Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη...

ΑΠΟΨΗ /TZIBASAT
Το βουητό όλο και μεγαλώνει. Όλοι μιλούν και εκφράζουν τη γνώμη τους, μαζί με αφορισμούς, αναθέματα, κατηγορίες. Και όλοι ξέρουν ποιος φταίει.

Η συνάδελφος το έθεσε σωστά: «Να σιωπήσουμε και να σκεφτούμε». Η βουή των γνωμών όμως δεν κοπάζει. Κάτι σαν τη σκόνη απλώνεται παντού και σκεπάζει κάθε απόπειρα σκέψης.
Το να σιωπήσουμε είναι εύκολο. Να σκεφτούμε όμως; «Τι σκέφτεσαι για την Έλενα;», ήταν η επόμενη ερώτηση στο μέιλ.
Μπορείς να σκεφτείς την Έλενα τώρα που έφυγε; Όταν ήταν ζωντανή, ποιος την σκεφτόταν;
Απορώ με εμένα. Τι προσπαθώ να καταγράψω για το κορίτσι που όλοι τάχα τώρα σκέφτονται;
Σκέφτηκα τον Βαγγέλη. Έναν νέο φίλο που γνώρισα πέρσι. Αυτόν σκέφτηκα μόλις μου τέθηκε το ερώτημα. Ο Βαγγέλης έχει κι αυτός παιδιά. Δεν θα σας πω πολλά για τον Βαγγέλη, ούτε για την Έλενα.
Σε έναν διάλογο που είχα με τον Βαγγέλη πέρσι στο γραφείο του, αγγίξαμε το θέμα των παιδιών. Πόσο εκτεθειμένα τα αφήνουμε στην αβάσταχτη ελαφρότητά μας. Πώς θα μπορούσε κάποιος «να κάνει κάτι». Να αλλάξει τη ροή της αυταρέσκειάς μας, που μας μετατρέπει σε κατακτητές των παιδικών ψυχών και που τα μετατρέπει μετά σε όμηρους μιας ολόκληρης κοινωνίας ανώριμης. «Πώς να σώσουμε αυτά τα παιδιά;» μονολόγησα χαμηλόφωνα. Ο Βαγγέλης, χωρίς να με κοιτάξει, είπε: «Ένα παιδί, αν τα καταφέρουμε, θα είναι κατόρθωμα». Είδα μόνο το ένα του δάκτυλο να είναι τεντωμένο, φανερό πως υπερθεμάτιζε στο «ένα».


Το ξέχασα αυτό το «ένα παιδί». Μέχρι που ξέσπασε αυτός ο ορυμαγδός για την 29χρονη Έλενα. Η Έλενα ήταν το «ένα παιδί» που δεν καταφέραμε να σώσουμε. Η Έλενα ήταν και θα είναι το «ένα παιδί», με εκατομμύρια άλλα ονόματα, που αυτήν τη στιγμή σβήνει μέσα σε έναν κόσμο που φέρνει παιδιά σ’ αυτόν και δεν ξέρει τι να τα κάνει.
Το βουητό όλο και μεγαλώνει. Όλοι μιλούν και εκφράζουν τη γνώμη τους, μαζί με αφορισμούς, αναθέματα, κατηγορίες. Και όλοι ξέρουν ποιος φταίει. Η μεγαλύτερη δε και θεαματική υποκρισία, η αυτοενοχοποίηση, και τα συν αυτή: «Ντρέπομαι για την κοινωνία μας», «αηδιάζω το πώς καταντήσαμε» και ένα κατεβατό άλλα θεάρεστα...
Η Έλενα που έφυγε θα είναι η επόμενη «Έλενα» που θα φύγει σε κάποια άλλη στιγμή, σε κάποιο άλλο δραματικό ανάχωμα της ζωής που το ορθώνουν οι άνθρωποι της ευκολίας και του βολέματος. Από τους κοινωνικούς λειτουργούς μέχρι τους ιεράρχες.


Σκέφτομαι το δάκτυλο του Βαγγέλη. Το «ένα παιδί», που ποτέ δεν θα προλάβουμε να...σώσουμε.
Πριν κλείσω τη γραφή αυτή, με πρόλαβε μια σκέψη. Την αφιερώνω σε όλους μας: Πόσο ανεύθυνο είναι να φέρνεις παιδιά στον κόσμο και να μην κουνάς το δάκτυλό σου να αλλάξεις κάτι σ’αυτόν; Τίποτα άλλο δεν μπορώ να σκεφτώ.

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Μίσος και συγκάλυψη...Του Μιχάλη Θεοδώρου

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 16.11.2018

ΑΠΟΨΗ

O Καραγκιόζης - θεατής. Και ο σκέτος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 16.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 15.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή