Και μετά;

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Για πάρα πολλά χρόνια, ζήσαμε στην άνεση των μεγάλων λόγων και της άρνησης. Κάθε πράγμα που μας ξεβόλευε ή διαφοροποιούσε έστω και ελάχιστα τον παγιωμένο τρόπο σκέψης που είχαμε, το απορρίπταμε ασυζητητί μέσα από τη λογική ότι «καλά περνάμε» και, επομένως, η όποια αλλαγή θα έπρεπε να συνιστά θεαματική βελτίωση αυτού που απολαμβάναμε.

Για πάρα πολλά χρόνια, ζήσαμε στην άνεση των μεγάλων λόγων και της άρνησης. Κάθε πράγμα που μας ξεβόλευε ή διαφοροποιούσε έστω και ελάχιστα τον παγιωμένο τρόπο σκέψης που είχαμε, το απορρίπταμε ασυζητητί μέσα από τη λογική ότι «καλά περνάμε» και, επομένως, η όποια αλλαγή θα έπρεπε να συνιστά θεαματική βελτίωση αυτού που απολαμβάναμε. Μέσα, λοιπόν, σε αυτές τις συνθήκες, διαμορφώσαμε όλοι έναν χαρακτήρα συντηρητισμού τον οποίο περιβάλαμε, ως είθισται, με περιγραφές του τύπου «σταθεροί σε αξίες», «ανυποχώρητοι» κτλ. Κυρίως, όμως, αναπτύξαμε μέσα μας την άρνηση, η οποία έφτασε να είναι συνώνυμη με την πρώτη και τελευταία μας αντίδραση έναντι της όποιας πρόκλησης.


Όλα αυτά, μέχρι τον Μάρτιο του 2013. Αυτή είναι η χρονική στιγμή κατά την οποία όλα κατέρρευσαν. Το «καλά περνάμε» δεν ήταν πια δεδομένο. Απεναντίας, το έδαφος έφευγε κάτω από τα πόδια μας, έστω κι αν δεν το συνειδητοποιούσαμε στον βαθμό που θα έπρεπε. Εξακολουθούσαμε, ωστόσο, να λειτουργούμε στη λογική της αυθόρμητης άρνησης. Γι? αυτό και όταν ετέθη ενώπιόν μας η πρωτοφανής απόφαση του πρώτου Eurogroup, σπεύσαμε πανηγυρικά να την απορρίψουμε, πιστεύοντας ότι, ως το κέντρο του κόσμου που είμαστε, θα συγκλονίσουμε όλο τον πλανήτη. Χωρίς καμία εναλλακτική επιλογή. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Κι όσο κι αν προσπαθούν όλοι σχεδόν να μας πείσουν πως ό,τι κι αν κάναμε στο ίδιο σημείο θα βρισκόμασταν σήμερα, προσωπικά θα επιμένω ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την κατάληξη μιας λύσης που ποτέ δεν υιοθετήθηκε. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι τον Μάρτιο του 2013 μάθαμε κατά τρόπο βίαιο ότι οι απόλυτες αρνήσεις και τα «όχι» έχουν συνέπειες. Ενίοτε δραματικές.

Είναι γι? αυτόν ακριβώς τον λόγο που οι εσπευσμένες απορρίψεις, διαμαρτυρίες και φωνασκίες έναντι της όποιας επιλογής, οι οποίες δεν συνοδεύονται από μια τουλάχιστον ρεαλιστική αντιπρόταση, δεν είναι πλέον μόνο ανόητες, αλλά και επικίνδυνες. Και όφειλαν να έχουν εκλείψει μετά την τραγική κατάληξη που είχαν τους τελευταίους μήνες. Οι πολίτες το έχουν αντιληφθεί. Οι πολιτικοί όμως όχι. Κλασικό παράδειγμα, η πανικόβλητη αντίδρασή τους στην άτυπη συμφωνία Βενιζέλου-Νταβούτογλου. Χιλιάδες φοβίες, χωρίς όμως καμία συγκροτημένη πρόταση ως προς το πώς θα βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο. Μόνο αόριστες «αντικατοχικές» και «απελευθερωτικές» διακηρύξεις, συνώνυμες πια της στασιμότητας των τεσσάρων σχεδόν δεκαετιών.


Θα θυμηθούμε και πάλι εκείνη την παλιά διαφήμιση όπου ένα τετραπέρατο κοριτσάκι ρωτούσε, σχεδόν εκνευριστικά, «και μετά;» σε κάθε απάντηση που δεν το ικανοποιούσε. Αυτό οφείλουμε να κάνουμε σήμερα με τους πολιτικούς της απόλυτης άρνησης. Και μετά;

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το κουσούρι του κ. Οδυσσέα Μιχαηλίδη

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 23.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Σχεδιασμός εξάλειψης λίπους...

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 23.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Αναμένοντας το μοιραίο (Του Αντώνη Πολυδώρου)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ, 23.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή