Υπάρχει σχέδιο α'; Του Αντώνη Πολυδώρου

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Ο Μαυρογιάννης εξέφρασε την άποψη ότι η περίοδος αυτή σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, όπως την ξέραμε, και μίλησε για άγνωστο τοπίο

Το Κυπριακό όπως όλα δείχνουν οδηγείται στο τελικό του στάδιο. Πόσο εφικτή είναι όμως η λύση;

Χρειάστηκε η επίσκεψη Λουτ (η οποία έθεσε ως προϋπόθεση για επανέναρξη των συνομιλιών να πειστεί ο γ.γ. πως ενδεχόμενη νέα προσπάθεια θα οδηγήσει σε λύση) και το ψήφισμα για ανανέωση της UNFICYP, με το οποίο το Συμβούλιο Ασφαλείας συνέδεσε στην ουσία την παραμονή της ειρηνευτικής δύναμης και μετά το τέλος Ιανουαρίου με την κατάληξη σε μια μορφή (ή ακτίνα) συμφωνίας, για να αντιληφθούμε πόσο μεγάλο είναι πλέον το διακύβευμα.

Υπήρξαν βέβαια και αυτοί που για μια ακόμα φορά -έστω και συγκλονισμένοι απ’ όσα άκουσαν- ανέγνωσαν την παρούσα κατάσταση ως μια ευκαιρία για ανάδειξη της ανάγκης για αλλαγή στρατηγικής ή για να θέσουν το δίλημμα κατά πόσο θα ήταν καλύτερα να αποφύγουμε επανέναρξη των συνομιλιών από τη στιγμή που ελλοχεύει ο κίνδυνος μη επίτευξης συμφωνίας (αγνοώντας ότι ο χρόνος περνά με ή χωρίς διαπραγματεύσεις). Η αίσθηση όμως του αναπόφευκτου ήταν ευδιάκριτη τόσο στις συζητήσεις όσο και στις δημόσιες τοποθετήσεις. Ο Μαυρογιάννης εξέφρασε την άποψη ότι η περίοδος αυτή σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, όπως την ξέραμε, και μίλησε για άγνωστο τοπίο και «αχαρτογράφητα νερά», σε περίπτωση μη κατάληξης το αμέσως επόμενο διάστημα. Ο Αβέρωφ δήλωσε πως δεν υπάρχει σχέδιο β’ γιατί δεν υπάρχει Κύπρος β’. Άλλοι εμφανίστηκαν απογοητευμένοι από την απουσία σχεδίου β’. Μήπως όμως υπάρχει σχέδιο α’; Και ποιο είναι, τελικά, αυτό; Διότι για να μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι υπάρχει σχέδιο προϋποθέτει αυτό (είτε α’ είτε β’) να είναι επιθυμητό και να έχει πιθανότητες επιτυχούς κατάληξης. Ποιος μπορεί ρεαλιστικά να υποστηρίξει κάτι τέτοιο; Εντός μάλιστα ενός χρονικού ορίζοντα 6 μηνών (από τη στιγμή που αναγνωρίζουμε πως το 2018 ίσως αποτελέσει το τέλος του δρόμου); Στη βάση ποιων δεδομένων, όταν σκληρύναμε τη στάση μας και αυξήσαμε τις απαιτήσεις μας; Ξεκινώντας απ’ εκεί που έμεινε η προσπάθεια στο Κραν Μοντανά; Που ήταν στην ουσία το ναυάγιο;

Ο «Φ» έγραψε πως για να έχει η όποια νέα πρωτοβουλία πιθανότητες επιτυχίας χρειάζεται διαφοροποίηση της τουρκικής στάσης, και «η εν γένει συμπεριφορά της δεν δικαιολογεί οποιαδήποτε αισιοδοξία», καλώντας όσους κάνουν εκκλήσεις για συνομιλίες να αξιολογούν και τα δεδομένα. Έστω, όμως, κι αν υπήρχε διαφοροποίηση από μέρους της Τουρκίας, αποδεχόταν μια ξεκάθαρη μορφή ΔΔΟ και τον τερματισμό των εγγυήσεων, πώς αυτό θα οδηγούσε σε λύση; Ακόμα και σήμερα, κόμματα δηλώνουν πως δεν αποδέχονται συμφωνημένη ΔΔΟ, δεν δέχονται συμμετοχή των Τ/Κ στη διακυβέρνηση της χώρας, απορρίπτουν το Σύνταγμα του '60. Σαράντα ένα χρόνια μετά την αποδοχή της ΔΔΟ, περισσότερα από τα μισά κόμματα προτάσσουν το ενιαίο κράτος ως επιδιωκόμενη λύση. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία απορρίπτουν την πρόταση Γκουτέρες (που επί της αρχής καταργεί τις εγγυήσεις και απομακρύνει τον τουρκικό στρατό) ως πλαίσιο συζήτησης του Κυπριακού. Πολίτες απειλούν δημοσιογράφους επειδή φέρνουν στην επιφάνεια ιστορικά γεγονότα που ξεβολεύουν τη δική μας αφήγηση. Υπάρχει αντίδραση ακόμα και για τα απλά και ανώδυνα: Γονείς και δάσκαλοι αντιδρούν στην ιδέα να διδαχθούν στο σχολείο τα παιδιά Τ/Κ ποιητές. Και η πολιτική ηγεσία φλερτάρει με τους απορριπτικούς και μιλά για άλλες λύσεις.

Ακούω φίλους, με κάθε ευκαιρία, να συζητούν πρόνοιες και να αναλύουν δεδομένα. Να εξηγούν πόσο σημαντικό είναι το όποιο σχέδιο να περιλαμβάνει επιστροφή της Μόρφου, να ισχυρίζονται ότι με εγγυήσεις η λύση δεν περνά και άλλους να τονίζουν την έλλειψη εναλλακτικών. Ακόμα και σε περίπτωση συμφωνίας, όμως, το τελικό σχέδιο δεν θα κριθεί από τις επί μέρους πρόνοιες, ούτε θα αντιπαρατεθεί με τις όποιες εναλλακτικές. Θα κριθεί και θα αντιπαρατεθεί με τη διαχρονική μας ρητορική, που χρόνια τώρα προωθεί τον διαχωρισμό και αποκλείει τη συμβίωση. Τον πήχη των προσδοκιών, όπως αυτός καθορίστηκε από συνθήματα όπως «όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους» και «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια», ακόμα και απ’ όσους σήμερα καλούν τον κόσμο να μετρήσει σωστά τα δεδομένα. Με μια παιδεία που, αντί να κτίζει, γκρεμίζει γέφυρες. Εκείνο το «όχι» του ΑΚΕΛ το 2004, τα αποτελέσματα του οποίου είναι ήδη ευδιάκριτα σε επίπεδο βάσης. Εκείνο το ξέσπασμα του Νίκου Αναστασιάδη εναντίον όσων επιχειρούσαν τη «διάβρωση της εθνικής μας συνείδησης». Κάθε μια από τις «απαράδεκτες υποχωρήσεις» των προηγούμενων που οι νυν υπόσχονταν να αποσύρουν. Τις ίδιες «λογικές» που μας οδήγησαν να πετάξουμε ως ελλειμματικό κάθε σχέδιο που βρέθηκε ενώπιόν μας. Και με την τελευταία «κόκκινη γραμμή». Από μια κοινωνία που εδώ και 5 δεκαετίες βομβαρδίζεται από εθνικισμό, υπερσυντηρητισμό, «ξένες απειλές» και θεωρίες συνωμοσίας. Και βλέπει το status quο ως ιδανική επιλογή, όχι λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης μόνο. 

Το πιο πιθανό είναι πως σύντομα θα αντιληφθούμε ότι ούτε σχέδιο α’ δεν υπάρχει. Πως η αλλαγή ρητορικής (ή η πρόταξη των κινδύνων από ενδεχόμενη μη λύση) για πέντε ή έξι μήνες δεν είναι αρκετή, όταν αυτής προηγήθηκαν 44 χρόνια τόσης λαϊκίστικης ανοησίας. Ότι το τέρας που όλοι μαζί εκθρέψαμε, και έχει καταστήσει τη διχοτόμηση στο έδαφος το μικρότερο εμπόδιο, είναι πολύ μεγάλο για να αντιπαρατεθεί μαζί του η λογική ή το όποιο επιχείρημα. Και πως τα συνθήματα που στην πορεία έγιναν οι δικές μας πραγματικότητες δύσκολα πλέον αμφισβητούνται και ακόμα πιο δύσκολα ανατρέπονται.

antopoly@cytanet.com.cy

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Brexit και o Αναστασιάδης ως μάντης κακών

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 18.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Ο συντηρητισμός των καθηγητών

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 18.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Σκότωσαν τις οικογένειες τους αλλά δεν σταμάτησαν τη φιλία των παιδιών

SEVGUL ULUDAG, 18.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή