Και ύστερα, κλάψαμε τον Τάσο. Γιατί;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Πρώτα ήρθε το παραλήρημα. Κάθε φορά και χειρότερα, φοβάμαι. Από τα ΜΜΕ μέχρι τους ποιητές wannabe του facebook, δώσαμε πάλι με τα μούτρα σε ένα ακόμη πανηγύρι υπερβολής, αυτήν τη φορά για τον Τάσο.

Πρώτα ήρθε το παραλήρημα. Κάθε φορά και χειρότερα, φοβάμαι.

Από τα ΜΜΕ μέχρι τους ποιητές wannabe του facebook, δώσαμε πάλι με τα μούτρα σε ένα ακόμη πανηγύρι υπερβολής, αυτήν τη φορά για τον Τάσο.

 

Ή, καλύτερα, με θύμα τη μνήμη του. Τη μνήμη ειδικά ενός ανθρώπου που, εάν κάτι τον ξεχώριζε, πέρα από το επίπεδό του, αυτό ήταν το μέτρο.

 

Αυτό που μετέφερε και η κόρη του στον σύντομο αποχαιρετισμό της, δείχνοντάς μας πώς μπορεί κανείς να τιμήσει -πραγματικά όμως- όχι μόνο έναν άνθρωπο που άλλοι γνωρίζαμε και εκτιμούσαμε και άλλοι εκτιμούσαν για αυτό που εξέπεμπε χωρίς να τον γνωρίζουν, αλλά το σπουδαιότερο πράγμα που είχε ένα παιδί.

«Δεν σου άρεσαν ποτέ ούτε τα πολλά, ούτε τα μεγάλα λόγια, για αυτό και εγώ θα είμαι σύντομη. Εκ μέρους της οικογένειάς μας, θέλουμε να σου πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για το ήθος και την ταπεινότητα με τα οποία μας μεγάλωσες». Αυτό και μερικά άλλα είπε.

 

Είναι αλήθεια πως ο Τάσος ξεχώριζε. Όπως όμως αλήθεια είναι και το ότι αυτό θα έπρεπε πρώτα και πάνω από όλα να μας προβληματίσει. Και να μας ανησυχήσει. Γιατί, εάν είναι τόσο σπάνιο το είδος των έντιμων, ηθικών, ανθρώπων με μέτρο στη δημόσια ζωή μας -και είναι- υπάρχει και η άλλη ανάγνωση.

Κι αυτή λέει πως εάν οι πλείστοι που εμείς στέλνουμε σε δημόσια αξιώματα δεν ανήκουν στο είδος αυτό -και δεν ανήκουν- τότε κάτι δεν πάει καλά. Όχι μ? αυτούς. Ή, αν θέλετε, όχι μόνο μ? αυτούς. Με εμάς κυρίως.

 

Εμείς ψηφίζουμε φαύλους, σαχλούς, λαϊκιστές, ελλειμματικούς, διεφθαρμένους,  ανίκανους, φαφλατάδες, αδίστακτους και άλλους οι οποίοι κυριαρχούν -και κυριαρχούν, ναι- στη δημόσια ζωή μας.

Δεν είναι όλοι. Είναι όμως οι πλείστοι κάπου εκεί μέσα. Σε ένα ή πολλά.

 

Εμείς είμαστε που το κάνουμε δύσκολο για τους Τάσους κάθε λογής να μπουν και να επιβιώσουν στην πολιτική και όχι μόνο. Παραμένοντας τίμιοι, με αμοιβή μόνο μ? αυτά που πρέπει και που ορίζει ο νόμος και η συνείδησή τους και μιλώντας μια γλώσσα σύνεσης, μετρημένη, μη... εμπορική στη δημόσια πιάτσα και, κυρίως, στα αφτιά μας.
Περπατώντας αθόρυβα αντί να έρπουν, θορυβωδώς μάλιστα.

Κι όταν πεθάνει ένας Τάσος, αντί να κλαίμε αυτόν, κλαίμε τη μοίρα μας. Που δεν έχουμε, λέει, άλλους τέτοιους. Δεν έχουμε; Πώς δεν έχουμε; Πόσους όμως προωθεί το κόμμα μας, πραγματικά, στις εκλογές;

Και πόσοι από εμάς τους ψηφίζουν;

Πότε ξεσηκωθήκαμε για τελευταία φορά για να πούμε πως θέλουμε τέτοιους και όχι τους άλλους;

 

Πότε φωνάξαμε πως δεν είναι τα ψηφοδέλτια των εκλογών και των ευρωεκλογών επιθεώρηση για να βάζουν τα κάθε λογής νούμερα ως «γεμωσιά» δίπλα στους μεγάλους αετονύχηδες των κομμάτων, με αυτό να είναι και η μοναδική μας επιλογή;

Πότε διαμαρτυρηθήκαμε για τη χυδαιότητα του πολιτικού λόγου, την πανεύκολη και την ανήθικη διαστρέβλωση των πάντων, το επίπεδο - δάπεδο του πολιτικού βίου, την ατάκα ως την υπέρτατη δύναμη των πολιτικών προκειμένου να φτάσουν και να χαϊδέψουν μυαλά σαν τα δικά μας;

 

Πότε; Και πότε αλήθεια... ΔΕΝ κάναμε πλάκα με όλα αυτά;

Πότε τραβήξαμε τη γραμμή και είπαμε, φτάνει πια; Πότε απαιτήσαμε μια πολιτική ζωή καθαρή, χωρίς να προσβλέπουμε ο καθένας στη χρήση της για τα μικρά και τα δικά μας εκεί και όπως μπορούμε;

Πότε διεκδικήσαμε μια πολιτική η οποία θα μας σέβεται και θα τη σεβόμαστε και εμείς; Πότε;

 

Ποτέ. Κάθε φορά που έχουμε εκλογές, οι χυδαίοι και τα κάθε λογής σοβαροφανή σαχλοκούδουνα θριαμβεύουν στους σταυρούς.

 

Αυτούς και αυτές είναι που θέλουμε. Γιατί  ξέρουμε ότι θα μας ψυχαγωγήσουν και θα μας εξυπηρετήσουν. Αυτό κυρίως. Διότι και εμείς είμαστε μέρος του προβλήματος. Μέρος είπα; Λάθος. ΤΟ πρόβλημα.

Ο Τάσος δεν ήταν ένας από αυτούς. Για αυτό ήταν ένας από τους πολύ λίγους του είδους που διαθέτουμε. Πέρα όμως από την απώλεια ενός υπέροχου ανθρώπου και πέρα από το ευχαριστώ, δεν βρίσκω λόγο για να κλάψει κανείς τον πολιτικό Τάσο Μητσόπουλο.

 

Από τέτοιους ανθρώπους μπορούμε μόνο να μαθαίνουμε, εάν θέλουμε.
Εάν πάλι θέλουμε να κλαίμε, τότε ας κοιτάξουμε στον καθρέφτη μας.

Κι ας αφήσουμε τη φύση να τον αναπαύσει.

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σκωτσέζικο ντους (Της Μιράντας Λυσάνδρου)

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 15:21 (τελευταία ενημέρωση 15:21)

ΑΠΟΨΗ

Γίνατε δημοσιογράφοι, αλλά δεν γίνατε άνθρωποι

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 12:40 (τελευταία ενημέρωση 12:40)

ΑΠΟΨΗ

Η απόλυτη σιωπή των αμνών… Του Παύλου Μ. Παύλου

ΠΑΥΛΟΣ Μ. ΠΑΥΛΟΥ, 12:16 (τελευταία ενημέρωση 12:16)

Επιστροφή
στην αρχή