Εισηγήσεις στους τομείς Υγείας και Ασφάλειας (Του Σόλωνος Αντάρτη)

ΑΠΟΨΗ /ΣΤΗΛΕΣ

Κάθε εργοδότης πρέπει να διασφαλίζει καθόσον είναι ευλόγως εφικτό την ασφάλεια, υγεία και ευημερία στην εργασία όλων των εργοδοτουμένων του

 

Αγαπητέ διευθυντή, αγαπητοί συνάδελφοι.

Ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση της ΠΟΕΔ για την διεξαγωγή διαλόγου που αφορά τα θέματα Υγείας και Ασφάλειας στα σχολεία επιθυμώ να σας μεταφέρω τις παρατηρήσεις μου για το θέμα. Οι παρατηρήσεις μου γίνονται επιπρόσθετα με την ορθή στάση της οργάνωσης για πιστοποίηση καταλληλότητας των σχολείων από αρμόδιο φορέα κάτι το οποίο μέχρι σήμερα συναντούσε την άρνηση ή/και την κωλυσιεργία της επίσημης πλευράς.

Με βάση την νομοθεσία και τον «Περί Ασφάλειας και Υγεία Νόμο» του 1996 και τις διάφορες τροποποιήσεις που έχει υποστεί μέσα στα χρόνια:
13.(1) Κάθε εργοδότης πρέπει να διασφαλίζει καθόσον είναι ευλόγως εφικτό την ασφάλεια, υγεία και ευημερία στην εργασία όλων των εργοδοτουμένων του»

Είναι η άποψη μου ότι ο εργοδότης μας παραβιάζει θεμελιωδώς αυτή την υποχρέωση του θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο εμάς ως εργαζομένους αλλά και τα παιδιά τα οποία καθημερινά βρίσκονται στην φροντίδα μας. Ας σημειωθεί εδώ ότι ο εργοδότης μας δεν θεωρεί τα παιδιά ως εργαζομένους στον χώρο των σχολείων αλλά ως επισκέπτες ή/και τρίτα πρόσωπα αποφεύγοντας με αυτό τον τρόπο να υλοποιεί τις συμβατικές υποχρεώσεις του ενώπιον της νομοθεσίας εάν τα λάμβανε υπόψη, όπως πιστεύω πως όφειλε.

Είναι επίσης υποχρέωση του εργοδότη μας «να διαβουλεύεται με τους εργοδοτούμενους του ή με τους εκπροσώπους του πάνω σε θέματα που άπτονται της ασφάλειας και της υγείας στην εργασία» 13. (11) κάτι το οποίο μέχρι σήμερα καθυστερεί επανειλημμένα να πράξει.

Με βάση αυτή τη νομοθεσία και πέρα από τα ήδη εξαγγελθέντα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση επιθυμώ να προσθέσω τα ακόλουθα:

  1. Η απουσία πιστοποιημένων πρώτων βοηθών από την συντριπτική πλειοψηφία των δημοτικών σχολείων της Κύπρου συνιστά απειλή για όλα τα πρόσωπα που βρίσκονται στο χώρο. Επιβάλλεται η άμεση κατάρτιση ενός προγράμματος επιμόρφωσης και πιστοποίησης από τους ανάλογους κοινωνικούς φορείς. Η απουσία απινιδωτών στα δημοτικά σχολεία της Κύπρου αποτελεί επίσης παραβίαση του μέρους της νομοθεσίας στο οποίο αναφέρεται η υποχρέωση του εργοδότη για παροχή τέτοιου εξοπλισμού που να διασφαλίζει τη «δυνατότητα παροχής πρώτων βοηθειών στα εργοδοτούμενα του πρόσωπα…» 28. (1)
    2. Στον νόμο 13. (3) (στ) αναφέρονται ανάμεσα σε άλλες ευθύνες του εργοδότη την ευθύνη του για «αντικατάσταση του επικίνδυνου από το μη επικίνδυνο ή το λιγότερο επικίνδυνο» ως αρχή πρόληψης. Ο θάνατος του μαθητή μας Σταύρου Γεωργαλλή στο Αλεθρικό αισθάνομαι ότι έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι τα γήπεδα πρέμιξ στα οποία ασκείται η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών και μαθητριών μας εγκυμονούν θανάσιμους κινδύνους για την υγεία τους και πρέπει άμεσα να αντικατασταθούν από λιγότερο επικίνδυνα ή/και μή επικίνδυνα υλικά.
    3. Στο 21. (1) του παρόντος αναφέρεται ότι ο εργοδότης πρέπει να λαμβάνει μέτρα για την «εξασφάλιση και διατήρηση», «κατάλληλης θερμοκρασίας και κατάλληλης υγρασίας» στους χώρους κάτι που σήμερα δεν συμβαίνει. Οι αίθουσες διδασκαλίας και εργασίας θα πρέπει άμεσα να εφοδιαστούν με τα κατάλληλα κλιματιστικά τα οποία θα διασφαλίζουν «την διατήρηση επαρκούς αερισμού», κάτι που δεν ισχύει σήμερα.
    4. Στο 31. (7) του παρόντος νόμου αναφέρεται ότι:
    «Όλα τα ανοίγματα στα δάπεδα πρέπει να περιφράσσονται αποτελεσματικά ή να καλύπτονται αποτελεσματικά για την παρεμπόδιση πτώσεως προσώπων. Σε πολλά σχολεία μας υπάρχουν τέτοια ανοίγματα τα οποία συνιστούν σοβαρούς κινδύνους για την υγεία δασκάλων και μαθητών.
    5. Στα γήπεδο καλαθόσφαιρας των σχολείων οι κερκίδες, συχνά, βρίσκονται σε σημείο τόσο πλησίον της πλάγιας ή/και της τελικής γραμμής που ελλοχεύουν σοβαροί κίνδυνοι τραυματισμών παιδιών. Το ίδιο συμβαίνει με τους στύλους της καλαθόσφαιρας, τα τέρματα ποδοσφαίρου καθώς και τους γυμνούς στύλους πετόσφαιρας γύρω από τους οποίους δεν υπάρχει προστατευτικό περίβλημα το οποίο να προστατεύει από συγκρούσεις. Η τοποθέτηση επίσης λυόμενων αιθουσών εντός σχολείων και γηπέδων καθιστά την άσκηση και το ελεύθερο παιχνίδι εντός των επικίνδυνα.

Αισθάνομαι ότι τα πιο πάνω θα πρέπει να προωθηθούν στην οργάνωση, στους συνδέσμους γονέων των σχολείων αλλά και να δημοσιοποιηθούν.

 

 

 

 


Επιστροφή
στην αρχή