Υπουργός Υγείας: Μετά τη λύση μετακόμισα στο Πέλλαπαϊς

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΚΥΠΡΟΣ

Με θλίβει που η τοπική κοινωνία συνεχίζει να μην αποδέχεται τους ξένους και τους βλέπει με καχυποψία. Με θλίβει που ακόμα κρίνουμε με βάση τα χρήματα

Του Γιώργου Παμπορίδη, Υπουργού Υγείας

Είναι πρωί Πρωτοχρονιάς του 2038 και ξύπνησα νωρίς. Δεν ξέρω αν ήταν επειδή το παράκανα πάλι χτες με το φαγητό ή επειδή κοντεύω τα 70 και όλο και λιγοστεύει ο ύπνος μου. Με βασανίζει κι ένας πόνος στον σπόνδυλο και πρέπει να δω αν θα τον χειρουργήσω τελικά, αφού οι φυσιοθεραπείες ένα χρόνο τώρα δεν δείχνουν να βοηθούν. Ευτυχώς που δεν πρέπει πια να πληρώνουμε για τα θέματα υγείας τουλάχιστον. Μετά που αυξήθηκε το όριο σύνταξης στα 70 είναι σημαντικό να μπορείς να φροντίζεις την υγεία σου.

Λίγα χρόνια μετά τη λύση μετακόμισα με τη Γαλάτεια στο Πέλλαπαϊς και πηγαινοέρχομαι στο γραφείο με το αυτοκίνητο συνήθως, αν και κάποιες φορές μου αρέσει να παίρνω το τρένο. Με ξεκουράζει. Το σπίτι μου το αγαπώ πολύ, αφού το έφτιαξα με τη γυναίκα μου όπως το θέλαμε για τους δυο μας. Τώρα που τα παιδιά έφυγαν και πήραν τον δρόμο τους, οι ανάγκες μας είναι πολύ πιο περιορισμένες. Όλοι οι χώροι είναι μελετημένοι και λειτουργικοί. Το μισό σπίτι είναι κουζίνα, γιατί ως Κυπραίοι η ζωή μας περιστρέφεται πέριξ του φαγητού.

Η ενεργειακή του απόδοση είναι άριστη και σχεδόν καλύπτονται όλες μας οι ανάγκες, και για τα αυτοκίνητά μας, από την ηλιακή ενέργεια. Εφεδρικά, βέβαια, έχουμε το φυσικό αέριο και του χρόνου που λένε ότι θα αρχίσει η ροή στο δίκτυο όλης της χώρας τα πράγματα θα είναι μάλλον πολύ πιο εύκολα.

Η θαλάσσια σύνδεση της Αμμοχώστου με τη Συρία και τον Λίβανο, της Λεμεσού με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, αλλά και της Κερύνειας με την Τουρκία, ειδικά με αυτά τα νέου τύπου ταχύπλοα επιβατηγά-οχηματαγωγά πλοία, βοήθησε πολύ στην ανάπτυξη όχι μόνο του εμπορίου αλλά και των τοπικών πανεπιστημίων, που με τις ερευνητικές τους δραστηριότητες δώσανε δουλειές σε τόσους νέους επιστήμονες. Το ίδιο και τα τρία νέα τοπικά αεροδρόμια μικρών αεροσκαφών, αφού εκμηδενίζουν σχεδόν πλήρως τις αποστάσεις με τις γειτονικές χώρες. Βέβαια, η μεγαλύτερη ευκολία για μένα και τη γυναίκα μου είναι η δρομολόγηση της πτήσης του υπερηχητικού προς Νέα Υόρκη, αφού έτσι μπορούμε να επισκεπτόμαστε τον γιο μας που ζει εκεί, χωρίς ιδιαίτερη ταλαιπωρία.

Στην πεδιάδα της Καρπασίας, αλλά και στην περιοχή της Μόρφου, οι νέες βιοκαλλιέργειες της ελιάς, της χαρουπιάς, των εσπεριδοειδών και της κάνναβης έδωσαν μια άλλη διάσταση στην οικονομική ανάπτυξη ειδικά μετά τη διασύνδεση της παραγωγής με την έρευνα και τις καινοτόμες μεθόδους που συνεχίζει (!) να επιδοτεί η Ένωση.

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, ευτυχώς που η Ένωση διατηρήθηκε, έστω και κυρίως ως οικονομική παρά πολιτική, αφού χωρίς αυτήν η οικονομική κρίση του 2027, που ήρθε να αποτελειώσει ό,τι άφησε όρθιο η κρίση του 2012-13, θα μας άφηνε τελείως καταχρεωμένους ως κράτος. Οι διαρθρωτικές αλλαγές που ακολούθησαν, αν και λειψές για άλλη μια φορά, μας επιτρέπουν τουλάχιστον να ελπίζουμε σε σταδιακή συρρίκνωση του υδροκέφαλου κράτους, αν και μετά τη λύση φαίνεται ότι τόσο εμείς όσο και οι Τουρκοκύπριοι συνεχίζουμε να επιδιώκουμε τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα ως την απόλυτη "ευτυχία" και "καταξίωση".

Το πιο ευχάριστο είναι ότι οι μικρές ομάδες και στις δύο κοινότητες που επιχείρησαν να δημιουργήσουν διακοινοτικές τριβές αμέσως μετά τη λύση φαίνεται να απομονώθηκαν και να μαζεύτηκαν μετά από την έντονη λαϊκή κατακραυγή και στις δύο κοινότητες. Ωστόσο, οι θερμοκέφαλοι ανόητοι ανέκαθεν υπήρχαν μέσα στον λαό μας, έτσι καλό θα ήταν να μην ξεχνάμε τι πέρασε τούτος ο τόπος και να χτίζουμε σε αυτά που μας ενώνουν.

Βέβαια, με θλίβει που η τοπική κοινωνία συνεχίζει να μην αποδέχεται τους ξένους και τους βλέπει με καχυποψία. Με θλίβει που ακόμα συνεχίζουμε να κρίνουμε τους ανθρώπους αναλόγως του πόσα χρήματα έχουν. Με θλίβει ακόμα περισσότερο όταν ακούω φίλους να φεύγουν για το εξωτερικό, αφού δεν μπορούν να χαρούν τη ζωή τους ελεύθεροι από τις προκαταλήψεις και τα ομοφοβικά σύνδρομα των πολλών.

Με θλίβει που ακόμα συμπεριφερόμαστε στα ζώα με μίσος και κακία, και κάποτε διερωτώμαι τι κοινό έχω με κάποιους από τους συμπατριώτες μου. Διερωτώμαι πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να βρει ο πολιτισμός πρόσφορο έδαφος στον τόπο μας.

Αχ! Κάθομαι εδώ στην αυλή μου κάτω από τον ήλιο της Μεσογείου και τα σκέφτομαι όλα αυτά και λέω έτσι ήταν πάντοτε ο Κυπραίος. Φύσιν πονηράν μεταβαλείν ου ράδιον, που έλεγε κι ο Μένανδρος...

Κατεβάστε το app του «Πολίτη» για Android και iOS για συνεχή ενημέρωση

 

 

Επόμενο άρθρο:


Επιστροφή
στην αρχή