Ήταν σκληρή η απόλυση για το σεξιστικό σχόλιο;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Έπρεπε να απολυθεί ή όχι ο συγκεκριμένος για το άθλιο σχόλιο; Κατ' αρχάς, έπρεπε να παραιτηθεί. Και το ότι δεν ξεκινάμε από αυτό είναι ήδη πρόβλημα.

Έχουν και οι εκλογές τα καλά τους. Πολλά δεν τα λες, αλλά τα έχουν.

Διότι, βλέποντας και την κατάληξη της υπόθεσης με το άθλιο εκείνο σεξιστικό σχόλιο επικοινωνιολόγου (κιόλας) και κοινοβουλευτικού συμβούλου εναντίον γυναίκας βουλευτή και εκπροσώπου υποψηφίου Προέδρου, δεν μπορώ να μην το πω: αν δεν είχαμε εκλογές, η κατάληξη δεν θα ήταν αυτή. Διότι είχαμε και άλλα κρούσματα στο παρελθόν, πολύ χειρότερα. Και ούτε πλησιάσαμε σε κάτι τέτοιο.

Τούτου λεχθέντος, το γεγονός ότι η κατάληξη που έλεγα ήταν ο συγκεκριμένος να απολυθεί, αυτό λοιπόν πυροδότησε μια συζήτηση για το εάν ήταν πολύ σκληρή η απόφαση του κόμματός του.

Και πάλι, πρώτον, το κόμμα επέδειξε αυτό τον πρωτόγνωρο (για οποιοδήποτε κόμμα, ναι) ζήλο, διότι, πιστεύω, δεν ήθελε να ρισκάρει ενόψει εκλογών και να αφήσει το θέμα να κάνει ζημιά στον υποψήφιό του σε βάθος χρόνου και, δεύτερον, διότι διευκολύνθηκε από το γεγονός ότι μιλάμε για έναν έμμισθο και όχι για έναν βουλευτή λ.χ. ο οποίος μπορεί να επηρεάζει ψήφους.

Εκεί είμαι βέβαιος ότι θα το σκέφτονταν διπλά.

Πέρα όμως από όλα αυτά, επειδή, είτε μας αρέσει είτε όχι, είμαστε έως και έτη φωτός πίσω από προηγμένες κοινωνίες σε πολλά πράγματα και η διαχείριση της ττοππουζοσύνης και του σεξισμού των... αδρώπων είναι ένα από αυτά, ιδίως των αδρώπων με δημόσιο ρόλο, θα πρέπει να κοιτάζουμε αυτές τις κοινωνίες και να βλέπουμε τι ισχύει εκεί. Και πώς το διαχειρίζονται λαοί που τόλμησαν και προχώρησαν.

Και έτσι, η απάντηση στα περί σκληρής τιμωρίας, είναι μία και απλή: Σε αυτές τις κοινωνίες, ο όποιος κομματικός σύμβουλος ή το όποιο στέλεχος κ.λ π. θα είχε παραιτηθεί αυτοβούλως αναλαμβάνοντας και την ευθύνη. Αυτό γίνεται στην πολιτική. Και έτσι πρέπει.

Στην Κύπρο, δυστυχώς, η ευθιξία περιορίζεται στην ανέξοδη «συγγνώμη» την οποία ορθώς οι Εγγλέζοι περιέγραφαν ως το «μισό χεσ…». Και αυτό ίσχυσε και στην προκειμένη περίπτωση: το περί ου ο λόγος στέλεχος απλώς κατέβασε την ανάρτηση και, μετά από την καταδικαστική ανακοίνωση του κόμματός του εις βάρος του, έγραψε ένα άλλο σχόλιο στο facebook.

Ξεκάθαρο και χαίρομαι να σας το μεταφέρω αυτούσιο: «Δημόσια οφείλω μια απολογία στην κα. […] για τον εντελώς απρεπή χαρακτήρα σημερινής μου ανάρτησης. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν πρόθεση μου να προσβάλω την προσωπικότητα της κας […]. Προφανώς παρασύρθηκα από τη δίνη του προεκλογικού κλίματος. Απολογούμαι και πάλι για το λάθος μου το οποίο εξέθεσε μάλιστα και το κόμμα μου». Ήταν όμως αργά.

Θα προσέξατε ότι δεν βάζω ούτε τα ονόματα, ούτε τα πολιτικά κόμματα στο κείμενο σήμερα. Και ίσως σας φαίνεται παράξενο, δεδομένου ότι όλοι ξέρουμε για ποιους μιλούμε. Δεν το κάνω τυχαία. Το κάνω γιατί νομίζω πως πρέπει να αντικρίσουμε το θέμα μακράν κομματικών ή προσωπικών συμπαθειών ή αντιπαθειών και διότι, δυστυχώς, το ζήτημα αυτό αφορά όλα τα κόμματα. Και όλους εμάς.

Αφορά μια νοοτροπία που πρέπει επιτέλους να αλλάξει.

Είναι για αυτό που ως πολίτης, αν και φυσικά και δεν χαίρομαι με την απόλυση οιουδήποτε, βρίσκω επουσιώδη και αποπροσανατολιστική τη συζήτηση περί… σκληρότητας της ποινής. Και ως άντρας, ντρέπομαι για αυτήν.

Είναι πολύ εύκολο όταν είσαι άντρας να κάνεις πλάκα με τέτοια πράγματα, βλέπετε. Ακόμα και εάν η πλάκα φτάνει στα όρια μιας τέτοιας αχρείας επίθεσης.

Είναι απλό να λες, «ε, καλά τώρα και τι είπε;», όταν ξέρεις πολύ καλά τι είπε, γιατί είναι τόσο σοβαρό αυτό που είπε και πώς, κυρίως, εσύ ο ίδιος θα ένιωθες –μπορείς να το σκεφτείς αν δεν το σκέφτηκες- εάν ήσουν γυναίκα και κάποιος σου έκανε αυτή την επίθεση.

Κάπου έπρεπε να γίνει μια αρχή. Κάπου πρέπει να υπάρξει επιτέλους μια διόρθωση σ’ αυτή την κοινωνία, στην οποία αμέτρητοι άντρες νομίζουν πως το φύλο μιας γυναίκας την καθιστά αυτόματα του χεριού τους και πως μπορούν να συμπεριφέρονται όπως γουστάρουν και μετά να καθαρίζουν με μια απολογία.

Πολλοί δε από αυτούς -δεν το λέω για τον συγκεκριμένο διότι δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο, γνωρίζω όμως άλλους και αυτοί το έκαναν- να πίνουν ύστερα έξω με τους φίλους τους και να κάνουν πλάκα κιόλας.

Κάπου λοιπόν πρέπει να μπαίνουν τα όρια. Και σ’ αυτό, όπως και στο mansplaining, το αδιάκοπο πατρονάρισμα στις γυναίκες στα τηλεοπτικά πάνελ και στον δημόσιο βίο, όπως και σε όλα τα άλλα τα οποία μειώνουν την υπόσταση των γυναικών ανάμεσά μας.

Η οποία μάλιστα «διορθώνεται» με ένα «ε, τώρα» και ένα «καλά, συγγνώμη».

Τραγικότερες όλων βεβαίως, γυναίκες, οι οποίες έσπευσαν να σεκοντάρουν ή να δικαιολογήσουν την πράξη του δράστη. Η μοίρα τους, τους αξίζει απόλυτα, και το λέω με πλήρη επίγνωση αυτού που λέω. Απόλυτα. Δεν αξίζουν τίποτα, μα τίποτα καλύτερο από την αναξιοπρέπεια που επέλεξαν.

Οι υπόλοιπες γυναίκες όμως, δεν φταίνε σε τίποτα.

Υστερόγραφο: Ελάχιστα δε, σχολιάστηκε και μια άλλη πτυχή της ανάρτησης. Πέρα από τον σεξισμό, η αναφορά στο «βυζί έξω» βγάζει μια συντήρηση εμετική, η οποία επίσης πρέπει να εκλείψει. Το στήθος της όποιας γυναίκας και το εάν φαίνεται, που εδώ δεν φαινόταν αλλά και να φαινόταν και όλο δικαίωμά της, δεν μπορεί λοιπόν να είναι το 2017, ούτε κριτήριο…ηθικής, ούτε και αντικείμενο δημόσιας εκτόνωσης των σεξουαλικών τρικυμιών του οιουδήποτε. Έτσι; Υπάρχει και η τουαλέτα.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Μητρός τε και πατρός τιμιώτερον

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 09:50 (τελευταία ενημέρωση 09:50)

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Οι «εσωτερικοί εχθροί» μας...Του Γιώργου Κουμουλλή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ, 20.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή