Κάπου μεταξύ των χωριών Γούφες και Λευκόνοικο…

ΑΠΟΨΗ /UNDERGROUND NOTES
Σε κάποια φάση πήγε λίγο μακριά από τις ελιές για να ανταποκριθεί σε κλήση της φύσης και τότε είδε ένα πόδι με μπότα να εξέχει από το χώμα..

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα –μια από εκείνες τις μέρες διακοπών– όταν ένας από τους αναγνώστες μου τηλεφώνησε και μας προσκάλεσε με τον σύζυγό μου να πάμε να τον δούμε. Και μας έδειξε ένα μέρος για το οποίο μιλούσαμε για πολλά χρόνια. Ποτέ δεν είχαμε την ευκαιρία να πάμε και να δούμε, και κάθε φορά που περνούσα από την περιοχή κοίταζα να δω πού ήταν οι τρεις ελιές για τις οποίες μου είχε μιλήσει. Όμως δεν κατάφερα να βρω τα δέντρα αυτά παρόλο που μου είχε κάνει ένα σκίτσο. Έπρεπε να βρει χρόνο για να μου δείξει αυτόν τον πιθανό τόπο ταφής, στον οποίο ήταν μάρτυρας.

Ήταν νεαρό αγόρι τότε, αμέσως μετά το 1974 όταν είχε πάει με τον μεγαλύτερό του αδελφό να μαζέψουν ελιές από τα τρία ελαιόδεντρα για τα οποία μου μιλούσε.

 

Ένα πόδι με μπότα

Σε κάποια φάση πήγε λίγο μακριά από τις ελιές για να ανταποκριθεί σε κλήση της φύσης και τότε είδε ένα πόδι με μπότα να εξέχει από το χώμα. Προφανώς είχαν θάψει κάποιον εδώ – ίσως ένα άτομο, ίσως περισσότερα, δεν ήξερε αν ήταν από το 1963-64 ή από το 1974 αλλά η εμπειρία αυτή είχε μείνει μαζί του για πάντα. Είχαν φύγει, και μου είπε χρόνια μετά για εκείνες τις τρεις ελιές.

Έτσι μια ηλιόλουστη χειμωνιάτικη μέρα πήγαμε να τον βρούμε, μας πήρε με το αυτοκίνητό του και αρχίσαμε να ψάχνουμε για τις τρεις ελιές.

Οδηγήσαμε μέχρι το Λευκόνοικο –το χωριό του πατέρα μου– και στρίψαμε στον δρόμο που πάει προς τις μάντρες. Από εκεί ψάξαμε για έναν χωματόδρομο που θα μας οδηγούσε σε αυτές τις ελιές.

Μετά από μερικές προσπάθειες βρήκαμε τον χωματόδρομο – ήμασταν κάπου μεταξύ των χωριών Λευκόνοικο και Γούφες και οδηγούσαμε αργά και κοιτάζαμε τριγύρω.

Τελικά βρήκαμε τις τρεις ελιές.

«Να, αυτά ήταν τα δέντρα!» μας τα έδειξε και παρκάραμε το αυτοκίνητό του αφού δεν μπορούσαμε να οδηγήσουμε προς τα δέντρα, ήταν ένα χωράφι που είχε οργωθεί πρόσφατα.

 

Άποψη από τον πιθανό τόπο ταφής μεταξύ των χωριών Λευκόνοικο και Γούφες

Βρήκε τον όχτο

Περπατήσαμε για κάποια λεπτά μέχρι να βρούμε τις τρεις ελιές.

Μετά από εκεί, προσπάθησε να βρει τον «όχτο» προς τον βορρά και συνεχίσαμε να περπατούμε στα χωράφια μέχρι που βρήκε τα ίχνη του όχτου.

Μετά έπρεπε να υπολογίσει με το μυαλό του μέχρι ποιο σημείο είχε περπατήσει από τις τρεις ελιές και μας έδειξε κάπου στο μέσο του μέρους που νόμιζε ότι ήταν η ορθή τοποθεσία: Ο πιθανός τόπος ταφής ή η σκηνή του εγκλήματος όπως το σκεφτόμουν.

«Η μπότα εξείχε από το χώμα σε αυτό το σημείο και μπορούσα να δω την άκρη κάποιου είδους παντελονιού από χοντρό ύφασμα» μας είπε. «Όπως εκείνα τα στρατιωτικά παλτά και τα παντελόνια που φορούσαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνο το είδος υφάσματος, βαρύ, μάλλινο.»

«Τότε» του είπα «αυτό που είδες δεν μπορεί να είναι από το 1964, πρέπει να είναι από το 1974. Διότι όσα είναι μάλλινα ή βαμβακερά διαλύονται και εξαφανίζονται, δεν θα έμενε έτσι για δέκα χρόνια».

«Αλήθεια;» με ρώτησε και άρχισα να του εξηγώ ότι μόνο τα ρούχα που περιέχουν νάιλον παραμένουν άθικτα – ακόμα και τα σχέδια πάνω σε κάλτσες είναι καινούργια σαν την πρώτη μέρα παρόλο που έμειναν για δεκαετίες στο χώμα, σε έναν μαζικό τάφο.

Οι ελιές αυτές ήταν μάρτυρες στη δολοφονία

Ένας ζωντανός άνθρωπος

Όλα τα ρούχα που είδα στα εργαστήρια της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων από τα αντικείμενα που απέμειναν από τους «αγνοούμενους» όταν συνόδευσα οικογένειες που μου το ζήτησαν, περιείχαν μόνο νάιλον – τα υπόλοιπα εξαφανίζονται. Διατηρούνται ρολόγια, ζώνες, το ελαστικό από εσώρουχα, διατηρούνται κουμπιά, μπότες, κάλτσες, κάποια νομίσματα στις τσέπες τους, διατηρούνται πορτοφόλια φτιαγμένα από δέρμα ή πλαστικό. Όλα εκείνα τα πράγματα παραμένουν για να μας υπενθυμίζουν ότι ναι, αυτά τα υπόλοιπα ήταν κάποτε ένας ζωντανός άνθρωπος, που κάπνιζε, και εδώ είναι η ταμπακέρα του και αυτό είναι το δακτυλίδι του –όλα λαμπερά από αστραφτερό χρυσό όπως την πρώτη μέρα– και αυτή είναι η ταμπακέρα που κουβαλούσε και αυτό είναι το κομπολόι του που είχε στην τσέπη του. Ή τα πλαστικά παιγνίδια του τότε καιρού, πλαστικά γράμματα και αριθμοί που βγαίνουν μέσα από την τσέπη ενός πεντάχρονου «αγνοούμενου» αγοριού. Ή το νάιλον κάλυμμα της πάνας ενός βρέφους που σκοτώθηκε στο Τραχώνι, με την πλαστική του πιπίλα που είχε στο στόμα όταν σκοτώθηκε με ολόκληρη την οικογένειά του και μόνο μερικοί από τους συγγενείς του έμειναν ζωντανοί, αφού πριν από αυτή τη σφαγή είχαν μπει σε ένα αυτοκίνητο για να φύγουν.

 

Ευχαριστώ τον αναγνώστη μου και τη γυναίκα του που μας φιλοξένησαν

Όλα αυτά τα αντικείμενα εκτίθενται σε ένα τραπέζι για να τα εξετάσουν οι συγγενείς και να δουν αν μπορούν να αναγνωρίσουν οποιαδήποτε από αυτά που ανήκαν στους αγαπημένους τους.

Κάποιοι παίρνουν τα αντικείμενα αυτά και τα κρατούν, τα κορνιζάρουν με γυαλί, όπως ο φίλος μας Veli Beidoghlou του οποίου η γραβάτα του πατέρα του ήταν όσο λαμπερή όσο την πρώτη μέρα. Είχαμε φωτογραφίες του Ertoghrul Veli με αυτή τη συγκεκριμένη γραβάτα όταν βρέθηκαν τα οστά του σε έναν μαζικό τάφο στο Παραλίμνι, φορούσε ακόμα την ίδια γραβάτα. Ή τα χρυσά σκουλαρίκια της Αρετής Σουππουρή, μητέρας του Πέτρου Σουππουρή που άστραφταν στον μαζικό τάφο γυναικών και παιδιών από το Παλαίκυθρο, που σκοτώθηκαν και θάφτηκαν μαζί. Παρέμειναν άθικτα, τα σκουλαρίκια σαν φούλι, που ήταν τόσο στη μόδα στην Κύπρο εκείνο τον καιρό.

Στο σημείο μεταξύ των χωριών Γούφες και Λευκόνοικο όπου στεκόμασταν έβγαλα μερικές φωτογραφίες και ο αναγνώστης μου μου είπε ότι δίπλα από αυτό τον πιθανό τόπο ταφής δεν υπήρχαν τότε τα νεαρά ελαιόδεντρα – κάποιος είχε φυτέψει ελιές και είχε φτιάξει ελαιώνα, και τον περίφραξε. Πιο πάνω υπήρχε ντεπόζιτο νερού και το σημείωσα στο μυαλό μου για να μπορώ να βρω αυτόν τον πιθανό τόπο ταφής όταν έρθω ξανά εδώ. Επειδή ο αναγνώστης μου δεν θέλει να αναμειχθεί με οποιεσδήποτε αρχές, συμπεριλαμβανομένης και της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων, θα δείξω εγώ στους Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους ερευνητές αυτόν τον πιθανό τόπο ταφής, έτσι ώστε να συνεχίσουν την έρευνα και, αν αποφασίσουν, να σκάψουν στο σημείο αυτό.

Αργότερα φύγαμε από την περιοχή για να πάμε πίσω στο σπίτι του σε ένα άλλο χωριό και καθίσαμε στον ήλιο, φάγαμε μεσημεριανό που μας πρόσφερε. Η γυναίκα του μαγείρεψε κοτόπουλο στον φούρνο, υπέροχες κυπριακές πατάτες τηγανισμένες ολόκληρες, ωραία σαλάτα και απολαύσαμε τη φύση και τους ανοικτούς ουρανούς και τη γη – αυτή είναι η Μεσαορία, η τεράστια ανοιχτοσύνη και το κενό και απέραντοι ορίζοντες που να μπορείς να δεις μακριά και απλά να ακούς τα πουλιά να κουβεντιάζουν και το ελαφρύ αεράκι πάνω στα φύλλα των δέντρων γύρω μας.

Ευχαριστώ τον αναγνώστη μου και τη γυναίκα του που μας φιλοξένησαν και που μου έδειξαν τον πιθανό τόπο ταφής και θα τους ενημερώσω για τις εξελίξεις αν υπάρξουν. Διότι στο παρελθόν, κάποτε χρειαζόταν πέντε ή οκτώ ή δέκα χρόνια μέχρι να γίνει οποιαδήποτε κίνηση σε κάποιες περιπτώσεις. Πρέπει να δούμε τι θα γίνει σε αυτό το μέρος.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Καλή διαγωγή και μεταμέλεια (Του Σενέρ Λεβέντ)

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 19.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Οι στομαχικές διαταραχές του Κώστα Κληρίδη (Του Διονύση Διονυσίου)

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 19.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Διάλογος για τα ουσιώδη

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ, 19.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή