Ήσουν κι εσύ εκεί... Πόνημα ενός καταϊδρωμένου καθηγητή

ΑΠΟΨΗ /ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ

Είδα την Άννα και την Ελπίδα χαμένες και απογοητευμένες. Ντυμένες ανάλαφρα μα με βαριά καρδιά. Είδα παππούδες και γιαγιάδες.

Είδα τον κύριο Γιαννάκη τον γεωγράφο μετά από χρόνια. Ταπεινό και χαμογελαστό όπως πάντα. Συνταξιούχος πια. Οι φίλοι που είχαν καιρό να τον δουν τον αγκάλιαζαν. Άλλοι του έσφιγγαν το χέρι. Τι γίνεται, με ρώτησε κοιτάζοντας σιωπηλός την άσφαλτο. Είδα την Άννα και την Ελπίδα χαμένες και απογοητευμένες. Ντυμένες ανάλαφρα μα με βαριά καρδιά. Είδα παππούδες και γιαγιάδες. Κάποιους παπάδες, μερικούς σατανάδες, πολλούς καλούς γονείς. Είδα μαθητές με τα ποδήλατά τους να χαιρετούν τους δασκάλους τους που γνώριζαν. Είδα τον Φίλιο να αγκομαχεί απ την κούραση, τον Χάρη να κοιτάζει με αγωνία τη λαοθάλασσα, τον Γιάννο να σκέφτεται πώς  γαμώ το να κολυμπήσω σε αυτή τη φουρτούνα. Είδα από μακριά τον Σόλωνα με τις καταπληκτικές του ιδέες για το σχολείο του αύριο μα δεν πήγα να τον χαιρετήσω που αντροπή. Είδα τον παπά της Σταυριάνας, έναν υπέροχο άνθρωπο που μια ζωή έκρυβε μάλλον τους προσωπικούς του πόθους. Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι η Σταυριάνα πέρασε απ' τις πρώτες στην Ιατρική. Γνωρίζοντας τα παιδιά του θέλεις να τον ρωτήσεις πώς τα κατάφερε. Μάλλον ακόμα το προσπαθεί πολύ, γι' αυτό είναι και σπουδαίος καθηγητής ο ίδιος. Είδα τον πρόεδρο του Συνδέσμου Γονέων του Γυμνασίου Πέρα Χωρίου ιδρωμένο να θέλει να φάει τα κάτζιελλα του Προεδρικού. Από τους ελάχιστους συνδέσμους που μίλησαν καθαρά λέγοντας την άποψή τους. Και η ανάποδη να ήταν δεν θα πείραζε, φτάνει που θα την έλεγαν. Είδα εσένα που γράφεις ποιήματα ντυμένη με το λευκό μπλουζάκι και την αιώνια θλίψη στα μάτια σου.

Δεν είδαμε επιθεωρητές και αποσπασμένους. Το γεγονός αυτό συζητιόταν έντονα. Μα πάλι ο κόσμος τους δικαιολογούσε. Έλεγαν πως δεν πειράζει, είναι πολύ δύσκολη η θέση τους. Μέσα στο πλήθος είδα την ελπίδα και σκέφτηκα πως εδώ είναι ακριβώς που πρέπει να ποντάρουμε και χάρηκα που το σκέφτηκα γι' αυτό και γράφω, σε πρώτο που λένε πρόσωπο, κάτι που δεν το συνηθίζω. Με μια θετικότητα να ξεχειλίζει από παντού. Με την παιδική χαρά που ήταν σχηματισμένη στα πρόσωπα του κόσμου που είναι όλη μέρα με παιδιά. Με παιδιά που ο τόπος τα έχει ξεχάσει. Που τα άφησε να αγωνίζονται μόνα τους σαν τη Σταυριάνα που τα κατάφερε μα και σαν άλλους χίλιους που δεν τα κατάφεραν. Η επόμενη μέρα πρέπει να βρει τον εκπαιδευτικό κόσμο ενωμένο. Με ιδέες για το σχολείο του μέλλοντος. Μέσα στον εκπαιδευτικό κόσμο κολυμπά και ο κάθε υπουργός, ο κάθε βουλευτής και πρόεδρος. Τα ονόματα δεν έχουν σημασία. Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστά. Τα άγνωστα ονόματα έχουν σημασία. Εσύ που αγωνίζεσαι και πιστεύεις και ελπίζεις. Εσύ που ακούς τον άλλο. Εσύ που δεν σβήνεις με ατάκες την προσπάθεια των πελλοεκπαιδευτικών θεωρώντας τον εαυτό σου εκλεκτό του Θεού, ώσπου να σου σφίξει τα αχαμνά ο δαίμονας. Γιατί όλοι στο τέλος της ημέρας θέλουμε ένα κράτος σύγχρονο και λαμπρό. Ένα κράτος που να ενώνει τις διαφορές. Ένα κράτος παιδαγωγό. Στην αντίθετη περίπτωση, εκεί όπου θα χάσουμε το μομέντουμ να σκεφτούμε, η λιγδερή κατάσταση θα ολισθήσει ακόμα πιο βαθιά στον βούρκο. Και ακόμα… θα μιλάμε για νούμερα.

 

 


Επιστροφή
στην αρχή