«Καλάν σιόρ, είμαστεν τόσον αμπάλατοι;». Το συζητάμε!

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Άτιμη πρόοδος, αγαπητά παιδιά! Τσακίζει τις αξίες παρά το ψέκασμα που σας ρίχνουμε στην τάξη. Μόνο οι μαγικές παντόφλες και τα λείψανα σας σώζουν!

«Καλάν σιόρ, πόσον αμπάλατοι είμαστεν;».

Το συγκεκριμένο -κατά κανόνα αφ’ εαυτού απαντημένο ερώτημα- το υπέβαλε τις προάλλες ένας φίλος ο οποίος πιστεύει στον «θεό», έχει σημασία αυτό, τις προάλλες.

Αφορμή ήταν η μεταφορά στην Κύπρο (και) του «φορέματος της Παναγίας» (sic). Μία ακόμη απάτη για απόσπαση χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις (εδώ περιοδείες) η οποία, σε αντίθεση με τις παντόφλες του Παΐσιου που μετά το σάλο αποσύρθηκαν ως μη ορθο(δοξο)πεδικές μάλλον και τα γυαλιά του τα οποία επίσης μετά τον ανάλογο σάλο προσκυνήθηκαν αλλά με επιφύλαξη, τυγχάνει αποδοχής από την Εκκλησία ΛΤΔ. Εδώ και αλλού. Μ' αυτό τα λεφτά είναι πολλά.

Εξαιρουμένων πάντα κάποιων ηλικιωμένων τους οποίους πρέπει να αντικρίζουμε με σεβασμό αφού έτσι μεγάλωσαν και τόσα μπορεί να έμαθαν (όσοι από αυτή την κατηγορία πιστεύουν τέτοιες ανοησίες φυσικά), ναι, χρειάζεται να έχει κανείς πολύ χαμηλό δείκτη νοημοσύνης για να πιστέψει το 2017 ότι διασώζεται ίμισιη μου «φόρεμα της Παναγίας» (sic).

Εξ ου και αντίδραση του φίλου που έλεγα πριν. Ο οποίος γέλασε πολύ αμήχανα όταν τον ρώτησα εάν είναι ντε πιες το φουστάνι...

Το θέμα όμως δεν είναι η νοητική (αν)επάρκεια η οποία, είτε οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες και στις αιμομιξίες άλλων εποχών είτε σε εθελούσια απάρνηση της λογικής στα όρια της λοβοτομής από φοβίες, βασανίζει αμέτρητους ανθρώπους σ’ αυτό το νησί και μαζί τους τον υπόλοιπο κόσμο ο οποίος στερείται τη δυνατότητα μιας κανονικής ζωής μακριά από την τυραννία της ηλιθιότητας στην ακούσια επαφή του μαζί τους.

Το θέμα είναι πως, για να γίνει η όποια προσπάθεια διάσωσης από τη ραγδαία εξαπλωνόμενη τα τελευταία χρόνια επιδημία βλακείας και από τα νύχια των κομπογιαννιτών παπάδων, μάγων, καλόγερων και λοιπών κυκλωμάτων απατεώνων που μαζεύουν τρελά λεφτά με ξόρκια, μαγικές παντόφλες, προβλέψεις, «ρούχα αγίων», κάρες και σύντομα εσώρουχα ή ό,τι άλλο σκεφτούν, θα πρέπει να αρχίσει κάποιος από κάτω.

Δεν εννοώ ανατομικά, κοινωνικά το θέτω. Και ηλικιακά. Από την εκπαίδευση. Και όταν τα δικά μας σχολεία, τότε, στα χρόνια μετά τον Μακάριο κιόλας, έμοιαζαν πολύ πιο κοσμικά τουλάχιστον από τους σημερινούς… μεντρεσέδες, το μέλλον δεν φαίνεται καν χλομό.

Κατάμαυρο φαίνεται.

Διάβαζα πριν από λίγο το δοκίμιο των Νέων Ελληνικών στις φετινές παγκύπριες εξετάσεις και σκεφτόμουν ακριβώς πως με την εκπαίδευση σ’ αυτό το χάλι δεν πρέπει όχι μόνο να απορεί κανείς για το πόσο εύκολα στήνεται η όποια λογική στο απόσπασμα και το επίπεδο κατρακυλά σε επίπεδο παντόφλας (προσκυνημένης μάλιστα), αλλά ούτε και να εκπλήσσεται που τα παιδιά στην Κύπρο είναι ουραγοί στις επιδόσεις.

Όταν ένα ολόκληρο εκπαιδευτικό σύστημα κατευθύνεται από στενόμυαλους, θρησκόληπτους και άλλους αποκομμένους από τον κόσμο και την εποχή τους ανεπαρκείς και ανόητους, και όταν το σύστημα αυτό -αντί να χρησιμοποιείται προκειμένου τα παιδιά να αναπτύξουν κριτική σκέψη- γίνεται μέσο για το ακριβώς αντίθετο, το να παπαγαλίζουν δοτές αντιλήψεις έως και δεισιδαιμονίες των δασκάλων τους, τότε κανείς δεν δικαιούται να απορεί για το αποτέλεσμα.

Το περί ου ο λόγος αδίδακτο κείμενο -πώς να διδαχτεί κιόλας αυτή η τρικυμία- ήταν ένα μανιφέστο ψεκασμού με τίτλο «Η βαρβαρότητα των καιρών μας», το οποίο άρχιζε ως εξής: «Τα τελευταία χρόνια ειδικοί περί τη φύση και το περιβάλλον επιστήμονες, μελετητές της ιστορίας των ανθρώπινων κοινωνιών, θεολόγοι με ευρείς ορίζοντες […] έχουν αρχίσει να προβληματίζονται για την πορεία των σύγχρονων κοινωνιών».

Η απαραίτητη αναφορά στους θεολόγους προϊδεάζει για την απόσταση από την οποία επιστημονική προσέγγιση. Ωστόσο, η όποια σχέση με οτιδήποτε το επιστημονικό όσων επέτρεψαν να μπει αυτό το κήρυγμα στις εξετάσεις φανερώνεται κυρίως από τη θέση ότι ζούμε σε «περίοδο βαρβαρότητας» (!) η οποία αποδίδεται στην παγκοσμιοποίηση, την ευμάρεια (εν μέσω κρίσης…) και τον ισχυρισμό ότι αποδείχτηκε εσφαλμένη, λέει, η αντίληψη ότι «τσακίζοντας εθνικές, θρησκευτικές, πολιτισμικές παραδόσεις οδηγούμαστε σε έναν καλύτερο τρόπο ζωής».

Νομίζω πως ακόμα και η Μαρίν Λε Πεν θα ήταν κάπως πιο σοβαρή στην περιγραφή της παγκοσμιοποίησης, της οποίας ούτε και εγώ είμαι φαν, αλλά δεν υιοθετώ αυτή την ψεκασμένη αντίληψη.

Ούτε και θέλω να τσακίζονται οι όποιες αντιλήψεις. Και ούτε τσακίστηκαν! Πώς αλήθεια; Γιατί δεν το εξηγεί;

Άστε που εάν δούλευα στο Υπουργείο Παιδείας θα έπρεπε να ήμουν και σε θέση να στηρίξω αυτές τις ανοησίες με επιχειρήματα και σίγουρα πιο ιστορημένες θέσεις για το… βάρβαρο 2017. Πρωτοετής της Ιστορίας θα μου εξηγούσε δε πως, όσο βάρβαρο κι αν είναι, είναι καλύτερο από ό,τι προηγήθηκε από πολλές απόψεις. Από άλλες όχι. Από τις πλείστες όμως ναι.

Και το μέτρο σύγκρισης δεν είναι το πώς ζούσαμε στα χρόνια του δανεισμού και της φούσκας, λ.χ., αλλά η σύγκριση με άλλες εποχές σε πραγματικό επίπεδο. Τότε που οι άνθρωποι που θα περιέγραφα μέσα από το μανιφέστο πέθαιναν στα 50 τους ή από αρρώστιες που σήμερα θεωρούνται ασήμαντες, δεν είχαν δικαιώματα και πολλά άλλα.

Ακόμα και ο πρωτοετής θα μπορούσε, βλέπετε, να δει διαχρονικά την Ιστορία. 

Όμως, αυτό που έχει σημασία είναι πως σ’ αυτή τη χώρα, τη χώρα του ότι να ‘ναι, ούτε έγινε ούτε θα γίνει θέμα και ούτε θα γινόταν εάν ως λειτουργός του υπουργείου συνέγραφα αυτό το παραλήρημα και το έδινα στους μαθητές για να το επικυρώσουν, υπό τον τρόμο του βαθμού, αντί να τους αφήσω να μου πουν τις δικές τους απόψεις.

Κανείς δεν θα μου έλεγε κάτι και, στο τέλος του μήνα, θα έπαιρνα κανονικά τη (δυνατή) επιταγή μου. Όπως θα την έπαιρναν και όσοι άλλοι σκοτώνουν την όποια κριτική άποψη στα παιδιά κάνοντάς τα να ακολουθούν τάχα «εθνικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές παραδόσεις», τις οποίες θα βαρεθούν να δουν ποτέ, ούτως ή άλλως.

Θα τις δεχτούν όμως αμάσητες και θα τις προσκυνούν ευλαβικά, χωρίς ποτέ να έχουν αφιερώσει τα πλείστα λίγο χρόνο για να τις μελετήσουν, πόσω δε μάλλον για τις κρίνουν – που δεν θα μπορούν. Θα τις έχουν ψηλά, όπως έχουν και την ομάδα τους και όλα τα υπόλοιπα. Απόλυτα, φανατικά και κυρίως αδιάφορα.

Και θα είναι έτοιμα να προσκυνούν ες αεί ότι τους βάλουν μπροστά τους αρκεί να είναι εγκεκριμένο από το σύστημα των αμπάλατων. Παντόφλες, σαγιονάρες, σώβρακα ίσως και τάγκα θαυματουργά.

Συνεπώς: Εν είμαστεν τόσον αμπάλατοι, φίλε. Είμαστεν σιειρόττεροι τζαι έτσι θα μείνουμεν. Όσον δεν βάλλουν IQ τζαι ψυχομετρικά τεστ για διορισμό στο / μη αναγκαστική συνταξιοδότηση από το Δημόσιο τζαι για εκλέγειν τζαι εκλέγεσθαι, τζειαμαί τζαι πιο κάτω. Πολλά πιο κάτω.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Οι «εσωτερικοί εχθροί» μας...Του Γιώργου Κουμουλλή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Γιατρέ, τι είναι η ψυχή;...Του Γιώργου Τζίβα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 20.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή