Και τελικά… ας μην αρρωστάτε! (Της Μαριλένας Ευαγγέλου)

ΑΠΟΨΗ /ΝΗΦΑΛΙΑ
Το αστείο με το ΓΕΣΥ παρατράβηξε. Δεν μπορεί να μην υπάρχει ένα σύστημα που να παρέχει τουλάχιστον τη δυνατότητα στον άνθρωπο να παραμεί στη ζωή.

Η περασμένη βδομάδα ήταν για μένα από τις πιο δύσκολες του χρόνου. Τίποτα το σοβαρό. Μια από αυτές τις εποχικές ιώσεις πέρασε από όλα ανεξαιρέτως τα μέλη της οικογένειας μου. Δεν κινδύνευσε κανένας σοβαρά, αλλά μας ταλαιπώρησε και μας εξάντλησε σε τέτοιο σημείο και με τόση ένταση, που χρειάστηκε να επισκεφθούμε από καμιά – δυο φορές ο καθένας νοσηλευτήριο για την απαραίτητη ιατροφαρμακευτική φροντίδα, η οποία θα περιόριζε τα συμπτώματα. Τα οποία όμως για να διαπιστωθεί ότι προέρχονται από ίωση και όχι από κάτι άλλο, θα έπρεπε να αποκλειστούν οι σοβαρές παθήσεις, μέσα από εξετάσεις και αναλύσεις, που έγιναν στον πρώτο μόνο που ασθένησε από την τετραμελή οικογένεια. Για τους υπόλοιπους, απλώς εικάσαμε ότι πρόκειται για τον ίδιο ιό, χωρίς να ανησυχήσουμε περαιτέρω, επιλέγοντας μόνο την κατασταλτική ιατρική φροντίδα.

Δικαιούχοι δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης δεν είμαστε στα κρατικά νοσηλευτήρια, έτσι επιλέξαμε επισκέψεις σε ιδιωτική κλινική, για να γλιτώσουμε (όπως νομίζαμε) και τον συνωστισμό του Γενικού.

Σύνολο λογαριασμού, σχεδόν όσο ένας μηνιαίος μισθός δημοσιογράφου σε εφημερίδα. Δεν παραπονιέμαι. Ευχαριστώ την τύχη μου σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς που έχουμε δύο μισθούς στο σπίτι. Και ακόμα περισσότερο που οι μισθοί που έχουμε, μας επιτρέπουν αποκοπή για ιδιωτική ασφάλιση υγείας.

Απλά σκέφτομαι. Είναι δυνατόν κάποιος να μην είναι δικαιούχος δημόσιου επιδόματος, να μην είναι άνεργος, να μην ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, να μην είναι δηλαδή δικαιούχος δωρεάν ιατροφαρμακευτικής φροντίδας σε κρατικά νοσηλευτήρια, αλλά ο μισθός του να μην του επιτρέπει συχνές επισκέψεις σε ιατρικά κέντρα; Ναι, είναι! Νοιάζεται κανένας γι’ αυτούς τους ανθρώπους; Όχι, κανένας!

Αλλά και αυτοί που δεν ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και που δεν εμπίπτουν στην κατηγορία που περιέγραψα προηγουμένως, και που έχουν απλώς έναν ή δυο μισθούς θεωρητικά ικανοποιητικούς για να ζήσουν την οικογένεια τους, πόσο συχνά προβαίνουν σε προληπτικούς ελέγχους; Πόσο συχνά κάνουν αναλύσεις αίματος; Ξέρετε πολλούς που πάνε στο γιατρό χωρίς να έχουν κανένα πρόβλημα; Συνήθως και αν ακόμα αρρωστήσουν, προσπαθούν να αποφύγουν την ιατρική εξέταση, ελπίζοντας πως … «θα περάσει».  Και η πολυδιαφημιζόμενη «προληπτική ιατρική»; Λόγια…

Στις εξετάσεις προς αποκλεισμό σοβαρότερων παθήσεων που έγιναν στο ένα μέλος της δικής μου οικογένειας, προέκυψε και ένα τυχαίο εύρημα, αρκετά σοβαρό, το οποίο μελλοντικά θα μπορούσε να προκαλέσει ανυπέρβλητα προβλήματα και που χρήζει χειρουργικής επέμβασης. «Θα το ‘χεις χρόνια αυτό. Πώς και δεν το ανακάλυψες νωρίτερα;» διερωτήθηκε γεμάτος έκπληξη ο γιατρός. Μα… μας δουλεύετε; Πώς να το ανακαλύψουμε και μας γεμίζετε και με τύψεις; Θα δίναμε στα καλά των καθουμένων ένα μισθό να δούμε αν έχουμε κάποιο πρόβλημα όταν αυτό δεν προκαλεί συμπτώματα;

Λοιπόν, αυτό το αστείο με το ΓΕΣΥ έχει παρατραβήξει. Ένα ευρωπαϊκό κατά τα άλλα και δημοκρατικό κράτος όπως θέλει να ονομάζεται η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν μπορεί να μην παρέχει ένα σύστημα υγείας, το οποίο να προσφέρει αν μη τι άλλο στον άνθρωπο τη δυνατότητα να παραμείνει στη ζωή.

Δεν με ενδιαφέρουν πλέον οι πολιτικές παράμετροι του θέματος, ή τα όποια συμφέροντα τα οποία μπορεί να φρενάρουν την υλοποίηση του. Δεν αποτελεί πλέον δικαιολογία ούτε το κόστος. Το κόστος της δικής μου οικογένειας και κάθε οικογένειας η οποία θα μπορούσε να χάσει ένα μέλος της γιατί σκέφτεται διπλά και τριπλά την επίσκεψη στον γιατρό, θα έπρεπε να αποτελούσε προτεραιότητα σε ένα σύγχρονο κράτος που αυτή τη στιγμή, μόνο κράτος-πρόνοιας δεν μπορείς να το ονομάσεις!

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Αν είχε σκοτώσει 2-3 θα μοιρολογούσαμε. Γιατί όμως;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 14:06 (τελευταία ενημέρωση 14:06)

ΑΠΟΨΗ

Ένα ναυάγιο που μετρά δεκαετίες...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 24.05.2017

ΑΠΟΨΗ

Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι απελπισίας

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 24.05.2017

Επιστροφή
στην αρχή