Κι ας είναι η αλήθεια πάντοτε στη μέση

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Την ώρα που το αφήγημα της αυτοδικαίωσής μας μας απογειώνει και πάλι, η επαφή με την πραγματικότητα είναι πολύτιμη. Κι αυτή δεν αλλάζει, δυστυχώς.

Η αλήθεια είναι πάντα κάπου στη μέση. Έτσι και εδώ. Άκουγα χθες από το πρωί τις δηλώσεις της πλευράς μας και τη βεβαιότητα που εξέπεμπαν ότι αυτό δεν είναι το τέλος του δρόμου. Μου θύμισαν την επομένη του Μοντ Πελεράν.

Η αλήθεια είναι πάντα κάπου στη μέση λοιπόν. Η λογική λέει πως μόλις περάσει η κρίση που προκλήθηκε -το μόλις, σε κάτι μήνες το ενωρίτερο, αν και νομίζω πως κι αυτό είναι πολύ αισιόδοξο- «μόλις» λοιπόν μπορεί να αρχίσει άλλη μια προσπάθεια.

Γιατί είναι γεγονός πως, παρά την αποτυχία, στο Κραν Μοντανά (το οποίο στα όρια του κλινικού πλέον, το λέγαμε «Μοντάνα» χώρια και το «Γκραν» μέχρι τέλους), παρά την αποτυχία λοιπόν, καλύφθηκε έδαφος και ήταν πολύ σημαντικό.

Η αλήθεια όμως, για να βρίσκεται στη μέση, πάει να πει πως δεν είναι στη δική σου πλευρά. Απόλυτα τουλάχιστον όχι. Και αυτή τη φορά υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στο ξημέρωμα του Σαββάτου και την επομένη του Μοντ Πελεράν. Μια μεγάλη απόσταση με πολλές και σοβαρές διαφορές. 

Αρχίζοντας από τη -φαινομενικά- πιο ανώδυνη, έχουμε έναν νέο γ.γ. του ΟΗΕ ο οποίος σε αντίθεση με τον προηγούμενο δεν χειρίστηκε το θέμα διεκπεραιωτικά αλλά ενεπλάκη, κάνοντάς το το πρώτο του σημαντικό τεστ στο αξίωμα. Η δήλωσή του, μετά το ναυάγιο, όσο κι αν είπε πως ο ΟΗΕ θα συνεχίσει στο μέλλον, ήταν κάτι περισσότερο από ξεκάθαρη.

Ίσως το μεγαλύτερο σοκ από όλα να ήταν η δήλωση αυτή. Κανείς δεν ανέμενε ότι θα έκλεινε, με τόσο ξεκάθαρο μάλιστα τρόπο, την προσπάθεια, όχι στο Κραν Μοντανά, αλλά ολόκληρου του κύκλου των συνομιλιών. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι το τρένο των τελευταίων δυόμισι χρόνων δεν σταμάτησε. Έφυγε. Και πρέπει να βρούμε τρόπο να ξανάρθει.

Νομίζω πως θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, δεδομένων και των πολύ κρισιμότερων ζητημάτων που θα κληθεί να χειριστεί, να πεισθεί ο πολύ διαφορετικός Γκουτέρες να ασχοληθεί ξανά με το Κυπριακό, χωρίς να υπάρχει μια τρομακτική αλλαγή στα δεδομένα. Η οποία δεν μπορεί να προκύψει από δικής μας πλευράς πια. Θα πρέπει να έρθει από την Τουρκία.

Με τη διαφορά ότι σήμερα -και εδώ μπαίνει αναμφίβολα ο παράγοντας του κρίσιμου χρόνου που χάσαμε με τακτικισμούς και παιγνίδια εντυπώσεων προ του δημοψηφίσματος στην Τουρκία- σήμερα, λοιπόν, η Άγκυρα δεν καίγεται για λύση και σίγουρα ενδιαφέρεται πολύ λιγότερο για αυτήν από ό,τι πριν από δύο ή τρία χρόνια και απείρως λιγότερο από το 2004 και τα όσα θα μπορούσαμε τότε να διαπραγματευτούμε αλλά δεν το κάναμε, πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι θα μπαίναμε μόνοι στην ΕΕ και θα επιβάλλαμε πράγματα και καταστάσεις. Θυμάστε;

Ο Ερντογάν στην κατάσταση που είναι σήμερα και στον βαθμό που εξαρτάται από τους ακροδεξιούς, ειδικά μετά το δημοψήφισμα, δεν θα μπει εκουσίως ξανά στη διαδικασία του Κυπριακού. Και αυτό είναι μια άλλη, τεράστια διαφορά από το σκηνικό μετά το Μοντ Πελεράν.

Το χειρότερο ίσως κομμάτι είναι αυτό των προεδρικών εκλογών. Αυτό προκάλεσε την καθυστέρηση που έλεγα πιο πάνω, όταν μετά τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας άρχισε να παλινδρομεί και να επιδίδεται σε κινήσεις απίστευτες, τουλάχιστον σε σχέση με το τι είχε προηγηθεί, γυρεύοντας επενδύσεις στο… Bollywood και ενθυμούμενος άλλες «υποχρεώσεις». Ξανά και ξανά.

Η αλήθεια; Ο Νίκος Αναστασιάδης πείσθηκε από διάφορους ότι θα ήταν δύσκολο να περάσει η λύση – και ήταν, παρότι και η έρευνα του Πανεπιστημίου Κύπρου έδειξε τις προάλλες ότι θα περνούσε. Δεν ήθελε να ρισκάρει τις προεδρικές και πίστεψε πως μπορούσε να τραβήξει το Κυπριακό μέχρι τότε.

Εκεί ήταν που άρχισαν και τα διάφορα παράξενα τα οποία φορτώνονταν στον Κοτζιά και ο οποίος μετά χαράς τα έκανε (το non paper, την κίνηση στη Γενεύη για συζήτηση των εγγυήσεων και τον αποκλεισμό της Λευκωσίας και όλα τα άλλα) για τα οποία η Λευκωσία έλεγε off the record ότι δεν είχε ιδέα. Ενώ μια χαρά τα ήξερε. Με όλα αυτά χάσαμε χρόνο. Πολύ χρόνο. Τραγικά πολύτιμο.

Και σε κομβικές χρονικές στιγμές. Τούτων λεχθέντων, δεν μειώνω καθόλου τη βασικότατη ευθύνη της Τουρκίας αλλά και του Μουσταφά Ακιντζί. Αν και οφείλω να πω πως, ναι, υπάρχει διαφορά στο περιθώριο χειρισμού του Αναστασιάδη και στο ελάχιστο δικό του περιθώριο, το οποίο, όμως, επίσης βολικά ξεχάσαμε πως είχε καλύψει στο πρώτο Μοντ Πελεράν λέγοντας στον Πρόεδρο να μην φύγει και εξηγώντας πως η κίνηση στο εδαφικό ήταν δική του. Και όπως φάνηκε ήταν.

Ο δικός μας είχε διακόψει τις συνομιλίες -τάχα- για να έρθει να ενημερώσει τους ακραίους που είχαν αρνηθεί να πάνε! Μετά ήρθε το non paper Κοτζιά και τα τίναξε στον αέρα. Αν και το κλίμα είχε ήδη χαλάσει και η εμπιστοσύνη είχε χαθεί ανάμεσα στους ηγέτες. Αλλά πάνε αυτά.

Κάπου στη μέση είναι η αλήθεια. Και μια λογική πρόβλεψη είναι πως η Τουρκία, η οποία αυτή τη φορά έμεινε εκτεθειμένη με την αδιαλλαξία της, πέρα από τη ρητορική του τύπου «ναι, μας έδωσαν την εκ περιτροπής αλλά ήθελαν μηδέν στρατό και εγγυήσεις», λογικά δεν θα κάνει κάποια ακραία κίνηση στο αμέσως επόμενο διάστημα.

Όμως, η λογική και η Άγκυρα έχουν μια ταραγμένη σχέση. Μια σχέση η οποία υπαγορεύεται ολοένα και συχνότερα από τις εσωτερικές ισορροπίες και ειδικά από το τι μπορεί να πουλήσει ως επιτυχία ο Ερντογάν, τώρα που δεν του έχουν μείνει και επιτυχίες και το Κατάρ δεν έχει άλλα για να στείλει.

Με μια οικονομία όλο και πιο άστατη από τις παθογένειές της, την τρομοκρατία και την εσωτερική κατάσταση. Κανείς δεν ξέρει πώς μπορεί λοιπόν να αντιδράσει και εάν μια κίνηση προς την άλλη κατεύθυνση στην Κύπρο, μπορεί να βρει όπως μας βρήκε το πρωινό του 1983. Λογικά δεν. Όχι άμεσα. Αλλά…

Η αλήθεια είναι πάντα στη μέση. Μπορεί να μην είδαμε ακόμα το τέλος του δρόμου, μπορεί να μην έχει -και δεν έχει- καμία λογική να δει κανείς σοβαρά τα περί άλλης στρατηγικής (!) διότι αυτό που εισηγούνται οι συγκεκριμένοι το κάναμε για πολλά χρόνια προβαίνοντας σε συλλογή ψηφισμάτων με τα οποία εκείνοι έκαναν καριέρα και ο τόπος τίποτα, όμως κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν θα το δούμε στην επόμενη στροφή. Και πως δεν θα βρεθούμε και εμείς και οι Τ/Κ στο έλεος νέων πραγματικοτήτων.

Εμείς, ειδικά, με αέρια και πετρέλαια που δεν θα μπορούμε να εκμεταλλευτούμε με τις προκλήσεις της Τουρκίας και με μια οικονομία ευάλωτη στο νέο κλίμα αβεβαιότητας αλλά και ανίκανη, όπως σήμερα άλλωστε, να προσελκύσει επενδύσεις. Πέραν της πώλησης υπηκοοτήτων, και εκείνες μέχρι να έρθουν οι «κακοί» εταίροι μας να μας μαζέψουν. Έρχεται και αυτό.

Όμηροι των γνωστών ομάδων απατεώνων ανάμεσά μας, πολιτικών και άλλων διαπλεκομένων και του σκοταδιού που αντιμάχεται κάθε προσπάθεια να αλλάξει ο τόπος και οι αντιλήψεις. Και δεν μιλάω μόνο για την Εκκλησία.

Οι δε Τ/Κ, σταδιακά ως οριστικά υποτελείς στην οικονομική, την πολιτική και την ενάντια στην κοσμικότητά τους εισβολή της Άγκυρας στον βορρά.

Τέλος, πρέπει να πω και το εξής: Χθες, μέχρι και το απόγευμα, συναντούσα κόσμο που δεν είχε πάρει καν χαμπάρι ότι είχε γίνει κάτι στην Ελβετία. Αυτό νομίζω είναι ο χειρότερος οιωνός για το τι μας περιμένει.

Ναι, λοιπόν, η αλήθεια είναι πάντοτε στη μέση. Αλλά αυτό δεν είναι πάντοτε καλό.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Κυπριακό: Είτε λύση, είτε κρίση

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 14.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Δεν γκρεμίζουμε τα τείχη, ανοίγουμε πόρτες

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 14.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Μέσα μας η ”μουχτάραινα”...Της Μαρίνας Κουμάστα

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ, 14.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή