Είναι πολύ μας που έχουμε ένα πιστόλι;

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Οι πραγματικοί ένοχοι δεν είναι όσοι επιχείρησαν το λιντσάρισμα. Ποιοι είναι; Εκείνοι που όπλισαν το πιστόλι στην εφημερίδα.

Κάποιος έγραψε το εξής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Στο μέρος που εκείνοι πετούσαν πέτρες, υπήρχαν κάποιοι που περίμεναν με ένα πιστόλι οπλισμένο», Είδατε; Πώς τσάκωσε τον πραγματικό ένοχο ο φίλος. Οι πραγματικοί ένοχοι δεν είναι όσοι επιχείρησαν το λιντσάρισμα. Ποιοι είναι; Εκείνοι που όπλισαν το πιστόλι στην εφημερίδα. Όμως, να κάνω μια διόρθωση. Το μετέτρεψε σε πληθυντικό λέγοντας «υπήρχαν κάποιοι που περίμεναν με πιστόλι». Λάθος. Ένα πιστόλι υπήρχε. Και αυτό ήταν το δικό μου αδειούχο πιστόλι. Ούτως ή άλλως, το έχω γράψει και προηγουμένως ότι όπλισα το πιστόλι όταν μου είπαν «έρχονται να σε σκοτώσουν». Γιατί ένιωσα την ανάγκη να πάρω αυτό το πιστόλι; Για στολίδι; Για να πηγαίνω σε σκοπευτήριο και να ρίχνω εκπαιδευτικές βολές; Τι να το κάνω; Να το βάζω στη μέση μου και να κοκορεύομαι σαν μπουνταλάς; Μήπως δεν το πήρα για να προστατευτώ από ενδεχόμενες επιθέσεις; Ο τύπος ήρθε κρατώντας στο χέρι έναν τεράστιο μπαλτά. Θα σου πάρει το κεφάλι. Τι θα κάνεις; Ρωτώ εκείνον τον φίλο. Τι θα κάνεις; Επειδή είναι συνταξιούχος αστυνομικός, σίγουρα ξέρει την απάντηση αυτού του ερωτήματος ο φίλος, που δεν μας θεωρεί τόσο αθώους όσο εκείνοι που έριχναν πέτρες. Να μου πει ακόμα ένα μυστικό. Να ξέρω και εγώ τι να κάνω όταν έρθουν να με σκοτώσουν ξανά στο μέλλον. Να μην δολοφονήσω άδικα έναν «αθώο» που μας πετροβολά!


Να σας πω και εγώ ένα μυστικό στο μεταξύ. Μετά τα γεγονότα μίλησα με έναν αξιωματούχο της αστυνομίας. Μου είπε ενδιαφέροντα πράγματα. Ήταν και εκείνος εκεί, λέει, την ώρα που ρίχνονταν πέτρες στην εφημερίδα μας. Άκουσε τις συνομιλίες που είχαν μεταξύ τους εκείνοι που επιτίθεντο. Ένας είπε το εξής: «Να προσέχουμε, μπορεί να μην είναι άοπλοι εκείνοι εκεί πάνω!» Όταν άκουσε αυτή την συνομιλία, ο αξιωματούχος της αστυνομίας τους είπε: «Ναι δεν είναι άοπλοι. Έχουν πιστόλι με άδεια!» Η πρόθεσή του, φυσικά, ήταν να τους τρομάξει και να τους εμποδίσει να μπουν μέσα.


Κοιτάξτε για τι πράγματα μας κατηγορούν. Ως γνωστόν, οι επιτιθέμενοι ήρθαν να μας λιντσάρουν με σημαίες με τις οποίες προσπαθούσαν να καλύψουν την ποταπότητά τους. Δημοσιεύσαμε τις φωτογραφίες τους στις οποίες κρατούσαν σημαίες την ώρα που έριχναν πέτρες. Η σημαία που κρατούσε ένας επιτιθέμενος σύρθηκε στο έδαφος καθώς ο ίδιος έσκυψε να πάρει πέτρα από χάμω. Όποιος και αν τράβηξε αυτή τη φωτογραφία, κάνει να τη στείλει σε διαγωνισμό. Είναι μια φωτογραφία που δείχνει ότι ο εθνικισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των ποταπών. Αλλά ο φίλος κατηγορεί εμάς επειδή δημοσιεύσαμε αυτόν που επιχειρούσε να μας λιντσάρει με τη σημαία που σερνόταν στο έδαφος. Είναι αθώοι όσοι ήρθαν να μας σκοτώσουν στη σκιά της σημαίας και είμαστε ένοχοι εμείς επειδή δημοσιεύσαμε αυτή τη φωτογραφία! Έτσι είναι ο έπαινος μιας θηριωδίας, αν υπάρχει τέτοιος. Ο άνδρας δεν ανησυχεί ότι θα δολοφονούμασταν. Λυπάται που σύρθηκε στο έδαφος η σημαία. Επιπλέον, είναι αθώος ο δολοφόνος που έσυρε τη σημαία στο έδαφος επειδή θα μας λίντσαρε, ενώ εμείς είμαστε ένοχοι επειδή αποκαλύψαμε αυτή τη σκηνή στην εφημερίδα μας και σωθήκαμε από τη δολοφονία!


Μήπως μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί σήμερα επαινούν τη θηριωδία; Όχι φυσικά. Μήπως δεν τα είδαμε και στη Δερύνεια αυτά; Έλιωσαν με πέτρες το κεφάλι του Τάσου. Αλλά παρά το γεγονός ότι πέρασαν 22 χρόνια, εκτός από εμάς δεν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας που τολμούν να καταδικάσουν αυτή τη θηριωδία. Κανείς δεν ρωτά γιατί δεν τιμωρήθηκαν εκείνοι οι δολοφόνοι και γιατί επιβραβεύθηκαν! Και επαναλαμβάνουν το τροπάρι ότι θέλουμε ειρήνη. Πώς γίνεται να είναι ειρηνόφιλοι κάποιοι που δεν μπορούν να καταδικάσουν ένα τέτοιο λιντσάρισμα; Μήπως είναι ειρηνόφιλοι όσοι γιορτάζουν ακόμα την 20η Ιουλίου και λένε ότι «απελευθερωθήκαμε»;


Να έρθουμε στο σήμερα. Κοιτάξτε, γίνεται μακελειό στο Άφριν που βρίσκεται κάτω από τη μύτη μας. Τα τουρκικά πολεμικά τζετ ρίχνουν τις βόμβες από τον ουρανό σαν στραγάλια. Πολλά παιδιά χάνουν τη ζωή τους. Ενώ εδώ σε εμάς, γίνονται προσευχές για την ψυχή των στρατιωτών που εστάλησαν εκεί για να τα σκοτώσουν και έχασαν τη ζωή τους. Ποιος κάνει έκκληση εδώ για να σταματήσει αυτός ο αιματηρός πόλεμος; Κανείς! Αυτή είναι μια επίθεση που διενεργεί στα εδάφη μιας άλλης χώρας ένας από τους τρεις εγγυητές της Κύπρου. Μήπως ρωτάει κανείς «πώς θα συνεχίσουμε τον δρόμο μας με αυτόν τον επιθετικό εγγυητή»; Δεν ρωτάει!


Σήμερα που οι κραυγές θηριωδίας πληθαίνουν και κλείνονται στο καβούκι τους όσοι πρέπει να υψώσουν τη φωνή τους, εξέλειπαν οι μίνιμουμ συνθήκες ζωής στο βόρειο κομμάτι της Κύπρου. Μήπως είναι πολύ μας να έχουμε ένα πιστόλι σε τέτοιες συνθήκες;

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Με αφορμή την 20η Ιουλίου 1974

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 14:27 (τελευταία ενημέρωση 14:27)

ΑΠΟΨΗ

Απομείναμε τελικά πολύ λίγοι...

ΘΕΑΝΩ ΚΑΛΑΒΑΝΑ, 14:23 (τελευταία ενημέρωση 14:23)

ΑΠΟΨΗ

«Ασυμβίβαστοι» μ' ένα κανονικό κράτος

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ, 14:21 (τελευταία ενημέρωση 14:21)

Επιστροφή
στην αρχή