είναι οι νέες ιδέες; Πού είναι η νέα ύλη;

Πού είναι τα ωραία μεγάλα διαλείμματα στο δημοτικό για το τόσο παιδαγωγικά σημαντικό παιχνίδι; Γιατί δεν προλαβαίνουν τα παιδάκια να φάνε ούτε το σάντουιτς της μάμμας τους; Για τουαλέτα ούτε συζήτηση. Χρόνια πολλά τώρα όλοι σιωπούσαν. Οι λίγοι καθηγητές και δάσκαλοι που τα έλεγαν στο τέλος τους έβλεπες χωσμένους μες στα δεντρούθκια της αυλής. Πάντα οι ίδιοι 2-3 να λένε τον πόνο τους ο ένας του άλλου, ώσπου να τους καλέσει η διευθύντρια στο γραφείο της για να τους κάνει παρατήρηση γιατί έβγαλαν τους μαθητές τους έξω στην αυλή για να κάνουν υπαίθριο μάθημα και να τους επισημάνει πως αυτό απαγορεύεται και βάλ' του ρίγανη. Δεν παίζει κανένα ρόλο αν οι μαθητές σου σε αγαπούν γι' αυτό που είσαι, γι' αυτά που τους δίνεις. Σημασία έχει μόνο να καλύπτεις τη μουχλιασμένη ύλη. Σημασία έχει μόνο να παπαγαλίζουν το ποιηματάκι του Σολωμού και να ξέρουν για την έξοδο του Μεσολογγίου. Τη μόνη όμως έξοδο που αληθινά ποθούν οι μαθητές μας είναι την έξοδο απ' τις τάξεις για καμιά κενή.

Η φάση με τον γενικό ελεγκτή και τον «εξορθολογισμό» και καλά των σχολείων κι αυτή εντελώς λάθος είναι. Γιατί έγινε μέσα σε μια γυάλα με νούμερα και όχι στην ανοιχτή κοινωνία του σχολείου, με τους πόθους και την αλμύρα των παιδικών δακρύων. Είναι σαν να χωρίζεις με τη γυναίκα σου, να είσαι λιώμα, να πηγαίνεις σε ψυχολόγο γιατί σε έπεισαν πως θα σε βοηθήσει και αυτός να σου λέει θεωρίες που έμαθε στο πανεπιστήμιο ενώ σκεφτόταν το φραπέ στην παραλία. Γι' αυτό η Ελεγκτική Υπηρεσία του τόπου το μόνο που κατάφερε τελικά είναι να χωρίσει τον τόπο από την παιδεία του. Γιατί αυτό συμβαίνει όταν τα βάζεις με τους απλούς κωπηλάτες. Η ήδη ακυβέρνητη γαλέρα θα χαθεί εντελώς στον ωκεανό του χάους. Οι στιγμές που κατά καιρούς το πλήρωμα-καθηγητές δείχνει ήρεμο είναι όταν η αποχαύνωση γίνεται η δεύτερή του φύση. Τη συνταγή της αποχαύνωσης την έχουν… οι κάθε λογής «πιο πάνω».

Η ειλικρίνεια χάθηκε, η αλήθεια έσβησε και ο μικρός Αντώνης απλώς αγωνιά πότε θα τελειώσει τις πέντε σελίδες ασκήσεις μαθηματικών για να βγει έξω να παίξει.


Επιστροφή
στην αρχή