Κι όμως, ο Τραμπ μπορεί να μας βγει και σε καλό

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Ναι. Τρομακτικό το τι κάνει αυτός ο ηλίθιος. Όμως οι ΗΠΑ δεν είναι Ζιμπάμπουε. Έχουν θεσμούς και αντιστάσεις. Για εμάς, υπάρχουν πολύ χειρότερα...

Ο Τραμπ; Είναι τρομακτικό ναι, το πώς ένας ηλίθιος ο οποίος μεταξύ πολλών άλλων παραδέχθηκε κιόλας ότι ξεγέλασε τις φορολογικές αρχές της χώρας του κατάφερε να εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ αφότου είπε ό,τι πιο ρατσιστικό και απαράδεκτο μπορούσε να πει.

Και να εκλεγεί μάλιστα, χάρη σε ένα αδιανόητο -εν έτει 2017- σύστημα εκλεκτόρων το οποίο φτιάχτηκε, για να εξυπηρετήσει κυρίως αδυναμίες πρακτικής μετάβασης στις ΗΠΑ του 1872. Ένα σύστημα το οποίο του επέτρεψε να εκλεγεί παρότι έλαβε… 2,8 εκατομμύρια ψήφους λιγότερες από την ανθυποψήφιά του!

Και όμως εξελέγη. Και όταν εξελέγη και η CIA κατέληξε ότι αυτό έγινε δυνατό, σε μεγάλο βαθμό, με τη βοήθεια της ευρισκόμενης σε σύγκρουση με το ΝΑΤΟ Ρωσίας και των κατασκόπων της, ο Τραμπ το αρνήθηκε, λέγοντας ψέματα. Για να το παραδεχτεί μετά.

Σωστά τρομάζει ο πλανήτης με τον Τραμπ. Όμως οι ΗΠΑ είναι μια πολύ σύνθετη χώρα με μια δημοκρατική παράδοση τόσο ισχυρή όσο και το αντίθετο άκρο του κόσμου της, τα 63 εκείνα εκατομμύρια των Αμερικανών που ψήφισαν τον Τραμπ για «Να κάνει την Αμερική σπουδαία ξανά».

Πότε; Στο τέλος μιας οκταετίας η οποία οδήγησε την οικονομία της χώρας σε ζηλευτά επίπεδα ανάπτυξης και την έκανε πολύ πιο δίκαιη και δημοκρατική ίσως από οποιαδήποτε άλλη που προηγήθηκε.

Άφησε και φοβερές ανισότητες που δεν ανέτρεψε, σωστό και αυτό. Αλλά μιλάμε για τη γενική εικόνα. Έτσι κρίνεται η πορεία ενός Προέδρου, ειδικά ενός τόσο σεβαστού σ’ ολόκληρο τον πλανήτη Προέδρου όπως ο Μπαράκ Ομπάμα.

Σωστά λοιπόν μας τρομάζει ο Τραμπ. Αλλά οι ΗΠΑ, δεν είναι μια χώρα η οποία μπορεί να καταστραφεί έτσι απλά στα χέρια ενός παλαβού ο οποίος φρόντισε να ανοίξει δεκάδες μέτωπα από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε και ο οποίος έπληξε τη εικόνα της ως δημοκρατικού κράτους διεθνώς, προκαλώντας αντιδράσεις και στο ίδιο του το κόμμα.

Κανείς δεν λέει ότι δεν μπορεί να συμβεί αυτό κάποτε, αλλά ακόμα και υπό τον Τραμπ οι ΗΠΑ παραμένουν ΗΠΑ. Δεν είναι η Ζιμπάμπουε του Μουγκάμπε, ούτε ο όποιος Πρόεδρος μπορεί να αλλάζει τα πράγματα κατά το δοκούν, όπως κατάφερε να κάνει ο Ερντογάν στην Τουρκία. Οι θεσμοί λειτουργούν και αντιδρούν.

Και αυτό γίνεται ήδη. Για αυτό βγαίνουν αποφάσεις δικαστηρίων που μπλοκάρουν τις κινήσεις Τραμπ. Για αυτό κινούνται εισαγγελείς, για αυτό αντιδρά ο πολιτικός κόσμος, για αυτό βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους.

Δεν είναι απλά τα πράγματα όσο και αν κάποιοι από στείρο αντιαμερικανισμό το παρουσιάζουν έτσι. Ούτε εγώ τους γουστάρω ιδιαίτερα, το ομολογώ. Είμαι φαν του Καναδά. Αλλά δεν πάει βάσει προτιμήσεων, τι να κάνουμε;

Συνεπώς, όσο και αν ο Τραμπ έδωσε τεράστια ώθηση -και φυσικό ήταν- στο κίνημα των ελλειμματικών παγκοσμίως, είτε μιλάμε για ακροδεξιούς, είτε απλώς για διαπλεκόμενους με μαφιόζους και ολιγάρχες πολιτικούς με απωθημένα ενάντια στη δημοκρατία και τις ελευθερίες, νομίζω πως όσοι σπεύδουν να θρηνήσουν τον χαμό της δημοκρατίας στις ΗΠΑ προτρέχουν και μάλιστα άσκοπα.

Και προσπερνούν όλες τις δομές και τις ασφαλιστικές δικλείδες που έχει ένα τέτοιο κράτος για την περίπτωση να εκλέξει έναν Πρόεδρο ακόμα πιο παρανοϊκό από τον Νίξον και ακόμα πιο ηλίθιο από τον Τζορτζ Μπους το νεότερο ο οποίος σημειώστε τάχθηκε -ακόμα και αυτός ενάντια στον Τραμπ, προεκλογικά!

Όπως επίσης, δεν εκτιμούν και είναι τεράστιο σφάλμα το πώς ο κίνδυνος επικράτησης του Τραμπ ενεργοποιεί αντανακλαστικά τα οποία νομίζαμε ότι είχαν πεθάνει στις κοινωνίες, όχι μόνο των ΗΠΑ αλλά και του υπόλοιπου δυτικού κόσμου.

Ο κίνδυνος είναι εκεί, ναι αλλά καθόλου απλό δεν είναι. Και πολλοί ήδη προβλέπουν πως με τη φόρα που πήρε ο Τραμπ σύντομα θα φέρει τον εαυτό του αντιμέτωπο με τη διαδικασία της καθαίρεσης λόγω ανικανότητας. Διότι αυτό είναι ολοφάνερο.

Και το μόνο βέβαιο είναι πως η περίπτωση ενός Τραμπ ο οποίος θα προκαλέσει κάποια ζημιά στη χώρα, θα γελοιοποιηθεί ακόμα περισσότερο διεθνώς και θα γελοιοποιήσει τις ΗΠΑ ανάλογα και εν τέλει θα καθαιρεθεί, θα είναι εξαιρετικά επιζήμια για την πορεία του είδους αυτού, στις ΗΠΑ και αλλού…

Εκείνο το αλλού είναι που θα πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο. Γιατί υπάρχουν δικτάτορες -κιόλας- πολύ πιο σκοτεινοί από τον Τραμπ, σε χώρες οι οποίες δεν έχουν ούτε το ένα χιλιοστό της δημοκρατικής παιδείας των ΗΠΑ ή δημοκρατική παιδεία γενικώς.

Όπως ο άνθρωπος που βοήθησε τον Τραμπ να αναδειχθεί Πρόεδρος, ο ίδιος που έδωσε λεφτά χαμηλότοκα στη Μαρίν Λε Πεν και τον Βίκτορ Ορμπάν. Και πολλούς άλλους.

Ο Πούτιν. Αυτόν που είχε ως πρότυπο και ο Ταγίπ Ερντογάν στον τρόπο με τον οποίο έπνιξε σταδιακά τη δημοκρατία στην Τουρκία. Αυτόν που έχουν δυστυχώς και πολλοί εδώ ως πρότυπο.

Προχθές, η ρωσική Δούμα πέρασε ακόμα έναν αδιανόητο νόμο με τον οποίο αποποινικοποιείται η ενδοοικογενειακή βία εάν, λέει, δεν υπάρξει σοβαρός τραυματισμός! Ο νόμος πέρασε υπό την πίεση ακροδεξιών και κληρικών υπερμάχων των «παραδοσιακών αρχών».

Σε μια χώρα στην οποία μια γυναίκα πεθαίνει, με βάση επίσημα στοιχεία, κάθε 44 λεπτά συνεπεία ενδοοικογενειακής βίας. Δώδεκα χιλιάδες κάθε χρόνο. Ενώ 36.000 γυναίκες βιώνουν σωματική βία σε καθημερινή βάση στο σπίτι.

Οι ΗΠΑ έχουν μια σκοτεινή πλευρά ναι. Αλλά έχουν και αντιστάσεις. Η Γαλλία το ίδιο. Έχει την κληρονομιά του διαφωτισμού και μια δημοκρατική παράδοση όσο λίγες χώρες. Αλλά και ο Ορμπάν σκόνταψε στην αντίδραση του κόσμου, όταν επεχείρησε να περάσει τα δικά του. Δεν είναι τυχαίο ότι μιλάμε για την Ουγγαρία.

Το σκοτάδι είναι πιο έντονο εκεί όπου η δημοκρατία έδυσε προ πολλού. Αυτό πρέπει πρώτα να αντιμετωπίζουμε ειδικά σε χώρες όπως η δική μας οι οποίες είναι ευάλωτες σε… ορθόδοξα και άλλα μασκαρέματα τέτοιων δικτατόρων, πρώην ΚαΓκεΜπιτών ή άλλων.

Και όπως και να ‘χει, καμιά εποχή δεν ξεκίνησε και δεν τέλειωσε με ροδοπέταλα. Χρειάζεται και δουλειά και αγώνας εκεί όπου η δημοκρατία απειλείται, λιγότερο ή περισσότερο. Δουλειά από τον καθένα μας.

Να μιλούμε και να αντιδρούμε.

Ίσως όλα αυτά να είναι ένα... δώρο τελικά. Σε μια εποχή που έβλεπε τη δημοκρατία να βουλιάζει στον βάλτο της δικής της αδιαφορίας και απάθειας, αλλά και της δικής της βεβαιότητας ότι από εδώ και πέρα θα πήγαιναν όλα στον αυτόματο.

Δεν είναι έτσι. Δεν ήταν ποτέ και ποτέ δεν θα γίνει. Είναι η φύση του ανθρώπου. Δεν θα αλλάξει. Γίνεται μόνο καλύτερη, όταν ο άνθρωπος θέλει. Αλλά και πάει πίσω στο σκοτάδι όταν ο άνθρωπος αδιαφορεί. Ξανά και ξανά.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Κυπριακό πρόβλημα- Μια άλλη προσέγγιση (Του Πόλυ Πολυβίου)

Πολίτης News, 15:14 (τελευταία ενημέρωση 15:14)

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Το οξύμωρο του «λάθους»

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 13:48 (τελευταία ενημέρωση 13:48)

ΑΠΟΨΗ

Ωραία τα πολιτικά ανέκδοτα, όσο δεν εκλέγονται...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:30 (τελευταία ενημέρωση 10:30)

Επιστροφή
στην αρχή