Κι όμως, είχαμε όλοι άδικο για το ουροδοχείο

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Είναι στιγμές που ένας δημοσιογράφος οφείλει να κάνει την αυτοκριτική του και να απολογηθεί. Δεν είναι βολικό, όχι. Αλλά κακώς δεν είναι. Έτσι πρέπει!

Είναι στιγμές που ένας δημοσιογράφος οφείλει να κάνει την αυτοκριτική του και να απολογηθεί. Δεν είναι βολικό, όχι. Αλλά κακώς δεν είναι. Όταν σφάλλεις είναι απαραίτητο και υγιές το να μπορείς να απολογηθείς, παραμερίζοντας τον εγωισμό σου. Αυτό θα κάνω σήμερα.

Δεν ξέρω πόσοι και πόσες διαβάσατε το χθεσινό μου άρθρο το οποίο αναφερόταν και στο θέμα του Body Jane (σ.σ. στη φωτογραφία), ενός ουροδοχείου σε σχήμα, όπως βλέπετε, σκυμμένης στα τέσσερα, γυμνής και ακέφαλης γυναίκας -με ιδιαίτερη έμφαση να έχει δοθεί στα οπίσθια και τα στήθη της- το οποίο χρηματοδοτήθηκε με λεφτά της ΕΕ από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Χθες, οι δημιουργοί του Body Jane μίλησαν και, μέσα από τα όσα είπαν, αισθάνθηκα πολύ άβολα που η άγνοιά μου με είχε οδηγήσει στο να επικρίνω τη συγκεκριμένη δημιουργία και βεβαίως τις 50.000 ευρώ της χορηγίας που έλαβε.

Ποσό το οποίο ομολογώ ότι, τώρα, μου φαίνεται αστείο δεδομένων των εξηγήσεων που έχουν δοθεί από τους δύο διευθυντές της, τη δημοτική σύμβουλο του ΔΗΣΥ και πρώην αντιδήμαρχο Λευκωσίας Ελένη Λουκαΐδου και τον γιο της Δώρο Λουκαΐδη.

Ο τελευταίος εξήγησε, μιλώντας στο «Φιλελεύθερο», ότι εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο «μετά από χειρουργική επέμβαση στο γόνατο λόγω ατυχήματος από σκι στο Zermatt της Ελβετίας», όταν οι γιατροί του είπαν να μείνει κλινήρης για μία εβδομάδα. Του έδωσαν ένα ουροδοχείο και τότε, εξήγησε, σκέφτηκε «ότι θα ήταν καλά αυτοί που χρησιμοποιούν το ουροδοχείο να βλέπουν κάτι ωραίο».

Διότι το τι βλέπεις στο χέρι σου, αν το βλέπεις, δεν μετρά. Αυτό είναι γεγονός.

Η δημοτική σύμβουλος του ΔΗΣΥ, διευθύντρια επίσης της εταιρείας και μητέρα του άτυχου σκιέρ συμπατριώτη μας, ο οποίος όμως βρήκε το κουράγιο να παραγάγει κάτι -με την καλή έννοια- στο κρεβάτι του πόνου, δήλωσε από την πλευρά της κατάπληκτη για τις διαστάσεις που έλαβε το θέμα.

Πρόσθεσε ότι η ίδια θα μιλήσει στο τέλος και έδωσε την εικαστική διάσταση του πράγματος. Αντιγράφω από το ρεπορτάζ του συναδέλφου του «Φ» Άγγελου Νικολάου: «… Σημειώνοντας ότι κάποιοι μπορεί να βλέπουν ένα αντικείμενο ως τέχνη και άλλοι ως διαστροφή».

Κυρίως αυτό το σημείο είναι που με έκανε να αισθανθώ την ανάγκη να απολογηθώ σήμερα. Οφείλω, ναι, να είμαι ειλικρινής και να το πω: Τόσο δύσκολο είναι να δει κανείς τέχνη σε ένα πλαστικό δοχείο για κατούρημα το οποίο έχει το σχήμα τουρλωμένης γυναίκας, με πισινό και στήθη να προεξέχουν και μια τρύπα αντί κεφαλής για να μπαίνει εκεί το πουλί;

Και να ήταν μόνο αυτό; Η εικαστική διάσταση του Body Jane είναι η μία μόνο πτυχή που μου διέφυγε. Ο υιός της κυρίας Λουκαΐδου και δημιουργός του έργου τέχνης, θα τολμήσω πια να πω, συμπλήρωσε, κατά το ρεπορτάζ του «Φιλελεύθερου» πάντα, ότι «το νεωτεριστικό βάζο έχει πολλαπλές χρήσεις και εκτός από ουροδοχείο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως φιάλη για κρασί».

Πριν ή μετά, δεν διευκρίνισε, αλλά ας μην κολλάμε στις λεπτομέρειες όταν ομιλούμε για τέχνη.

Είδατε πού μπορεί να μας οδηγήσει καμιά φορά η άγνοια των δεδομένων; Ειδικά για μας το λέω, συνάδελφοι, αν και ισχύει για όλους. Το Body Jane χάραξε νέους δρόμους όχι μόνο στην τέχνη αλλά και στον τομέα του design καινοτόμων οικιακών σκευών, στην κυριολεξία πολλαπλών χρήσεων.

Στο πλαίσιο της προσπάθειάς μου να επανορθώσω, θα εισηγηθώ οι δημιουργοί να συνεχίσουν με ένα νέο προϊόν: ένα δοχείο νυκτός (σ.σ. καθίκι) το οποίο θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πιατέλα, λόγω σχήματος.

Δεν θα προσφέρεται για σούπα, λόγω του σχετικά χαμηλού στομίου μπροστά, όμως κάλλιστα, εκτός από την πιο… χοντρή (και συγχωρέστε με για τη περιγραφή) ανάγκη των ασθενών, θα χρησιμοποιείται για πάρτι και φάμιλι / φρέντλι γκάδερινγκς.

Για πατάτες, μακαρόνια του φούρνου, πούλλες, ραφκιόλες κ.λπ.

Υπόσχομαι μάλιστα να αγοράσω ένα και να καλέσω τους εμπνευστές του Body Jane για να τους κάνω το τραπέζι. Ό,τι μαγειρέψω δικό τους. Και αν τα φάνε όλα, θα αρθρογραφώ για να τους δοθούν όχι μόνο 50.000, αλλά 500.000 ευρώ για να συνεχίσουν να δημιουργούν.

Μάλιστα, αν και είναι ανταγωνιστικό το συγκρότημα, θα παίρνω τον Χατζηκωστή και τον Τσουρούλλη και θα τους πρήζω μέρα - νύχτα μέχρι να κάνουν ένα ειδικό βραβείο για μία χρονιά στα Μαντάμ Φιγκαρό ώστε να τιμηθεί η ιδέα για το αρχικό αντικείμενο τέχνης.

Θα μπορούσε το βραβείο να φέρει τιμητικά το -τσαχπίνικο και βαθυστόχαστο πιστεύω- όνομα «Μαντάμ, Κατουρώ!».

Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η γυναίκα ήταν η μούσα του κυρίου Λουκαΐδη εκείνη την ώρα της ανάγκης.

Για άλλη μια φορά απολογούμαι και υποκλίνομαι!


Επιστροφή
στην αρχή