Και μέσα κι έξω, πάμε καλά… Not.

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Δύο νέα περιστατικά, αναδεικνύουν το κάλλος του #Pellotopos και τις συνέπειες (α) των επιλογών και (β) της απάθειας και της μη αντίδρασής μας

Σπανίως ασχολείται η Στήλη μαζί του, όπως άλλωστε και ο υπόλοιπος κόσμος. Όμως κάποτε, υπάρχει λόγος ακόμη και για αυτό.

Ο ευρωβουλευτής του ΝικολοΔήΚΟ Κώστας Μαυρίδης ξεπέρασε και τον εαυτό του στο τελευταίο του άρθρο με τίτλο «Ελεγχόμενες ’εκλογές’ στην Τουρκία». Στα πολλά, ήδη, χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά ομολογώ πως ελάχιστους –κατζιάρικους– αχταρμάδες αυτού του τύπου έχω συναντήσει.

Ο άνθρωπος θέλει, τάχα, να αναλύσει την κατάσταση στην Τουρκία με τις εκλογές –οι οποίες εάν είναι ελεγχόμενες στην ελληνική γλώσσα και όχι μόνο δεν χρειάζονται εισαγωγικά, αλλά ας είναι– και καταφέρνει μέσα σε 450 λέξεις να γράψει για τον Ερντογάν, τη λίρα, τον Αβέρωφ, τον «Πολίτη», τον Πάγκαλο, τον Σημίτη, τα Ίμια και πολλά άλλα…

… για να καταλήξει, αφού το κείμενο ως «ανάλυση» δεν βγάζει κάποιο νόημα, σε προκάτ εμμονές αλλά και την παρουσίαση –αυτό γνώρισμα του χώρου του ευρύτερα– των δικών του(ς) θέσεων ως την επιτομή του πατριωτισμού. Άλλωστε, μέχρι εκεί φτάνει η πολιτική μικρόνοια του χώρου, αυτό το ξέρουμε πια όλοι.

Η πολιτική μικρόνοια, ναι. Όχι η πολιτική μικροπρέπεια. Συναφές αλλά άλλο αυτό. Αυτό είναι το να θεωρείς ότι εσύ είσαι ο γκράντε πατριώτης διότι ανήκεις σε ένα κόμμα του οποίου ο ηγέτης επιδιώκει διαχρονικά να οδηγήσει τις συνομιλίες σε κατάρρευση, δεν ανησυχεί για τη διχοτόμηση και τη θεωρεί λιγότερο κακή ιδέα από τη λύση ή περιπαίζει το θέμα της επιστροφής της Αμμοχώστου συγκρίνοντας το μέγεθος των Βαρωσίων με την Αλυκή της Λάρνακας και τόσα άλλα, αλλά την ίδια ώρα είσαι, εκ του πολιτικού περιβάλλοντος που προανέφερα μάλιστα, έστω και κατάλληλος για να θεωρείς πως η όποια άλλη άποψη από τη δική σου υπολείπεται πατριωτισμού!

Όχι η πολιτική μικροπρέπεια λοιπόν. Το ξεκαθαρίσαμε. Αυτή, στην προκειμένη περίπτωση, άλλωστε εκτείνεται στο πολιτικό άπειρο. Η πολιτική μικρόνοια και η ανάλογη κουτοπονηριά. Εξ ου και προκάτ εμμονές που λέγαμε αλλά και τα «συμπεράσματα» τα οποία δεν είναι προϊόν της «ανάλυσής» του, αλλά η αιτία, η βάση και ο λόγος της διενέργειάς της.

Όλα τα ως άνω, απολήγουν προβλέψιμα σε μια καταληκτική ατάκα στο κείμενο Μαυρίδη, αντάξια των μεγάλων της πατριωτικής επιμέτρησης των υπολοίπων και της ανάγκης τους να αναδεικνύουν το μεγαλείο της διανοίας του χώρου τους και των ιδίων: «Την περασμένη βδομάδα γράφαμε ότι στην Κύπρο έχει επικρατήσει η μοιρολατρία ως πολιτική. Πάντα υπάρχει ένα σκαλοπάτι πιο κάτω».

Αυτός, βλέπετε, είναι των ψηλών σκαλοπατιών. Το ίδιο και τα συμπεράσματά του, το αγαπημένο μου από τα οποία αποτυπώθηκε σε ένα ανήθικο και απίστευτα βλακώδες άρθρο με το οποίο προσπάθησε να διασύρει τη συνάδελφό μας, ανταποκρίτρια του ΡΙΚ και του ΚΥΠΕ, Άννα Ανδρέου, με το… επιχείρημα ότι ο Ερντογάν συλλαμβάνει, λέει, όσους δημοσιογράφους διαφωνούν μαζί του.

Η Άννα, λοιπόν, για όσους δεν το θυμάστε, έγινε… φερέφωνο της Άγκυρας, διότι δεν είχε συλληφθεί! Και όλα αυτά με αφορμή το εξαιρετικό βιβλίο της με συνεντεύξεις στρατηγών το 1974 για την εισβολή το οποίο ο συγκεκριμένος δεν είχε καν διαβάσει!

Το άρθρο του, κατέληγε μάλιστα –κλασικά– με μία άλλη απείρου κάλλους, απροσμέτρητου βάθους αλλά και αλήστου μνήμης ατάκα: «Καλά Χριστούγεννα σε όλους… και στους νεκρούς μας». Το Πάσχα το αποφεύγει για ευνόητους, υποθέτω, λόγους. Και πάλι καλά. 

Αργότερα και μετά που τον έκραξαν όλοι για την αθλιότητά του, το μάζεψε. Αλλά το ύφος και το πολιτικό ήθος της γραφής είναι το ίδιο. Ξεκινά από την εμμονή και την εμπάθεια και καταλήγει στην «ανάλυση». Συνήθως, όπως και τότε με την Άννα, μέσα από ένα ρεσιτάλ πρώτου επιπέδου κακεντρέχειας και φανατισμού.

Το ότι αυτό το επίπεδο το στέλνουμε και εκτός για να μας εκπροσωπεί, είναι ένα ατύχημα σίγουρα το οποίο ελαφρύνεται –ίσως πάλι και όχι– από το γεγονός πως στο συγκεκριμένο κόμμα δεν έχει απομείνει και κάτι άλλο. Τι φταίει ο τόπος όμως;

Κι ας αλλάξουμε θέμα: Το ότι ο θεσμός της επιτρόπου Διοικήσεως και Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει περιέλθει σε αχρησία από την ημέρα του διορισμού της κυρίας Στυλιανού-Λοττίδη στο αξίωμα είναι γεγονός. Ένας θεσμός, ο οποίος άλλοτε πρωτοστατούσε στην προώθηση θεμάτων, έχει καταλήξει πια, ας είναι καλά ο Πρόεδρός μας, να είναι γραφείο εξευρέσεως δικαιολογιών μη ενασχόλησης.

Τελευταίο κρούσμα του καταντήματος, η απάντηση της επιτρόπου στη βουλευτίνα Σκεύη Κουκουμά –δείτε σχετικό θέμα σήμερα της Κάτιας Σάββα– σε καταγγελία που υπέβαλε με αφορμή δύο περιστατικά, εκ των οποίων το ένα αφορούσε την υπόθεση σύλληψης συζύγου ξένου ποδοσφαιριστή και το άλλο τις ρατσιστικές δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου για τους πρόσφυγες.

Και στα δύο, η επίτροπος απαντά, με μια λακωνική επιστολή, λέγοντας ότι δεν θα τα εξετάσει καθώς το παράπονο δεν υπεβλήθη από τον ίδιο τον παραπονούμενο (!). Πιο κάτω, όμως, αναφέρει ότι δικαιούται με βάση τον ίδιο νόμο «να επιλαμβάνεται αυτεπαγγέλτως» και «κατά την κρίση» της ζητημάτων γενικού ενδιαφέροντος!

Τι να είναι εδώ το πρόβλημα, άρα; Η κρίση της ιδίας; Η πρωτοφανής κρίση που περνά ο απονευρωμένος και ένα στάδιο πριν τη βουβαμάρα –τόσο κρίσιμος για τους πολίτες– θεσμός στα χέρια και στις μέρες της; Ή και τα δύο;

Και πόσο, Πρόεδρε, θα πληρώνει η κοινωνία το κόστος των δικών σας εξυπηρετήσεων και επιλογών, και ειδικά τέτοιων, τραγικών μάλιστα;


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ψωμί, Παιδεία, Ελπίς καμία! #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 22.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή